บทที่ 90 ราชโองการสามฉบับ

เป็นเช่นนั้นจริงๆ หากเป็นตอนนี้ ด้วยความสามารถของนาง อย่าว่าแต่จะแก้แค้นเลย แม้แต่ความสามารถที่จะเอาชีวิตให้รอดในแคว้นฉีก็ยังไม่มีอยู่จริง มู่หรงอี๋เป็นคนขี้หึง หากว่านางไปยังแคว้นฉี บางทีอาจจะอยู่รอดไม่ถึงครึ่งปี ก็ต้องตายไปยังปรโลก

โอกาสของงานเลี้ยงแห่งแคว้นในครั้งนี้ ได้แต่ถือว่าพลาดไปอย่างเสียเปล่าแล้ว

มู่หรงชิวกล่าวว่า: "ขอบคุณเซ่อเจิ้งหวางสำหรับคำชี้แนะ เพียงแต่ว่าองค์หญิงหมิ่นแต่งงานไปก็ยังไม่เหมาะอยู่ดี จวินฉีเซิ่งคนนี้เป็นคนโหดเหี้ยมหน้าเนื้อใจเสือ จะไม่มีทางพอใจแค่แคว้นฉีแคว้นเดียวเท่านั้นอย่างแน่นอน ต้องการจะยึดต้าเยียนมาเป็นของตนเอง ก็เป็นเพียงแค่เรื่องของเวลาเท่านั้น ถ้าหากหม่อมฉันเดาไม่ผิด เซ่อเจิ้งหวางกับฝ่าบาทก็กังวลเรื่องนี้เช่นกัน ดังนั้นหม่อมฉันคิดว่า แทนที่จะให้องค์หญิงท่านหนึ่งแต่งงานไปอย่างซื่อบื้อ ไม่สู้ให้คนแต่งงานเข้าไปแทรกซึมด้านในของศัตรูดีกว่า ถึงแม้ว่าเซ่อเจิ้งหวางจะไม่อยากให้เกิดสงครามขึ้นมาอีก แต่การดึงตัวจวินฉีเซิ่งลงอำนาจ ก็เป็นเรื่องที่จำเป็นต้องทำเช่นกัน"

ทุกถ้อยคำของกู้ชิวเหลิ่งมีค่าราวกับไข่มุกและหยกอันล้ำค่า ล้วนพูดเข้าไปถึงข้างในใจของอวี้ฉือจ้าน ราษฎรของต้าเยียนประสบกับสงครามความโกลาหลมามากมาย เพิ่งจะได้อยู่อย่างสงบเพียงไม่กี่ปี ไม่สามารถทนรับหายนะจากสงครามได้อีก อวี้ฉือกงมีจิตใจเมตตามาโดยตลอด ถึงแม้ต้าเยียนจะแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ไมตรีกับแคว้นต่างๆ แต่ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะยังมีแคว้นคิดอยากได้มากกว่า จวินฉีเซิ่งเป็นหนึ่งในนั้น เท่าที่ดูจากวันนี้ อวี้ฉือจ้านยิ่งแน่ใจว่าจวินฉีเซิ่งผู้นี้เป็นคนมีความทะเยอทะยานสูงอย่างมาก ในเมื่อจะไม่ทำสงคราม ก็ต้องถอดถอนพระราชาองค์นี้ลงจากบัลลังก์ เปลี่ยนเป็นฮ่องเต้ที่สนับสนุนสันติภาพองค์หนึ่ง เช่นนี้แคว้นฉีกับต้าเยียนถึงจะไม่เกิดความขัดแย้งตลอดไป

กู้ชิวเหลิ่งโค้งคำนับเล็กน้อย กล่าวว่า: "สิ่งที่ควรพูดหม่อมฉันก็พูดหมดแล้ว ขอตัวลาไปก่อนแล้ว"

"ช้าก่อน"

กู้ชิวเหลิ่งลุกขึ้นมา กล่าวว่า: "เซ่อเจิ้งหวางยังมีเรื่องสำคัญอะไรอีกหรือ?"

อวี้ฉือจ้านมองดูใบหน้าที่งดงามอย่างมากของกู้ชิวเหลิ่ง กล่าวว่า: "เจ้าสวมเสื้อผ้าชุดนี้งดงามอย่างมาก"

กู้ชิวเหลิ่งตะลึงงันไปครู่หนึ่ง เดิมทีนางนึกว่าอวี้ฉือจ้านจะหารือกับนางเรื่องการแต่งงานเชื่อมสัมพันธไมตรี แต่กลับคิดไม่ถึงว่าจะพูดประโยคเช่นนี้ออกมา

กู้ชิวเหลิ่งขมวดคิ้ว กล่าวว่า: "เป็นเพราะเสื้อผ้าฝีมือประณีตเหนือธรรมชาติ ดังคำกล่าวว่าไก่งามเพราะขนคนงามเพราะแต่ง หม่อมฉันเพียงแค่อาศัยความงามของเสื้อผ้าเท่านั้น"

"มันสามารถสวมใส่อยู่บนตัวของเจ้าได้ เป็นเกียรติของมันต่างหาก"

อวี้ฉือจ้านพูดเพียงแค่ประโยคนี้ จากนั้นก็หยิบสร้อยข้อมือไห่ถังที่ประณีตอย่างมากออกมาจากแขนเสื้อชิ้นหนึ่ง สวมใส่เข้าไปบนข้อมือของกู้ชิวเหลิ่ง กล่าวว่า: "ข้างนอกลมแรง เข้าไปเถอะ"

กู้ชิวเหลิ่งมองดูสร้อยข้อมือที่อยู่บนข้อมือ ไห่ถังที่ใช้หยกเลือดที่งดงามแกะสลักออกมาอย่างประณีต แล้วนำมาร้อยรวมด้วยด้ายเงิน เสริมด้วยเสื้อผ้าชุดนี้ทำให้ทั้งสองสิ่งเด่นชัดมากยิ่งขึ้น ราวกับไห่ถังที่บานสะพรั่งไปด้วยเลือด

ในตอนที่กู้ชิวเหลิ่งมองดูสร้อยข้อมือแล้วตอบสนองกลับมา อวี้ฉือจ้านก็เข้าไปในตำหนักแล้ว ไม่ได้หยุดลงมาแม้แต่ครู่เดียว

กู้ชิวเหลิ่งเก็บซ่อนแขนเสื้อเอาไว้ กลับไปยังที่นั่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ในวันนี้ ในงานเลี้ยงแห่งแคว้นมีคลื่นพลังมหาศาลที่แอบเคลื่อนตัวอย่างไม่เปิดเผยแล้ว การล่าสัตว์ในวันพรุ่งนี้ ต้องอันตรายและผิดไปจากปกติอย่างแน่นอน

พอถึงช่วงใกล้ค่ำ กู้ชิวเหลิ่งถึงได้ติดตามกู้ชิวถางกับกู้หนานเฉิงและคนอื่นๆกลับไปที่จวน

เพราะเป็นเวลาที่เย็นมากแล้ว ดังนั้นต่างคนต่างก็แยกย้ายกันกลับไปนอน

แสงไฟในห้องหนังสือของกู้ชิวถางกลับสว่างอยู่ทั้งคืน วันนี้ในงานเลี้ยงแห่งแคว้น กู้หนานเฉิงเคยสอบถามเขาว่ากู้ชิวเหลิ่งเป็นวิชากระบี่พวกนั้นได้อย่างไร เขาก็ได้แต่ช่วยยอมรับเอาไว้ ความจริงแล้วในฐานะที่เป็นขุนนางทหาร ทุกคนต่างก็รู้ดีว่า ถึงแม้จะมีพรสวรรค์ที่ไม่ธรรมดา แต่ในฐานะที่เป็นผู้หญิง ไม่ขยันหมั่นเพียรและฝึกฝนอย่างหนักก็จะไม่สามารถมีระดับความสามารถอย่างในวันนี้เด็ดขาด ยิ่งไปกว่านั้นแรงกำลังของกู้ชิวเหลิ่งไม่ใช่สิ่งที่จะสามารถฝึกฝนได้ภายในระยะเวลาอันสั้นอย่างแน่นอน

สามารถฟันกระบี่ที่อยู่ในมืออวี้ฉือจ้านเทพสงครามแห่งต้าเยียนจนหักได้ ไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน

แต่นี่เป็นเพียงแค่ความสงสัยเท่านั้น และในวันรุ่งขึ้น มีเรื่องที่น่าตกใจมากกว่านั้น นั่นก็คือฮ่องเต้อวี้ฉือกงมีราชโองการต่อเนื่องกันสามฉบับ ฉบับแรก: แต่งตั้งกู้ชิวเหลิ่งเป็นหนิงจวิ้นจู่

ฉบับที่สอง: แต่งตั้งฉินโม่เอ๋อร์เป็นองค์หญิงเหอชิน* แต่งงานไปแคว้นฉี