บทที่ 82 ทำให้อัปยศอดสูต่อหน้าธารกำนัล

อวี่เหวินหมิ่นถลึงตา กล่าวด้วยความโกรธ: "เจ้าเป็นใคร? ถึงกับกล้ามาขวางอยู่ด้านหน้าของข้า? เจ้าอยากตายรึ!"

องค์หญิงอานไท่ถือแส้เอาไว้ในมือ กล่าวว่า: "องค์หญิงอย่างข้าอยากจะเดินอยู่ตรงหน้าของใครก็เดินอยู่ตรงหน้าของคนนั้น! แล้วเจ้าเป็นใครกัน? ถึงได้กล้ามาหยาบคายและไร้เหตุผลกับข้าเช่นนี้?"

อวี่เหวินหมิ่นฮึเย็นชาคำหนึ่ง กล่าวว่า: "ข้าไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าในต้าเยียนแห่งนี้นอกจากข้าแล้วยังมีองค์หญิงคนที่สอง เจ้าถือเป็นตัวอะไร? ดูจากท่าทางของเจ้าก็เป็นแค่คนจากแคว้นเล็กๆต่างชาติ ทำเป็นยิ่งใหญ่น่าเกรงขามอะไรกัน!"

"ฝ่าบาท เซ่อเจิ้งหวางเสด็จพะย่ะค่ะ!"

อวี้ฉือกงสวมชุดมังกรที่สง่างามและเคร่งขรึม ออกมาจากตำหนักด้านในพร้อมกับอวี้ฉือจ้าน ก็เห็นภาพฉากนี้เข้าพอดี

"หมิ่นเอ๋อร์ เจ้าเป็นบ้าอะไร? ไม่มีมารยาทเลยแม้แต่น้อย ยังไม่รีบเข้ามาอีก!"

อวี่เหวินหมิ่นกลอกตามององค์หญิงอานไท่ครู่หนึ่ง หันหลังก็จะเดินเข้าไป ในดวงตาขององค์หญิงอานไท่ดุดันขึ้นมา ตะโกนขึ้นมาคำหนึ่ง "อานู" ชายชุดดำที่อยู่ด้านข้างชักกระบี่เย็นยะเยือกออกมาทันที ขวางทางไปของอวี่เหวินหมิ่นเอาไว้ และมีท่าทีจะลงมืออยู่รางๆ

อวี่เหวินหมิ่นชอบดาบกระบี่ปืนผาหน้าไม้ตั้งแต่เด็ก แต่เพราะมีฐานะเป็นองค์หญิง ร่างกายบอบบางล้ำค่า สิ่งที่ได้เรียนมีเพียงพวกหมัดเท้าปักบุปผาวิชาหมัดที่สวยแต่กระบวนท่าแต่ใช้งานไม่ได้จริงทั้งนั้น ภายใต้การจู่โจมที่รุนแรงของอานู ไม่มีแรงกำลังที่จะต่อต้านเลยแม้แต่น้อย

"ฆ่านางซะ!"

เสียงขององค์หญิงอานไท่ไม่ได้ดังมาก คนที่อยู่ในตำหนักไม่มีใครได้ยิน มีเพียงกู้ชิวเหลิ่งกับอวี้ฉือจ้านที่มองเห็นรูปริมฝีปากขององค์หญิงอานไท่แล้ว รู้ว่าองค์หญิงอานไท่เตรียมตัวจะลงมือฆ่า

ในขณะที่ทุกคนในตำหนักต่างก็พากันลุกขึ้นมาพร้อมกับอุทานด้วยความตกใจ ฝู้จื่อโม่กลับปรากฏตัวจากด้านนอกตำหนัก มือข้างหนึ่งคว้าข้อมือของคนที่ชื่ออานูคนนั้นเอาไว้ รูปร่างของอานูบึกบึนกว่าอานูอยู่มาก แต่ว่าเวลานี้กลับไม่สามารถหลุดพ้นจากการควบคุมของฝู้จื่อโม่ไปได้

และฝู้จื่อโม่ก็ใช้เพียงมือข้างเดียว ก็สามารถควบคุมอานูเอาไว้จนไม่สามารถขยับเขยื้อนได้เลย

"เจ้าเป็นใครกัน!"

บนใบหน้าขององค์หญิงอานไท่มีสีหน้าที่โหดร้ายปรากฏขึ้นมานานแล้ว นางกับอวี่เหวินหมิ่นแตกต่างกัน อยู่ข้างกายของราชินีซีจิ้งมาตั้งแต่เด็กได้รับอิทธิพลจากการได้ยินได้เห็นวิธีการที่โหดเหี้ยมไปไม่น้อย ขอให้เป็นเรื่องที่ไม่ได้ดั่งใจ ขอเพียงอยู่ต่อหน้าของนาง ก็ต้องให้เห็นเลือดอย่างแน่นอน ถึงแม้จะเป็นต้าเยียน ก็ไม่ได้มีความคิดที่จะแก้นิสัยนี้เช่นกัน

มุมปากของฝู้จื่อโม่เผยรอยยิ้มที่เย็นชาออกมา ลงแรงไปที่มือเล็กน้อย ข้อมือของอานูก็ส่งเสียงที่ชัดเจนออกมาแล้ว ทุกคนก็รู้แล้วว่า ฝู้จื่อโม่หักมือขององครักษ์ทาสคนนี้ไปแล้ว

อานูร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด วินาทีต่อมาก็บิดข้อมือเข้าไปอย่างแรง จนกระทั่งหน้าผากมีเหงื่อเย็นไหลออกมา

องค์หญิงอานไท่เบิกตากว้าง แทบอยากจะเชือดเฉือนฝู้จื่อโม่ด้วยมีดหมื่นพันเล่ม

"เฮ้อ ข้าก็แค่ช้าไปก้าวหนึ่ง ก็ต้องตามเช็ดก้นอย่างเสียเปล่าแล้ว ไม่มีค่าตอบแทนหน่อยหรือ?"

คำพูดนี้คือพูดกับอวี้ฉือจ้าน เพียงแต่ว่าอวี้ฉือจ้านกลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆเลย นั่งอยู่ในงานเลี้ยงราวกับไม่เคยได้ยินมาก่อน ดื่มเหล้าไปหนึ่งจอกราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

อวี่เหวินหมิ่นดึงข้อมือของฝู้จื่อโม่เอาไว้ กล่าวว่า: "ฝู้จื่อโม่ เจ้าดูนางสิ นางเป็นใครกันน่ะ! นางถึงกับกล้าให้ลูกน้องปฏิบัติต่อข้าเช่นนี้! เจ้ารีบช่วยข้าสั่งสอนนางเลย ข้าจะข่วนหน้าของนางให้ลายไปเลย!"

"เจ้ากล้าหรือ!"

องค์หญิงอานไท่มองไปทางอวี่เหวินหมิ่นอย่างดุดัน ไม่มีทางเลือกตอนนี้อานูที่อยู่ข้างกายยกกระบี่ไม่ขึ้นแล้ว มิเช่นนั้นนางจะต้องให้เลือดของอวี่เหวินหมิ่นกระเซ็นไปทั่วพื้นอย่างแน่นอน