บทที่ 52 คนที่ต้องตายอย่างแน่นอน

เสียงของกู้ชิวเหลิ่งจริงใจและสงบนิ่งมาก จากนั้นกู้ชิวเหลิ่งก็กล่าวขึ้นอีกว่า: "ลูกนอนตั้งแต่หัวค่ำแล้ว ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นเลย และก็ไม่รู้ว่าสิ่งที่เขียนอยู่บนกระดาษข้อความคืออะไร ลูกรู้แต่ว่าเหตุการณ์ในวันนี้ล้วนเป็นกับดักที่วางไว้ใส่ร้ายลูก หากว่าลูกมา บางทีตอนนี้คนที่ร่างกายแปดเปื้อนในตอนนี้ก็คือลูกแล้ว!"

กู้ชิวเหลิ่งเดินไปถึงตรงหน้าของอิงเอ๋อร์ มองดูอิงเอ๋อร์ด้วยใบหน้าเคียดแค้นชิงชังเป็นอย่างยิ่ง กล่าวว่า: "เหตุใดเจ้าต้องทำร้ายข้าเช่นนี้ด้วย?"

เดิมทีอิงเอ๋อร์ก็ขี้ขลาดอยู่แล้ว ถอยหลังออกไปหลายก้าว กู้ชิวเหลิ่งหันหลังให้กับทุกคน เปิดปากให้กับอิงเอ๋อร์ ถึงแม้จะไม่มีเสียง แต่ว่าอิงเอ๋อร์กลับมองเห็นได้อย่างชัดเจน

อิงเอ๋อร์ทรุดตัวอยู่บนพื้น ในหัวมีภาพที่ถูกคนของฮูหยินใหญ่ข่มขืนปรากฎขึ้นมา และคำพูดที่กู้ชิวเหลิ่งพูดกับนางเมื่อครู่นี้ ทำให้นางดูเหมือนจะหาโอกาสในการมีชีวิตรอดได้เล็กน้อย รีบร้อนกล่าวว่า: "นายท่าน! คือคุณหนูใหญ่กับฮูหยินใหญ่! คุณหนูใหญ่กับคุณชายฉินมีความสัมพันธ์กันมานานแล้ว! ถูกข้าพบเข้า คุณหนูใหญ่ข่มขู่ข้า บอกว่าหากข้าพูดออกไป ก็คือความตายทางเดียวเท่านั้น คุณหนูใหญ่ยังให้ข้าหลอกคุณหนูรองมาที่ศาลา แต่ว่าต่อมาคุณหนูรองไม่ได้มา ข้าก็ไม่รู้ว่าถูกใครใช้ยาเสน่ห์ทำให้หมดสติไป ต่อมา......ต่อมาก็!"

"เจ้าพูดเหลวไหล! ข้าจะไปมีความสัมพันธ์ส่วนตัวกับลูกผู้พี่ได้อย่างไร!"

ไม่ได้มีเพียงกู้ชิวเซียงเท่านั้นที่สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก แม้แต่ฮูหยินใหญ่ก็หน้าเขียวหน้าดำเช่นกัน

ฉินจงใบหน้าแดงก่ำ คำรามว่า: "เจ้านังแพศยาต่ำต้อยคนนี้! พูดจาเพ้อเจ้อเช่นนี้ได้อย่างไร!"

กู้ชิวเหลิ่งเอ่ยปากกล่าวว่า: "ในเมื่อท่านพี่ฉินไม่ได้มีความสัมพันธ์กับพี่ใหญ่ ทำไมต้องโกหกซ้ำแล้วซ้ำเล่า? บอกว่าแอบติดต่อกับข้า? ถึงกับยังบอกว่าจะแต่งงานกับข้า? ในเมืองหลวงใครบ้างไม่รู้ พี่ใหญ่งดงามราวกับนางฟ้าบนสวรรค์ ส่วนข้าหน้าตาน่าเกลียดขี้เหร่ ข้ากับท่านพี่ฉินไม่เคยพบหน้ากันมาก่อน ทำไมท่านพี่ฉินถึงได้ชอบข้าเป็นพิเศษเล่า? หากว่าท่านพี่ฉินมีความสัมพันธ์ส่วนตัวกับพี่ใหญ่จริงๆ ท่านพ่อก็ไม่ใช่คนที่ไม่คำนึงถึงมิตรภาพ ความสัมพันธ์ฉันท์ครอบครัวของเราลึกซึ้งขึ้นไปอีก จะไม่ดียิ่งกว่าหรือ?"

"กู้ชิวเหลิ่ง! เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไร!"

กู้ชิวเซียงตกใจกับคำพูดประโยคนี้ของกู้ชิวเหลิ่งจนใบหน้าซีดขาว ฉินจงดูเหมือนจะถูกคำพูดของกู้ชิวเหลิ่งทำให้หวั่นไหวแล้ว ใช่แล้ว กู้ชิวเซียงคือสาวงามอันดับหนึ่งของเมืองหลวง เขาอยากได้จนน้ำลายสอมานานแล้วจริงๆ แต่ติดอยู่ที่หน้าตาของฮูหยินใหญ่ จึงยังไม่ได้เข้าไปใกล้ชิดกับนาง ถ้าหากกู้ชิวเซียงแต่งงานกับเขา เช่นนั้นถึงแม้เขาจะต้องตาย นั่นก็เป็นการตายที่มีความสุข แล้วเหตุใดจึงจะไม่ได้เล่า?

กู้หนานเฉิงทำหน้าเย็นชา สีหน้าไม่น่าดูอย่างมาก

เขาจะให้กู้ชิวเซียงแต่งงานกับฉินจงไม่ได้เด็ดขาด เขาบ่มเพาะกู้ชิวเซียงมาหลายปีขนาดนี้ ก็เพื่อให้สามารถแต่งงานกับลูกหลานของราชวงศ์ เพื่อเพิ่มเกียรติยศให้กับตระกูลกู้ ถ้าหากให้กู้ชิวเซียงแต่งงานกับฉินจงผู้มีชื่อเสียงฉาวโฉ่ เช่นนั้นความพยายามทั้งหมดตลอดหลายปีที่ผ่านมาของเขาก็จะสูญเปล่าไปเช่นกัน

"เอาล่ะ! ต่อจากนี้ใครก็ห้ามเอ่ยถึงเรื่องนี้อีก!"

กู้หนานเฉิงทำหน้าเคร่งขรึม กล่าวกับฉินจงว่า: "คุณชายฉินมาเยี่ยมยามดึก อย่างไรก็ไม่เหมาะสม! เชิญกลับไปเถอะ!"

ฉินจงมองดูใบหน้าที่งดงามราวกับเทพธิดาบนสวรรค์ใบนั้นของกู้ชิวเซียงอย่างอาลัยอาวรณ์ นึกเสียใจภายหลังที่ตัวเองไม่ได้ชิงพูดออกมาก่อนว่าต้องการจะแต่งงานกับกู้ชิวเซียง เมื่อครู่นี้เป็นโอกาสที่ดีที่สุดแล้ว!

"หลานขออำลา......"

หลังจากที่ฉินจงจากไปแล้ว กู้หนานเฉิงถึงได้ทำหน้าเย็นชา กล่าวว่า: "เหตุการณ์ในวันนี้ ใครกล้าพูดออกไปแม้แต่คำเดียว ก็อย่าหาว่าใช้เครื่องมือลงโทษประจำตระกูลก็แล้วกัน!"

อิงเอ๋อร์คุกเข่าอยู่บนพื้น ไม่กล้ามองหน้าของฮูหยินใหญ่กับกู้ชิวเซียง กู้หนานเฉิงกวาดตามองรอยเขียวช้ำที่อยู่เต็มตัวของอิงเอ๋อร์ครู่หนึ่ง กล่าวว่า: "เจ้ากลับไปก่อน อีกเดี๋ยวข้าค่อยไปคิดบัญชีกับเจ้า"

อิงเอ๋อร์นึกว่าตัวเองรอดตายแล้ว รีบร้อนวิ่งออกไป

ก่อนที่จะจากไป กู้ชิวเหลิ่งยิ้มให้กับอิงเอ๋อร์ ในสายตานั่นเต็มไปด้วยความหมายที่นางมองไม่ทะลุปรุโปร่ง

อิงเอ๋อร์จากไปด้วยความสงสัย ไม่เข้าใจสายตาของกู้ชิวเหลิ่งเล็กน้อย

พูดกันมาถึงจุดนี้ กู้หนานเฉิงก็เข้าใจเรื่องราวเกือบทั้งหมดแล้ว ความจริงสิ่งที่กู้ชิวเหลิ่งพูดไม่ใช่คำโกหก เพียงแต่ว่าเพิ่มเนื้อหาลงไปในฐานรากเดิมที่ฮูหยินใหญ่ต้องการจะจัดการนางเท่านั้น

แต่ว่าแค่ข้อนี้ข้อเดียว ก็เพียงพอที่จะทำให้กู้ชิวเซียงมีเรื่องอื้อฉาวติดตัวเพิ่มแล้ว และนางก็รู้ว่า กู้หนานเฉิงจะไม่ให้ลูกสาวอย่างกู้ชิวเซียงลดตัวลงไปแต่งงานกับผู้ชายอย่างฉินจงเด็ดขาดอยู่แล้ว

เป้าหมายของกู้ชิวเหลิ่ง มีเพียงข้อเดียวเท่านั้น ทำให้ชื่อเสียงของกู้ชิวเซียงฉาวโฉ่ ให้กู้ชิวเซียงได้ลิ้มลองว่าอะไรคือรสชาติของการตกลงมาจากฟากฟ้าสู่โคลนตม

กู้หนานเฉิงตบกู้ชิวเซียงหนึ่งฉากด้วยความโกรธเคือง แล้วก็ใช้เท้าถีบฮูหยินใหญ่ออกไป กล่าวด้วยความโกรธ: "ลูกสาวตัวดีที่เจ้าสอนออกมา! เลี้ยงตัวอะไรไว้บ้างเนี่ย!"