บทที่ 271 ฟื้นคืนความทรงจำ

ในวันนี้ โหลวเว่ยเหิงแยกย้ายสาวใช้ที่อยู่รอบข้าง แอบไปที่ตำหนักด้านข้างของอวี้ฉือจ้านคนเดียว

เมิ่งจิ่วเดินทางมาจากต้าเยียนถึงแคว้นเป่ยอย่างเร่งด่วน ยังไม่ทันได้พักหายใจก็ถูกอวี้ฉือจ้านจับตัวมาถึงหน้าโหลวเว่ยเหิงเพื่อตรวจรักษา

เมิ่งจิ่วเดินวนรอบๆโหลวเว่ยเหิงสองรอบ แล้วมองพิจารณาขึ้นลง: “แม่นาง ยังจำได้หรือไม่ว่าข้าคือใคร?”

ตั้งแต่วินาทีแรกที่เมิ่งจิ่วก้าวเข้ามาในเรือน โหลวเว่ยเหิงก็สังเกตเห็นความขุ่นเคืองอย่างลึกซึ้งที่มีต่อนางในดวงตาของเมิ่งจิ่ว โหลวเว่ยเหิงส่ายหน้า กล่าวว่า: “ถ้าหากข้ายังสามารถจำได้ว่าเจ้าคือใคร อวี้ฉือจ้านก็ไม่ให้เจ้ามารักษาข้าแล้ว ที่ข้าพูดถูกต้องไหม?”

เมิ่งจิ่วกล่าวขึ้นมาอย่างแค้นเคืองต่อความไม่เป็นธรรม: “ตอนนี้เจ้าแค่ต้องรู้ว่าเจ้าเคยติดค้างแมงป่องพิษข้าตัวหนึ่งเท่านั้นก็พอ”

โหลวเว่ยเหิงทำเหมือนไม่ได้ยิน อวี้ฉือจ้านที่อยู่ด้านข้างกล่าวขึ้นว่า: “เจ้าตรวจดูก่อนว่าเพราะอะไรนางถึงสูญเสียความทรงจำ อย่าพูดให้มากความขนาดนั้น”

เมิ่งจิ่วกล่าวว่า: “ใช้งานเสร็จก็ถีบหัวส่ง ข้าเร่งเดินทางไกลมาจากต้าเยียน มันง่ายหรือ?”

“ข้าสั่งให้จีเฟิงไปดูแลแมงป๋องของเจ้าแล้ว ถ้าหากเจ้ารักษาไม่หาย......ระวังแมงป๋องของเจ้าด้วย”

“......”

เมิ่งจิ่ววนรอบโหลวเว่ยเหิงแล้วมองดูรอบหนึ่ง กล่าวว่า: “วางใจได้ ไม่ได้เป็นอะไรมาก คาดว่าคงจะมีคนใช้วิชาลับอะไรบางอย่าง และวิชาลับแบบนี้ หยุดข้าไม่ได้หรอก”

อวี้ฉือจ้านรู้ว่าเมิ่งจิ่วมีความรู้เกี่ยวกับวิชาแปลกประหลาด พิษกู่หนอนศพทุกอย่างในโลกอย่างทะลุปรุโปร่ง ดังนั้นถึงได้ให้เมิ่งจิ่วมา เวลานี้ได้ยินเมิ่งจิ่วพูดเช่นนี้ ถึงได้รู้สึกโล่งใจไปเปลาะหนึ่ง

ขอเพียงแค่โหลวเว่ยเหิงสามารถฟื้นคืนความทรงจำได้ ทุกอย่างก็คุ้มค่าแล้ว

เมิ่งจิ่วหยิบขวดกระเบื้องเคลือบเล็กๆอันหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ กล่าวว่า: “ในนี้คือยา เจ้ากินเข้าไปก่อน อีกสักครู่อาจจะนอนหลับครึ่งชั่วยาม แต่ว่าไม่เป็นอะไร”

โหลวเว่ยเหิงก็ไม่ได้กังวลอะไร ยื่นมือก็เอาเม็ดยาที่อยู่ในขวดเครื่องเครือบกลืนลงท้องไป กล่าวว่า: “ได้แล้วใช่ไหม?”

เมิ่งจิ่วพยักหน้า: “ได้แล้ว”

เมิ่งจิ่วมองดูอวี้ฉือจ้านครู่หนึ่ง กล่าวว่า: “เอาล่ะ ที่นี่ไม่มีธุระของท่านแล้ว”

อวี้ฉือจ้านขมวดคิ้ว: “ข้าจะดูอยู่ที่นี่”

“ท่านที่เป็นคนหยาบอยู่ขัดขวางที่นี่ ถ้าเกิดข้าแก้วิชาลับไม่ได้ ร่างและวิญญาณเมียท่านก็จะคืนสู่บ้านเกิด......”

คำพูดของเมิ่งจิ่วยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกอวี้ฉือจ้านอุดปากเอาไว้

อวี้ฉือจ้านมองดูโหลวเว่ยเหิงที่นอนอยู่บนเตียงครู่หนึ่ง กล่าวต่อเมิ่งจิ่วว่า: “ข้ารออยู่หน้าประตู”

เมิ่งจิ่วพยักหน้า: “นี่ถึงจะมีเหตุมีผล”

แต่ว่าครึ่งชั่วยามต่อมา ตอนที่โหลวเว่ยเหิงตื่นขึ้นมาจากบนเตียง รู้สึกเพียงว่าหัวสมองมึนๆงงๆ

เมิ่งจิ่วที่อยู่ด้านข้างแทบจะหมดสติไป ฟ้าเท่านั้นที่รู้ว่าวิชาลับนี้แก้ยากแค่ไหน มักจะรู้สึกว่าอายุขัยของตัวเองสั้นลงไปเป็นสิบปีแล้ว

อวี้ฉือจ้านผลักประตูออกแล้วเดินเข้ามา ก็เห็นโหลวเว่ยเหิงนั่งอยู่ที่หัวเตียง เหม่อลอยอย่างงุนงง

เหลิ่งเอ๋อร์

โหลวเว่ยเหิงถึงได้สติกลับมา เผยรอยยิ้มที่สดใสและสง่างามเล็กน้อย: “ข้าเอง”

โหลวเว่ยเหิงบอกความสัมพันธ์ระหว่างฉู่สวินและจี้ต้าน รวมไปถึงเรื่องของตัวเองให้กับอวี้ฉือจ้านโดยละเอียดไม่มีตกหล่น

ถึงแม้เวลาจะสั้น แต่ช่วงเวลาที่นางสูญเสียความทรงจำ อย่างไรก็สามารถรู้ว่าทั้งสองคนกำลังแอบสมคบคิดวางแผนอะไรอยู่กันแน่

“ข้าจำได้ว่าก่อนที่จะสูญเสียความทรงจำ ข้าได้ยินพวกเขาพูดถึงเรื่องโชคชะตา โชคชะตาของหงส์แห่งบัญชาสวรรค์มีอยู่จริงๆ ตอนนั้นหวาเทียนไม่ได้พูดไปเรื่อย ดังนั้นข้าคิดว่า พระราชาของแคว้นเป่ยในวันหน้าน่าจะเป็นฉู่สวิน มิเช่นนั้นเขาก็จะไม่ใส่ใจอย่างมุ่งหวังในหงส์แห่งบัญชาสวรรค์นี้ และเลือกมาถึงตัวข้า”

โหลวเว่ยเหิงพูดเกี่ยวกับความคิดของตัวเองออกมา และนี่ก็เป็นสิ่งที่อวี้ฉือจ้านสงสัย

เพราะต้าเยียนกับแคว้นฉีล้วนสืบทอดกันจากสายเลือดราชวงศ์ทั้งนั้น สืบทอดจากทายาทสายตรงหรือไม่ก็เลือกผู้มีคุณธรรมเป็นพระราชาในการสืบราชบัลลังก์มาโดยตลอด

แต่ว่าฮ่องเต้แห่งแคว้นเป่ยคนนี้กลับจะยกบัลลังก์ให้ตัวประกันที่ถูกส่งมาจากแคว้นอื่น นี่มันเป็นสิ่งที่ไม่เห็นได้ยินมาก่อนเลย

ไม่เพียงแค่ต้าเยียน หรือว่าแคว้นฉี เรื่องแบบนี้ก็ล้วนไม่เคยได้ยินมาก่อนทั้งนั้น

“ในเมื่อตอนนี้ข้าฟื้นคืนความทรงจำแล้ว เช่นนั้นเรื่องบางอย่างก็ต้องได้รับการสะสาง”