บทที่ 270 ข้ออ้างที่ยอดเยี่ยม

ฮองเฮาถูกคำพูดของเฮ่อหลันถิงทำให้กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ได้แต่แสร้งทำเป็นโกรธเล็กน้อย ตรัสว่า: “เหลวไหล! ปีนี้เจ้าก็อายุยี่สิบหกแล้ว จะไปไหนมาไหนคนเดียวตลอดได้อย่างไร? งานแต่งงานนี้ ข้าตัดสินใจแทนเจ้าแล้ว วันนี้ก็จะหารือกับเสด็จพ่อเจ้า เลือกวันมงคลแต่งงานเลย!”

เฮ่อหลันถิงคุกเข่าลงไปบนพื้น กล่าวว่า: “เมื่อเป็นเช่นนี้ กระหม่อมก็จะขอไปประจำการที่ชายแดนด้วยตัวเอง ไม่กลับเมืองหลวงอีก!”

“เจ้า!”

ใบหน้าของซูเย่าเยียนซีดขาวจนไม่อาจซีดขาดได้อีก ถูกเฮ่อหลันถิงปฏิเสธการแต่งงานในที่สาธารณะ นี่ถ้าหากเรื่องนี้ถูกเผยแพร่ออกไป นางยังจะสู้หน้าคนได้อย่างไร?

ฮองเฮาตรัสด้วยความโกรธ: “เจ้าทำเช่นนี้ วันหน้าจะให้เย่าเยียนสู้หน้าคนได้อย่างไร?”

“เสด็จแม่ผิดแล้ว ถ้าหากกระหม่อมแต่งงานกับคุณหนูซู นั่นถึงจะเป็นการทำให้คุณหนูซูเสียใจไปตลอดชีวิต”

ฮองเฮามองดูเฮ่อหลันถิงอย่างไม่อยากจะเชื่อ: “เจ้าพูดว่าอะไรนะ?”

เฮ่อหลันถิงกล่าวว่า: “กระหม่อมอยู่ในสนามรบ ไปครั้งหนึ่งก็กินเวลาไปสองสามปี ถึงเวลานั้นคุณหนูซูก็ต้องอยู่ตามลำพังไม่มีสามีอยู่เคียงข้าง ถึงเวลานั้นกระหม่อมจะไม่เป็นการถ่วงเวลาคุณหนูซูหรอกหรือ?”

สิ่งที่เฮ่อหลันถิงกล่าวออกมาทำให้ฮองเฮาไม่รู้จะรับคำต่ออย่างไรดี โหลวเว่ยเหิงเกิดความคิดขึ้นมา กล่าวว่า: “ท่านอ๋องพูดอะไรน่ะ? ท่านอ๋องมีฐานะสูงส่ง ก่อนหน้านี้ฝ่าบาทส่งท่านอ๋องไปฝึกฝนที่ชายแดน แต่ว่าตอนนี้กลับมาจากการฝึกฝนแล้ว หรือว่ายังจะเป็นแม่ทัพออกรบต่ออีก?”

ฮองเฮาเข้าใจความหมายของโหลวเว่ยเหิงทันที ตรัสว่า: “เหิงเอ๋อร์กล่าวถูกต้องแล้ว ข้ายังไปกราบทูลฝ่าบาทเดี๋ยวนี้ วันหน้าจะไม่ย้ายเจ้าไปชายแดนอีก เช่นนี้เจ้าจะยอมแต่งงานดีๆแล้วใช่ไหม?”

โหลวเว่ยเหิงไม่ให้โอกาสเฮ่อหลันถิงได้พูดอะไร แต่ชิงกล่าวขึ้นมาว่า: “ฮองเฮาตรัสถูกต้องแล้ว ท่านอ๋องก็อายุยี่สิบหกแล้ว ถ้าหากยังไม่แต่งงาน จะไม่เป็นการทำให้คนอื่นหัวเราะเยาะหรอกหรือ? ยิ่งไปกว่านั้นเรื่องทายาทสืบสกุลสำคัญขนาดไหน ท่านอ๋องคิดว่าอย่างไร?”

“เหิงเอ๋อร์เข้าใจความคิดของข้าที่สุดแล้ว”

เฮ่อหลันถิงเห็นฮองเฮากับโหลวเว่ยเหิงเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย เหมือนหวังดีต่อเขา คิดแทนเขาในทุกด้าน

เฮ่อหลันถิงเห็นซูเย่าเยียนที่น่าสงสาร เดิมทีซูเย่าเยียนก็ไม่ได้ดูแย่อยู่แล้ว เขาก็ไม่ใช่ว่าจะไม่แต่งงานกับคนอื่นนอกจากโหลวเว่ยเหิง อย่างไรก็คือผู้หญิงคนหนึ่ง สามารถช่วยให้เขาไม่ต้องจากเมืองหลวงตลอดไป นั่นก็คือเครื่องมือให้ใช้ประโยชน์ที่ดีที่สุดแล้ว

เฮ่อหลันถิงฟังออกนานแล้วว่าโหลวเว่ยเหิงจงใจพูดเช่นนี้ เพื่อหาข้ออ้างที่ยอดเยี่ยมไม่ให้เขาจากเมืองหลวงไป

และข้ออ้างนี้ส่วนใหญ่ก็เพื่อเขา เหตุผลเป็นเพราะอะไรกันแน่ เขากลับอยากรู้อยากเห็นมาก

เฮ่อหลันถิงเกี่ยวมุมปากขึ้นมา เป็นผู้หญิงที่ฉลาดคนหนึ่งเลย

“เช่นนั้นกระหม่อมก็ทำความเคารพไม่สู้ทำตามคำสั่งแล้ว”

เฮ่อหลันถิงเห็นด้วยอย่างง่ายดายขนาดนี้ ทำให้บรรดาหญิงสาวที่อยู่บริเวณโดยรอบต่างก็พากันรู้สึกหดหู่ใจ

เดิมนึกว่าเฮ่อหลันถิงไม่ชอบซูเย่าเยียน และจะไม่แต่งงานกับซูเย่าเยียน เป็นการให้โอกาสที่ใหญ่หลวงแก่พวกนาง แต่คิดไม่ถึงว่าสุดท้ายกลับถูกโหลวเว่ยเหิงทำลายความหวังไป

งานเลี้ยงน้ำชานี้เปลี่ยนเป็นน่าเบื่อไม่น่าสนใจขึ้นมา และสำหรับโหลวเว่ยเหิงแล้ว ผลประโยชน์ที่เก็บเกี่ยวมาได้มากที่สุดก็คือการแต่งงานระหว่างเฮ่อหลันถิงและซูเย่าเยียน

หลังจากที่งานเลี้ยงน้ำชาจบลงแล้ว โหลวเว่ยเหิงก็เดินไปยังตำหนักด้านข้างของตัวเอง และเฮ่อหลันถิงกลับดึงแขนของโหลวเว่ยเหิงจากด้านหลัง