บทที่ 62 เข้าข้างชิงคน

ใบหน้าของกู้หนานเฉิงแข็งทื่อลงในทันใด ในใจของกู้ชิวเซียงกับฉินจงโล่งใจไปเปราะหนึ่ง ใครๆก็รู้ว่าหลิวเหล่าฮูหยินของตระกูลฉินเข้าข้างคนของตัวเองที่สุด โดยเฉพาะอย่างยิ่ง รักและเข้าข้างหลานชายฉินจงมากเป็นพิเศษ กู้หนานเฉิงถึงแม้จะมีตำแหน่งเป็นท่านโหวแล้ว ก็ยังคงไม่สู้หลิวเหล่าฮูหยินเช่นเดิม

เพราะในตอนนั้นหากมิใช่หลิวเหล่าฮูหยินของตระกูลฉินท่านนี้ คาดว่าก็คงไม่มีกู้หนานเฉิงที่ประสบความสำเร็จอย่างราบรื่นในตอนนี้ได้

กู้หนานเฉิงกำหมัดคารวะแล้วกล่าวขึ้นมาจริงๆ: "ไม่ทราบว่าเป็นเหล่าฮูหยินมา ทำไมถึงไม่ให้คนรับใช้มาแจ้งเล่า? หนานเฉิงจะได้ไปต้อนรับด้วยตัวเอง"

หลิวเหล่าฮูหยินฮึเย็นชาออกมาคำหนึ่ง กล่าวว่า: "ข้าก็ต้องการให้คนมาเชิญ แต่ว่าท่านกู้โหวเย๋วางก้ามใหญ่โต เกรงว่าคงจะไม่อยากพบข้าที่เป็นแม่เฒ่าหนังเหนียวคนนี้"

กู้หนานเฉิงโค้งตัวเล็กน้อย กล่าวด้วยความหวาดหวั่น: "หนานเฉิงไม่กล้า ในเมื่อเหล่าฮูหยินมาแล้ว ไหนเลยจะมีเหตุผลที่จะไม่พบ? เพียงแต่ว่าเมื่อครู่นี้กำลังอยู่ในอารมณ์โมโห ดังนั้นก็เลย......"

"ท่านย่า! รีบช่วยหลานเร็ว!"

บนใบหน้าของฉินจงเต็มไปด้วยน้ำมูกน้ำตาทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเพราะตกใจกับคำพูดและสีหน้าท่าทางเมื่อครู่นี้ของกู้หนานเฉิง เวลานี้เห็นบุคคลสำคัญที่เป็นแกนหลักแล้ว ย่อมไม่สนใจอะไรทั้งสิ้นอยู่แล้ว ถ้าหากให้พ่อของเขารู้ว่าในตอนแรกเขาทำให้สนมของกู้หนานเฉิงแปดเปื้อนก่อน จากนั้นก็ทำสาวใช้ที่อยู่ข้างกายของน้องสาวลูกพี่ลูกน้องแปดเปื้อนอีก จะต้องตีเขาจนตายแน่นอน

ในเวลานี้คนที่สามารถปรามกู้หนานเฉิงเอาไว้ได้ ก็คงมีแต่หลิวเหล่าฮูหยินแล้ว

"ท่านยาย......"

กู้ชิวเซียงน้ำตาไหลออกมาสองหยดในเวลาที่พอเหมาะพอดี หลิวเหล่าฮูหยินเห็นกู้ชิวเซียงล้มตัวอยู่บนพื้น ใบหน้าบวมแดงไปครึ่งหนึ่ง และหลานชายที่ตัวเองรักและทะนุทะนอมในเวลาปกติ ยังคุกเข่าอยู่บนพื้นในลักษณะที่เสื้อผ้าไม่เรียบร้อย

หลิวเหล่าฮูหยินดึงกู้ชิวเซียงขึ้นมา เห็นบนใบหน้าเล็กที่เดิมทีงดงามละเอียดอ่อนของกู้ชิวเซียงยังมีรอยฝ่ามือหนึ่งฝ่ามือ ก็หายใจถี่ด้วยความโกรธทันที ยิ้มเย้ยหยันพร้อมกล่าวขึ้นมาว่า: "หากข้าไม่มา เจ้าคงจะตีหลานสาวกับหลานชายแท้ๆของข้าจนตายเลยใช่ไหม?"

เหงื่อเย็นของกู้หนานเฉิงไหลออกมารางๆแล้ว ความไม่มีเหตุผลของหลิวเหล่าฮูหยินคนนี้ก็ขึ้นชื่อเช่นกัน ขอเพียงเป็นการทำเพื่อลูกๆของตัวเอง ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ทำออกมาได้หมด

กู้หนานเฉิงได้แต่เงยหน้าขึ้นมา กล่าวขึ้นมาด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง: "เหล่าฮูหยินไม่ทราบ วันนี้หลานชายของท่านแอบเข้ามาในจวนกู้โหวของข้า แล้วแอบมีสัมพันธ์กันอย่างลับๆกับสาวใช้ ทำลายชื่อเสียงไม่ว่า ยัง......"

"ว่าแล้วเชียว นึกว่าเป็นเรื่องใหญ่เรื่องโตอะไร ก็แค่สาวใช้คนหนึ่งเท่านั้น ในเมื่อจงเอ๋อร์ได้สาวใช้ในจวนกู้โหวของเจ้าแล้ว ข้าจะซื้อตัวเอาไว้ให้เขา พากลับไปที่จวนตระกูล ไม่ทราบว่าท่านกู้โหวเย๋ จะยอมขายหรือไม่?"

กู้หนานเฉิงกล่าวด้วยความหวาดหวั่นมากยิ่งขึ้น: "จะกล้ารับเงินของเหล่าฮูหยินได้อย่างไร เพียงแต่ว่า......"

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร จงเอ๋อร์ ยังไม่ลุกขึ้นมาอีก? เมื่อก่อนย่าเคยบอกกับเจ้าว่าอย่างไร? ไม่ว่าเจ้าจะไปก่อเรื่องใหญ่โตขนาดไหนในข้างนอก ขอเพียงมีย่าอยู่ ก็จะไม่มีใครกล้าทำอะไรเจ้า"

หลิวเหล่าฮูหยินมองดูกู้หนานเฉิงอย่างเย็นชา กู้หนานเฉิงรีบก้มหน้าลงทันที กล่าวว่า: "ในเมื่อเหล่าฮูหยินจะพาคนไป เช่นนั้นหนานเฉิงก็ไม่มีอะไรจะพูด"

หลิวเหล่าฮูหยินพยักหน้าเบาๆ กล่าวว่า: "หลายปีมานี้ หลานสาวของข้าคนนี้กลับบ้านยายอย่างเป็นทางการเพียงไม่กี่ครั้ง วันนี้ข้าจะพาไปด้วยสองสามวัน พานางไปพบกับท่านลุงท่านป้า ลูกพี่ลูกน้องที่อยู่ข้างกายและญาติมิตรแต่ละฝ่าย ไม่ทราบว่าท่านกู้โหวเย๋จะอนุญาตหรือไม่?"

กู้หนานเฉิงมองดูกู้ชิวเซียงครู่หนึ่ง กล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม: "คำขอของเหล่าฮูหยิน หนานเฉิงจะกล้าขัดได้อย่างไร?"

"เช่นนั้นก็ดี"