บทที่ 264 คำทำนายของราชครูคนก่อน

ในตอนที่โหลวเว่ยเหิงลืมตาขึ้นมา รู้สึกว่าภายในจิตใจสงบลงมามากแล้ว และคนที่นั่งอยู่ด้านข้าง ไม่ใช่ฉู่สวิน แต่เป็นจี้ต้าน

สิ่งที่จี้ต้านถือเอาไว้ในมือ คือครีมยาที่เพิ่งสกัดออกมา: “เจ้านอนพักผ่อนก่อนเถอะ อ๋องฉู่กำลังเตรียมอาหารเที่ยงให้เจ้าอยู่ข้างนอก”

โหลวเว่ยเหิงเลิกคิ้ว กล่าวถาม: “เจ้าเป็นใคร?”

มือของจี้ต้านที่กำลังใช้แท่งไม้ผสมครีมยาอยู่หยุดชะงักไป เขาถึงกับลืมไปซะได้ว่า หลังจากที่ลบล้างจิตสำนึกให้โหลวเว่ยเหิง เมื่อสามวันก่อนแล้ว เขาก็ไม่เคยปรากฏตัวต่อหน้าโหลวเว่ยเหิงอีกเลย โหลวเว่ยเหิงย่อมไม่รู้จักเขาอยู่แล้ว

จี้ต้านได้แต่ยิ้มออกมาอย่างราบเรียบ กล่าวว่า: “ข้าคือราชครู ในอดีตเรารู้จักกัน จวิ้นจู่เหิงขี้หลงขี้ลืมจริงๆ”

โหลวเว่ยเหิงกล่าวออกมาอย่างตรงไปตรงมาว่า: “ข้าไม่ได้ขี้หลงขี้ลืม ข้าจำไม่ได้เลยต่างหาก”

“เป็นข้าเองที่มักจะลืมตลอด อ๋องฉู่ปกป้องเจ้าเป็นอย่างดี แม้แต่เรื่องที่เจ้าสูญเสียความทรงจำ ก็ไม่ให้คนที่สองรับรู้”

จี้ต้านใช้แทงไม้เขี่ยครีมยาออกมาเล็กน้อย แล้วเข้าไปใกล้โหลวเว่ยเหิง โหลวเว่ยเหิงหดตัวกลับไปโดยสัญชาตญาณ

จี้ต้านกล่าวว่า: “เจ้าไม่ต้องกังวลไป นี่คือครีมยาที่ใช้รักษาอาการปวดหัวของเจ้า ทาแล้วเจ้าจะรู้สึกสบายขึ้น อีกอย่าง ข้าไม่ใช่คนเลว”

โหลวเว่ยเหิงจ้องมองไปที่หน้ากากสีเงินครึ่งหนึ่งของจี้ต้าน มุมโค้งที่สะท้อนแสงเย็นภายใต้แสงแดดอ่อนๆ โหลวเว่ยเหิงรับแท่งไม้มาจากมือของจี้ต้าน ทาไว้บนขมับของตัวเอง กล่าวว่า: “ขอบคุณท่านมาก เดี๋ยวข้าทำเอง”

จี้ต้านวางครีมยาที่อยู่ในมือไปในมือของโหลวเว่ยเหิง กล่าวว่า: “เวลาที่มาก็นานมากพอแล้ว รอให้อ๋องฉู่กลับมา ข้าก็ควรต้องไปแล้ว”

โหลวเว่ยเหิงกล่าวว่า: “แต่ว่าข้ายังมีเรื่องอยากจะถาม”

“เชิญพูดมาได้เลย”

“ท่านเป็นราชครู มีทักษะการแพทย์ด้วยหรือ?”

“มีทักษะการแพทย์เล็กน้อย”

โหลวเว่ยเหิงเลิกคิ้ว กล่าวว่า: “ในจวนนี้มีหมอหลวงไม่ใช่หรือ และยังเชี่ยวชาญทักษะการแพทย์ทั้งนั้น ข้าก็แค่ปวดหัวเท่านั้น หลังจากที่ตื่นมาคนที่อยู่ข้างกายไม่ใช่หมอหลวง แต่เป็นราชครู นี่คือเหตุผลอะไร? อีกอย่างในสายตาชาวบ้านราชครูล้วนเป็นบุคคลที่เหมือนกับสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งนั้น จะมาผสมยาให้ข้าด้วยตัวเองได้อย่างไร? ฉู่สวินเชื่อใจท่านมาก ให้ท่านนั่งอยู่ข้างกายของข้า ในตอนที่ข้าไม่มีการป้องกันตัวเลยแม้แต่น้อย และตัวเขากลับออกไป ท่านทำเช่นนี้ทำให้ข้ารู้สึกสงสัยว่า ท่านเป็นใครกันแน่?”

จี้ต้านตะลึงงันไปเล็กน้อย คิดไม่ถึงว่าโหลวเว่ยเหิงจะพูดออกมามากมายขนาดนี้ในคราวเดียว และทุกข้อล้วนฟังดูมีเหตุผล เขาไม่มีทางจะโต้แย้งเลย

ในฐานะที่เป็นราชครูแห่งแคว้น กลับทำงานแทนหมอหลวง ไปรักษาอาการปวดหัวเล็กน้อย

ไม่ว่าใครมองก็รู้สึกว่ามันแปลกทั้งนั้น

อีกอย่าง ฉู่สวินยังเชื่อใจเขาขนาดนี้

ทำอะไรไม่ได้ จี้ต้านได้แต่ยิ้มออกมาเล็กน้อย กล่าวว่า: “เมื่อก่อนก็ได้ยินฉู่สวินบอกว่าเจ้าฉลาดหลักแหลม ตอนนี้ดูแล้ว สมคำร่ำลือจริงๆ ถึงกับสามารถพูดคำพูดพวกนี้ออกมาได้”

“ดังนั้นท่านจะตอบคำถามของข้าอย่างไร?”

รอยยิ้มของจี้ต้านค่อยๆจางลง กล่าวว่า: “ข้าแค่ต้องพูดเรื่องเดียวเท่านั้นก็พอ เจ้าต้องการจะฟังไหม?”

“ใช่”

สายตาของจี้ต้านลึกล้ำ กล่าวว่า: “เพราะข้ารู้จักเจ้า เจ้าในอดีต ดังนั้นข้าจึงสามารถปรากฏตัวที่นี่ ฉู่สวินก็วางใจในตัวข้ามาก แต่รายละเอียดของเหตุผล ข้าไม่สามารถบอกเจ้าได้”

สายตาของจี้ต้านทำให้ในใจของโหลวเว่ยเหิงเกิดความสงสัยขึ้นมา: “ตกลงแล้วท่านไม่สามารถบอกข้าได้ หรือว่าบอกข้าไม่ได้กันแน่? เพราะในอดีตเราไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกันเลย ใช่ไหม?”

จี้ต้านรู้สึกได้ถึงความจริงจังของโหลวเว่ยเหิง ชั่วขณะหนึ่งรอยยิ้มก็จางลง ไม่ว่าจะถูกลบล้างจิตสำนึกหรือไม่ ผู้หญิงคนนี้ก็น่ากลัวอย่างมาก เขาไม่สามารถล่วงเกินได้เลย

ฉู่สวินยกโจ๊กเปล่าเข้ามาถ้วยหนึ่ง เสวียนอียืนอยู่หน้าประตู ข้างหลังมีสาวใช้ทยอยยกอาหารมากมายหลากหลายชนิดเข้ามา ฉู่สวินดูออกว่าระหว่างโหลวเว่ยเหิงกับจี้ต้านกำลังอยู่ในสถานการณ์ตึงเครียด รีบร้อนเอ่ยปากกล่าวว่า: “พวกเจ้ากำลังทำอะไรอยู่?”

จี้ต้านเก็บสายตากลับมาก่อน กล่าวกับ ฉู่สวินอย่างกึ่งล้อเล่นว่า: “เหิงเอ๋อร์เด็กคนนี้หลังจากที่สูญเสียความทรงจำแล้วก็จำข้าไม่ได้แล้ว ครั้งหน้าท่านอย่าให้ข้าอยู่กับนางตามลำพังดีกว่า มิเช่นนั้นนางในตอนนี้จะเกิดความสงสัยขึ้นมาไม่น้อย”