บทที่ 87 หยั่งเชิงซึ่งกันและกัน

เสียงตอนท้ายของขลุ่ยจบลงอย่างเร่งรีบ และสายกู่ฉินของฝู้จื่อโม่ถึงกับขาดไปหมดในคราวเดียว

อวี้ฉือกงปรบมือชมว่าเยี่ยมเป็นคนแรก กล่าวว่า: "ยอดกวีนิพนธ์! ยอดเยี่ยมมากจริงๆ! เพลงกระบี่ของคุณหนูรองกับเสด็จอาประณีตและงามวิจิตร ช่างยอดเยี่ยมเป็นหนึ่งจริงๆ!"

กู้ชิวเหลิ่งถอยออกไปด้านหลังอย่างเคารพนบนอบ มองดูเศษกระบี่หักที่อยู่บนพื้น กล่าวว่า: "เซ่อเจิ้งหวางกล้าหาญเกรียงไกร หม่อมฉันเพียงแค่อาศัยบารมีเท่านั้น"

ฝู้จื่อโม่โยนกู่ฉินที่อยู่ในมือทิ้งไป กล่าวว่า: "คุณหนูรองอย่าได้ถ่อมตนไปอย่างเด็ดขาด ในต้าเยียนแห่งนี้คนที่สามารถทำให้กระบี่ของเซ๋อเจิ้งหวางหักได้ เจ้าเป็นคนแรกเลย"

อวี้ฉือกงหันหน้ามองไปทางจวินฉีเซิ่ง กล่าวว่า: "ฮ่องเต้ฉี ครั้งนี้ ใครเหนือกว่าขั้นหนึ่งกันแน่?"

จวินฉีเซิ่งมองดูกู้ชิวเหลิ่ง กล่าวว่า: "สนมรักของข้า เทียบมิได้กับคุณหนูท่านนี้ เพียงแต่ไม่รู้ว่าคุณหนูท่านนี้เป็นบทกวีบทนี้ได้อย่างไร? นี่ควรจะเป็นบทกวีเลื่องชื่อของแคว้นฉีข้า แต่ดูจากเมื่อครู่นี้คุณหนูรวมกระบี่และบทกวีเป็นหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าศึกษาบทกวีของแคว้นข้ามาอย่างลึกซึ้ง"

ทันทีที่คำพูดออกจากปาก ผู้คนที่ดื่มด่ำอยู่กับการร่ายรำเพลงกระบี่ของกู้ชิวเหลิ่งต่างก็ได้สติกันขึ้นมา

ใช่แล้ว กู้ชิวเหลิ่งก็แค่บุตรีอนุของตระกูลกู้คนหนึ่ง ชื่อเสียงในอดีตจะให้แย่แค่ไหนก็แย่เท่านั้น ตอนนี้ถึงกับร่ายรำเพลงกระบี่เป็นยังไม่พอ ยังเป็นบทกวีของแคว้นฉีอีก ถ้อยคำและประโยคที่แม้แต่พวกเขาก็ยังไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่กู้ชิวเหลิ่งกลับร้องได้อย่างเชี่ยวชาญเช่นนี้ มันทำให้คนอดรู้สึกแปลกใจไม่ได้จริงๆ

กู้ชิวเหลิ่งเพียงแค่กล่าวออกมาอย่างเคารพนบนอบ: "ถึงแม้หม่อมฉันจะเป็นบุตรีอนุภรรยา แต่ก็เป็นลูกสาวของจวนโหว ท่านพ่อเป็นแม่ทัพ บวกกับหม่อมฉันชื่นชอบบทกลอนและกวีนิพนธ์โบราณมาตั้งแต่เด็ก เคยเห็นบทกวีนี้ในหนังสือเล่มหนึ่ง รู้สึกว่ามันน่าสนใจมาก ดังนั้นจึงเรียบเรียงออกมาเป็นเพลง"

ในใจของจวินฉีเซิ่งยังคงมีความสงสัย กู้ชิวถางก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรจู่ๆฮ่องเต้ฉีท่านนี้ถึงได้สนใจในตัวน้องสาวของตัวเองขึ้นมากะทันหัน รีบร้อนกล่าวว่า: "นี่คือน้องสาวของกระหม่อม กระหม่อมเห็นว่านางมีสติปัญญาไม่เลว ดังนั้นจึงมอบตำราพิชัยสงครามให้นางไปไม่น้อย ใครจะรู้ว่านังหนูคนนี้จะมีพรสวรรค์สูง ยังสามารถเรียบเรียงออกมาเป็นเพลงได้ด้วยตัวเอง"

อวี้ฉือจ้านกล่าวว่า: "ถูกต้อง คุณหนูรองมีพรสวรรค์สูงมาก สมควรได้รับรางวัล"

อวี้ฉือกงพยักหน้า หาได้ยากที่จวินฉีเซิ่งจะยอมอ่อนข้อ ต้องให้รางวัลแน่นอนอยู่แล้ว: "เด็กๆ นำคทายู่อี่ที่ข้าได้รับมาเมื่อวานมาประทานให้แก่คุณหนูรอง และประทานทองคำหนึ่งร้อยตำลึง เป็นขวัญกำลังใจเล็กน้อย"

"หม่อมฉันขอบพระทัยฝ่าบาท"

สีหน้าของฮูหยินใหญ่กับกู้ชิวเซียงไม่สามารถน่าเกลียดได้มากกว่านี้แล้ว เดิมทีพวกนางจะดูเรื่องน่าขายหน้าของกู้ชิวเหลิ่ง คิดไม่ถึงว่าจะย้อนกลับมาเป็นตัวตลกเสียเอง

สีหน้าที่น่าดูที่สุดก็คืออวี่เหวินหวายแล้ว เมื่อครู่นี้เขาจงใจชมการร่ายรำกระบี่ของซูเมี่ยวเมี่ยวเกินจริง แต่ว่าเมื่อครู่นี้การร่ายรำกระบี่ของกู้ชิวเหลิ่งกลับประณีตและงามวิจิตรกว่ามาก

อวี่เหวินหวายพยายามอยากจะมองหาเงาของหญิงใบ้ที่อ่อนแอและรังแกง่ายคนนั้นกลับมาจากตัวของกู้ชิวเหลิ่ง แต่นอกจากส่วนสูงที่เท่ากันแล้ว บุคลิกภาพทั่วทั้งร่างกายไม่มีส่วนไหนที่เหมือนกันเลย

จวินฉีเซิ่งถูคลึงนิ้วมือ จู่ๆก็เอ่ยปากกล่าวขึ้นมากะทันหัน: "ในฐานะที่เป็นผู้หญิงคุณหนูรองกู้มีพรสวรรค์ในการฝึกยุทธเช่นนี้ หาได้ยากจริงๆ นอกจากนี้ยังศึกษาค้นคว้าบทกวีของแคว้นฉีข้าอย่างลึกซึ้ง ข้าเองก็รู้สึกว่ามันยากมาก เมื่อครู่ได้ยินท่านอ๋องหกพูดขึ้นว่า คุณหนูรองกู้คือบุตรีของอนุภรรยา? ในอดีตเคยออกเดินทางไกลหรือไม่?"

กู้ชิวเหลิ่งโค้งคำนับเล็กน้อย กล่าวว่า: "หม่อมฉันไม่เคยออกเดินทางไกลเลย"

"เมื่อครู่นี้ข้าดูการร่ายรำกระบี่ของคุณหนูรองกู้ เกือบจะคิดว่าเป็นแม่ทัพหญิงกลับชาติมาเกิด และเห็นท่วงท่าเมื่อครู่นี้ของคุณหนูรองกู้ ทำให้ข้านึกถึงแม่ทัพหญิงแห่งแคว้นฉีข้าท่านหนึ่งขึ้นมา ซึ่งก็เป็นวีรสตรีท่านหนึ่งเช่นกัน"

กู้ชิวเหลิ่งเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แต่หน้าที่ก้มเอาไว้กลับไม่เงยขึ้นมาเลย: "ฮ่องเต้ฉีล้อเล่นแล้ว หม่อมฉันก็แค่หญิงสาวในห้องหับคนหนึ่ง ร่ายรำกระบี่เป็นเล็กน้อยเท่านั้น จะสามารถเปรียบเทียบกับแม่ทัพหญิงได้อย่างไร"