บทที่ 85 ต่างคนต่างก็มีดีไปคนละอย่าง

กู้ชิวเหลิ่งหลับตาลงเบาๆ รอยยิ้มตรงมุมปากทำให้คนตัวสั่นแม้จะไม่หนาว

สายตาของจวินฉือจ้านหยุดอยู่ที่ใบหน้าซีดขาวของจวินฉีเซิ่ง แล้วก็ไปหยุดอยู่ที่การร่ายรำของกู้ชิวเซียง สุดท้ายถึงไปได้หยุดนิ่งที่กู้ชิวเหลิ่ง

การร่ายรำจบลงแล้ว บนใบหน้าของกู้ชิวเซียงเต็มไปด้วยรอยยิ้ม คนที่อยู่ในงานไม่มีใครที่ไม่ตกตะลึงไปกับการร่ายรำของกู้ชิวเซียง นี่มันคือการร่ายรำอันดับหนึ่งในใต้หล้าชัดๆ

แวบแรกของกู้ชิวเซียงก็มองไปทางอวี่เหวินเจี๋ยแล้ว ไม่รู้ว่าอวี่เหวินเจี๋ยเห็นการร่ายรำของนางหรือไม่ แต่ว่าสายตาเพิ่งจะสัมผัสกับอวี่เหวินเจี๋ย กลับเห็นอวี่เหวินเจี๋ยก้มหน้าเอาไว้ สุราในเหยือกสุราถูกเปลี่ยนไปสามสี่ครั้งแล้ว แต่ก็ไม่สามารถดื่มเมาได้

บนใบหน้าของกู้ชิวเซียงมีความผิดหวังแวบผ่านไป อวี้ฉือกงปรบมือขึ้นมา คนที่อยู่ในงานเลี้ยงถึงได้พากันปรบมือตาม

อวี้ฉือกงกล่าวชมเชยว่า: "สมแล้วที่เป็นหญิงมีความสามารถอันดับหนึ่งของเมืองหลวง ช่างทำให้คนได้เปิดประสบการณ์ใหม่ๆจริงๆ การร่ายรำนี้มีชื่อว่าอะไร?"

กู้ชิวเซียงโค้งคำนับเล็กน้อย ท่วงท่าสง่างามเหมาะสม: "ทูลฝ่าบาท การร่ายรำนี้มีชื่อว่างามล้มเมืองเพคะ"

อวี้ฉือกงลิ้มรสอยู่สักพัก กล่าวว่า: "ดี! งามล้มเมือง เยี่ยม เยี่ยมจริงๆ เพียงแต่ไม่รู้ว่างามล้มเมืองนี้เทียบกับการร่ายรำของหยินเฟยแล้ว อันไหนอยู่เหนือกว่าขั้นหนึ่ง"

จวินฉีเซิ่งกำลังรู้สึกสงสัยกับชื่อที่กู้ชิวเซียงพูดออกมาเมื่อครู่นี้อยู่ ได้ยินอวี้ฉือกงมีเจตนาจะยั่วยุขึ้นมาเล็กน้อยแล้ว จวินฉีเซิ่งถึงได้กลับมามีลักษณะท่าทางตามปกติ กล่าวว่า: "ต่างก็มีข้อดีไปคนละอย่าง แม้ว่างามล้มเมืองนี้จะสวยงาม แต่มองแวบแรกก็รู้แล้วว่าเป็นแบบฉบับเร่งรัด ถึงแม้รูปลักษณ์จะไม่เลว แต่ก็ขาดความหมายครอบคลุมภายใน มีเพียงรูปร่างแต่ไร้จิตวิญญาณ พอจะดูได้เท่านั้น"

คำพูดของจวินฉีเซิ่งทำให้คนที่กำลังหลงใหลอยู่ในการร่ายรำของกู้ชิวเซียงตื่นขึ้นมาในทันใด นึกย้อนกลับไปอย่างละเอียดถี่ถ้วน ตอนที่กู้ชิวเซียงร่ายรำเมื่อครู่นี้ พวกเขาสังเกตเห็นเพียงโทนเสียงที่นุ่มนวลและเรือนร่างที่ยอดเยี่ยม แต่กลับละเลยรายละเอียดเหล่านี้ไป สีหน้าของกู้ชิวเซียงซีดขาวไปเล็กน้อย นางฝึกฝนการร่ายรำนี้ไปแค่หนึ่งเดือนเท่านั้น สามารถร่ายรำเป็นรูปเป็นร่างได้ก็ถือว่ามีพรสวรรค์มากแล้ว หากเป็นคนอื่น ไม่สามารถทำได้ดีอย่างนางแน่นอน แต่ตอนนี้จวินฉีเซิ่งพูดขึ้นมาเช่นนี้ กลับดูเหมือนว่านางไม่ประมาณกำลังของตัวเองเลย

"เวลาเรียนของหม่อมฉันยังสั้นไป ร่ายรำได้ไม่ดี ยังหวังว่าฮ่องเต้ฉีจะให้อภัย"

จวินฉีเซิ่งก็ไม่ใช่ว่าจะจงใจหาเรื่องกู้ชิวเซียง เห็นสาวงามที่อ่อนโยนงดงามเช่นนี้คนหนึ่ง ยืนอยู่ใจกลางตำหนักอย่างน่าสงสาร ดังนั้นจึงเอ่ยปากกล่าวขึ้นมา: "ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น คุณหนูท่านนี้ก็อย่าได้ถือสาไปเลย การร่ายรำนี้ดูแล้วงดงามอย่างไร้ที่เปรียบ ตอนที่ฝึกฝนคิดว่าคงค่อนข้างยากอย่างมากแน่นอน คุณหนูสามารถฝึกได้หนึ่งองในสิบก็ถือว่าไม่ง่ายแล้ว"

ถึงแม้จะพูดเช่นนี้ จวินฉีเซิ่งก็ยังอดที่จะมองกู้ชิวเซียงครู่หนึ่งไม่ได้ ราวกับต้องการมองหาเงาของใครบางคนจากร่างของกู้ชิวเซียง เพียงแต่ว่าไม่ว่าเขาจะมองอย่างไร ก็ยังรู้สึกว่ากู้ชิวเซียงเป็นเพียงคุณหนูมารยาทงามที่หวังจะให้ตัวเองโดดเด่นขึ้นมาคนหนึ่งเท่านั้น

อวี่เหวินหวายเห็นสาวงามที่ยืนอยู่ใจกลางตำหนักอย่างโดดเดี่ยว บรรยากาศเปลี่ยนไปความอึดอัดขึ้นมา จิตวิญญาณที่เดิมทีก็ต้องมนต์สะกดของกู้ชิวเซียงอยู่แล้วถูกกระตุ้นขึ้นมาอีกครั้งในทันใด อดที่จะเอ่ยปากกล่าวขึ้นมาไม่ได้: "คุณหนูใหญ่กู้เป็นสาวงามอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวงของต้าเยียนเรา หยินเฟยเป็นสนมรักของฮ่องเต้ฉี ย่อมไม่สามารถเปรียบเทียบกันได้อยู่แล้ว ในเมื่อการร่ายรำผ่านพ้นไปแล้ว คุณหนูใหญ่กู้กลับไปนั่งที่ก่อนดีกว่า"

ทันทีที่คำพูดจบลง จู่ๆสายตาของอวี่เหวินหวายก็เคลื่อนย้ายไปที่กู้ชิวเหลิ่ง นึกถึงข่าวลืออื้อฉาวเกี่ยวกับกู้ชิวเซียงในเมืองหลวงในช่วงที่ผ่านมา ส่วนใหญ่น่าจะเป็นการกระทำของกู้ชิวเหลิ่ง บนใบหน้าของอวี่เหวินหวายมีความเจ้าเล่ห์แวบผ่านไปเล็กน้อย: "กระหม่อมได้ยินมาตลอดว่าคุณหนูรองของตระกูลกู้นั้นฉลาดมีความรู้ทั้งยังหน้าตาดี การร่ายรำก็ยิ่งยอดเยี่ยมเป็นหนึ่ง ไม่ทราบว่าคุณหนูรองจะขึ้นเวทีแสดงเล็กน้อยเพื่อให้ทุกท่านได้ชื่นชมหรือไม่?"

ได้ยินมา? พูดไปเรื่อยโดยไม่มีมูลมากกว่ามั้ง

สายตาของกู้ชิวเหลิ่งหรี่ลงเล็กน้อย ในเมืองหลวงใครไม่รู้ว่าอวี่เหวินหวายกับนางเคยหมั้นหมายกันมาก่อน? แล้วจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าคุณหนูรองของตระกูลกู้ไม่เพียงแค่ไร้รูปโฉมและความสามารถเท่านั้น ยังเป็นบุตรีของอนุภรรยาที่ไม่ได้รับการโปรดปราน การร่ายรำยอดเยี่ยมเป็นหนึ่งดูก็รู้แล้วว่าพูดไปอย่างนั้น อวี่เหวินหวายอยากจะให้กู้ชิวเหลิ่งขึ้นเวทีเพื่อเสริมความโดดเด่นให้กับกู้ชิวเซียงโดยเฉพาะ จะได้ดูเรื่องน่าขายหน้าของนาง