บทที่ 268 ปรับตัวเข้ากับสภาพอากาศไม่ได้

สิ่งที่อวี้ฉือจ้านกล่าวมาล้วนเป็นส่วนที่เป็นส่วนตัวที่สุดในร่างกายของโหลวเว่ยเหิงทั้งนั้น แม้แต่เข่อเอ๋อร์ที่ปรนนิบัติรับใช้อยู่ข้างกายก็ไม่แน่ว่าจะรู้ชัดเจนขนาดนี้ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนอื่น?

ตอนที่อวี้ฉือจ้านกล่าวคำพูดนี้ออกมา โหลวเว่ยเหิงก็เชื่ออวี้ฉือจ้านไปมากกว่าครึ่งแล้ว

แต่ว่าพูดเรื่องพวกนี้ออกมาต่อหน้า โหลวเว่ยเหิงก็ยังรู้สึกหน้าแดงอยู่ดี

ในความทรงจำไม่มีคนคนนี้แท้ๆ แต่ว่าคนคนนี้กลับสามารถบอกส่วนที่เป็นความลับบนร่างกายของนางออกมาได้

ไม่ว่าผู้หญิงคนไหนได้ยินแล้ว ก็รู้สึกหน้าแดงทั้งนั้น

อวี้ฉือจ้านมองดูแก้มที่เริ่มแดงขึ้นของโหลวเว่ยเหิง กล่าวว่า: “เจ้าให้ข้าหุบปาก คือเชื่อข้าแล้ว?”

โหลวเว่ยเหิงกล่าวว่า: “ข้าเชื่อท่านแล้วอย่างไร? แต่ข้าจำท่านไม่ได้เลยด้วยซ้ำ แล้วทำไมต้องไปกับท่านด้วย?”

“เจ้าเป็นภรรยาของข้า ถึงแม้ว่าเจ้าจะจำข้าไม่ได้ ข้าก็สามารถทำให้เจ้านึกขึ้นมาได้”

อวี้ฉือจ้านค่อยๆเข้าไปใกล้โหลวเว่ยเหิงทีละนิดทีละนิด โหลวเว่ยเหิงกลับไม่ได้ถอยหลังออกไปเลย

มักจะรู้สึกว่านางโหยหาอ้อมกอดนี้ โหยหามานานแล้ว

อวี้ฉือจ้านกอดโหลวเว่ยเหิงเอาไว้แน่น เสียงทุ้มต่ำและแหบแห้ง: “ข้าได้ให้เมิ่งจิ่วเดินทางมายังแคว้นเป่ยแล้ว ถึงเวลาเขาจะรักษาอาการสูญเสียความทรงจำของเจ้าให้หาย”

“เมิ่งจิ่ว?”

อวี้ฉือจ้านลูบผมของโหลวเว่ยเหิงเบาๆ กล่าวว่า: “พักผ่อนดีๆ ข้ากลับก่อนแล้ว”

อวี้ฉือจ้านจุมพิตตรงหน้าผากของโหลวเว่ยเหิง

โหลวเว่ยเหิงชะงักไปเล็กน้อย หลังจากที่อวี้ฉือจ้านจากไปแล้ว ถึงได้สติกลับมา

ในความทรงจำดูเหมือนกับว่ามีบางอย่างปรากฏขึ้นมา รู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างมาก

ถึงแม้หลายวันมานี้ฉู่สวินจะดีต่อนางมากแค่ไหน นางก็ไม่มีความรู้สึกอบอุ่นที่แท้จริงแบบนี้

แต่กับอวี้ฉือจ้าน กลับรู้สึกถึงความรักที่อวี้ฉือจ้านมีต่อนางได้อย่างชัดเจน

และในเวลานี้ จู่ๆก็มีเสียงเคาะประตูดังมาจากหน้าประตู

โหลวเว่ยเหิงขมวดคิ้ว เดินออกมาจากฉากบังตา สวมเพียงเสื้อชั้นในที่เบาบางตัวเดียว กล่าวว่า: “เข้ามา”

ไม่ใช่นางกำนัล คนที่ผลักประตูเข้ามาคือเสวียนอี

เสวียนอีเห็นโหลวเว่ยเหิงสวมเสื้อชั้นในทั้งชุด บนเส้นผมยังมีหยดน้ำหยดลงมา เหมือนเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จ

เสวียนอีก้มหน้าลงทันที โหลวเว่ยเหิงกลับไม่ได้คิดอะไรมาก แต่กล่าวถามว่า: “ฉู่สวินให้เจ้ามาหรือ?”

เสวียนอีกล่าวขึ้นมาอย่างเคารพนบนอบ: “นายท่านให้ข้าน้อยเฝ้าอยู่ข้างกายจวิ้นจู่”

โหลวเว่ยเหิงกล่าวออกมาอย่างไม่เกรงใจแม้แต่น้อย: “เจ้ากลับไปบอกเขา เจ้าอยู่ข้างกายข้า ถึงจะเป็นความไม่ปลอดภัยอย่างแท้จริง”

เสวียนอีขมวดคิ้ว: “จวิ้นจู่กล่าวเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร?”

“คนในวังหลวงล้วนไม่มีความโกรธแค้นใดๆกับข้าทั้งนั้น นอกจากเจ้าที่ไม่ต้องการให้ข้าปรากฏตัวอยู่ข้างกาย ฉู่สวินแล้ว น่าจะไม่มีคนอื่นแล้วมั้ง?”

เสวียนอีไม่ต้องการให้โหลวเว่ยเหิงปรากฏตัวอยู่ข้างกายฉู่สวินจริงๆนั่นแหละ ฉู่สวินเป็นเจ้านายของเขา และเป็นว่าฮ่องเต้ที่แท้จริงในอนาคต แต่ว่าหลายปีมานี้ความใส่ใจที่ฉู่สวินมีต่อโหลวเว่ยเหิงกลับก้าวข้ามจุดที่เป็นการขัดขวางงานใหญ่ของฉู่สวินแล้ว

สิ่งที่จี้ต้านพูดกับฉู่สวินเมื่อวาน เขาแอบได้ยินหมดแล้ว

เริ่มตั้งแต่เมื่อวาน อคติที่เสวียนอีมีต่อโหลวเว่ยเหิงก็ยิ่งมีมากขึ้น ดังนั้นวันนี้ตอนที่ฉู่สวินให้เขามาปกป้องโหลวเว่ยเหิง เขาถึงได้ต่อต้านขนาดนั้น

โหลวเว่ยเหิงกล่าวว่า: “ฉู่สวินรักและเชื่อใจเจ้าขนาดนี้ หลายปีมานี้ก็ให้เจ้าอยู่เคียงข้างมาตลอด ตามติดอย่างใกล้ชิด ตอนนี้เจ้าถูกส่งมาข้างกายของข้า เจ้าไม่เป็นห่วงความปลอดภัยของฉู่สวินหรือ? ทำตามที่ข้าพูด เจ้ากลับไปตอนนี้เลย บอกว่าข้าไม่ชอบให้เจ้าที่เป็นผู้ชายอยู่ข้างกายของข้า เช่นนี้จะไม่เป็นการจบปัญหาทั้งหมดหรอกหรือ? เจ้ากับข้าต่างคนต่างอยู่ ข้าก็ไม่อยากจะเห็นใบหน้าเย็นชาของเจ้า”