บทที่ 45 การหยั่งเชิงของฝู้จื่อโม่

"เพราะฉะนั้นคนที่ช่วยนางได้ ก็มีแต่ตัวนางเองเท่านั้น "

กู้ชิวเหลิ่งเท้าเปลือยเปล่า ลุกขึ้นยืน พูดว่า "ข้าสามารถพายเรือตามน้ำ ช่วยเหลือนางได้ แต่ไม่ใช่ตอนนี้"

กู้ชิวเหลิ่งเดินเข้าไปในเรือน โต๊ะที่เดิมทีว่างเปล่าไม่มีสิ่งใดเลยกลับมีชุดขี่ม้าวางอยู่อย่างเป็นระเบียบ

กู้ชิวเหลิ่งขมวดคิ้ว เมื่อครู่นางอยู่ในลานบ้านตลอด ไม่เห็นมีใครเข้ามาในห้องของนางเลย เสื้อผ้าชุดนี้มาจากไหนกัน

จูเอ๋อร์ก็มองเห็นชุดขี่ม้าที่วางอยู่บนโต๊ะ ถามอย่างประหลาดใจว่า "คุณหนูไปซื้อชุดนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่เจ้าคะ ชุดนี้ดูน่าประหลาดจังนะเจ้าค่ะ "

กู้ชิวเหลิ่งเดินเข้าไป ชุดขี่ม้านี้ทำได้ประณีตมาก แต่ไม่มีลายแกะสลักเลยแม้แต่น้อย

เป็นชุดขี่ม้าของแคว้นฉี ไม่ใช่ของต้าเยียน

มีกระดาษอีกแผ่นหนึ่งบนนั้นเขียนไว้ว่า พรุ่งนี้ตอนเที่ยงเจอกันที่ลานล่าสัตว์ของราชวงศ์ จ้าน

จูเอ๋อร์เขยิบเข้าไปใกล้ เอ่ยอย่างสงสัยว่า "เซ่อเจิ้งหวางหรือ "

กู้ชิวเหลิ่งส่ายหน้า พูดว่า "ฝู้จื่อโม่"

จูเอ๋อร์ไม่เข้าใจและพูดต่อว่า "ทำไมฝู้ซื่อจื่อต้องใช้ชื่อของท่านเซ่อเจิ้งหวางเพื่อเขียนจดหมายให้คุณหนูด้วยเล่า"

กู้ชิวเหลิ่งพูดเสียงเรียบว่า "ไปจุดเทียนมาเล่มหนึ่ง"

"เจ้าค่ะ"

กลางดึกคืนนั้น ฝู้จื่อโม่ปีนกำแพงด้านหลังเข้าไปในจวนเซ่อเจิ้งหวาง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขาคิดไปเองหรือไม่ เขารู้สึกว่ากำแพงทางด้านหลังของจวนเซ่อเจิ้งหวางยิ่งอยู่จะยิ่งสูงขึ้นทุกที

ลานล่าสัตว์ของราชวงศ์มีเพียงฤดูใบไม้ร่วงเท่านั้นที่จะเป็นฤดูกาลล่าที่ดีที่สุด แต่ตอนนี้เป็นฤดูใบไม้ผลิ ทุกสรรพสิ่งเพิ่งจะตื่นจากการจำศีล ไม่ควรเข่นฆ่า ฉะนั้นธนูที่เตรียมไว้ทั้งหมดล้วนถูกห่อไว้ด้วยผ้า ไม่มีวี่แววจะเป็นอันตรายเลยแม้แต่น้อย

ฝู้จื่อโม่นั่งอยู่บนหลังม้า ยังคงสวมชุดยาวสีเทาดำทั้งตัว ไม่ได้เกรงว่าชุดจะเทอะทะเกินไปเมื่อขี่ม้า และเปลือยหน้าอก ผมสีดำขลับถูกปล่อยสยายลงมา ไม่มีทีท่าว่าจะรวบมันขึ้นไป

"จ้าน เจ้าต้องขอบคุณข้านะ"

อวี้ฉือจ้านมองไปยังที่ไม่ไกลออกไปนักมีคนกำลังขนเครื่องดนตรีที่จำเป็นต้องใช้ในการทำพิธีกรรมในการล่าสัตว์ สติจึงไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวเท่าไหร่นัก ได้แต่ถามเหมือนปกติว่า

"เจ้าทำเรื่องอะไรที่ผิดต่อข้าอีกแล้ว"

ฝู้จื่อโม่พูดด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม "ช่วยเจ้านัดหญิงงามคนหนึ่ง"

อวี้ฉือจ้านเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "เจ้าเชิญกู้ชิวเหลิ่งมาอย่างนั้นหรือ"

"น่าเบื่อ เจ้ามันน่าเบื่อจริงๆเลย"

พูดจบ ฉับพลันนั้นฝู้จื่อโม่ก็ชี้นิ้วไปทางทิศทางที่ไม่ไกลนัก พูดว่า "ดู ดูซิ คนคนนี้บอกว่ามาก็มา"

อวี้ฉือจ้านมองตามไปยังทิศทางที่ฝู้จื่อโม่ชี้ กู้ชิวเหลิ่งสวมชุดกระโปรงสีเขียวอ่อนทั้งตัว ปิดใบหน้าไว้ครึ่งหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าแตกต่างจากชุดสีแดงชาดครั้งที่แล้วเป็นอย่างมาก ทำให้คนที่พบเห็นรู้สึกสบายตายิ่งนัก

ฝู้จื่อโม่ร้องเรียกขึ้น "ปล่อยนางเข้ามา นี่เป็น......สนมรักของข้าเอง"

ฝู้จื่อโม่รับรู้ได้อย่างชัดเจนว่าอวี้ฉือจ้านไม่พอใจต่อสิ่งที่เขาพูดออกไป

แต่ฉากนี้ในสายตาของคนอื่น กลับกลายเป็นอีกภาพที่มีอีกความหมายหนึ่ง เซ่อเจิ้งหวางไม่พอใจที่ฝู้ซื่อจื่อสำมะเลเทเมา ฉะนั้นจึงปิดประตูจวนไม่ต้อนรับ ฝู้ซื่อจื่อปีนกำแพงเข้ามาตอนดึก ก็ยังถูกปฏิเสธ ฝู้ซื่อจื่อเปลี่ยนจากความรักเป็นความแค้น จึงจงใจเชิญหญิงงามคนหนึ่งมา เพื่อประชดท่านเซ่อเจิ้งหวาง