บทที่235 การตายของ มู่หรงอี๋

บนใบหน้าของวี่เฟยเหนียงเหนียงเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม ซึ่งทำให้มู่หรงอี๋จำเป็นต้องระแวดระวัง: "เจ้าจะทำอะไร？"

วี่เฟยเหนียงเหนียงก้าวเข้าไปใกล้เรื่อยๆ และพูดว่า: "ข้าอยากทำอะไร？มู่หรงอี๋ เจ้าก็ไม่โง่ เรื่องที่ข้ากำลังจะทำนั้นเจ้าเดาออกแล้วไม่ใช่หรือ？ข้าจะฆ่าเจ้าเดี๋ยวนี้ เพื่อล้างแค้นให้ลูกคนแรกของข้า และให้เจ้า……เป็นแพะรับบาปตายแทนข้า!"

"เจ้า! หากเจ้าฆ่าข้า ฝ่าบาทจะไม่มีวันยกโทษให้เจ้าอย่างแน่นอน!"

"ฮ่าฮ่าฮ่า มู่หรงอี๋ เจ้าเคยควบคุมฝ่าบาทไว้ในกำมือชัดๆ ไยตอนนี้ถึงได้โง่เขลาเยี่ยงนี้? ฝ่าบาทจะไม่ยกโทษให้ข้า？เขาแทบอยากจะขอบคุณข้า เพราะข้าช่วยเขาปกป้องเหมียวเจียงไว้สำเร็จ ส่วนเจ้า ก็เป็นเพียงหญิงไร้ที่พึ่งพักพิง ไร้อำนาจ เป็นเพียงตัวแทนคนหนึ่ง เจ้าถูกกำหนดไว้ต้องตายแทนข้า ก็แค่เร็วหรือช้าเท่านั้น เจ้าเองก็คาดเดาได้สินะ？ไม่เช่นนั้น จะนับพบพระชายาของเซ่อเจิ้งหวางในกลางดึกได้อย่างไร？ก็เพื่อเล่าความลับของเขาออกมา แลกกับชีวิตตัวเองไม่ใช่รึ？"

มู่หรงอี๋รู้สึกกังวลขึ้นมาทันที นางรู้ดีว่าสิ่งที่วี่เฟยเหนียงเหนียงพูดนั้นเป็นเรื่องจริง ดังนั้นนางจึงเร่งรีบที่จะพบจวินฉีเซิ่งกับกู้ชิวเหลิ่ง เมื่อมองดูเจตนาอาฆาตบนใบหน้าของวี่เฟยเหนียงเหนียง มีความคิดหนึ่งที่หนักแน่นอยู่ในใจของมู่หรงอี๋ คือนางกำลังจะถูกวี่เฟยเหนียงเหนียงฆ่าตาย และจะไม่มีใครมาช่วยนางอย่างแน่นอน!

“ข้าจะให้เจ้าตายเป็นเพื่อนลูกข้าเดี๋ยวนี้!”

เช้าตรู่ของวันที่สอง พบร่างของหลิ่วกุ้ยเหรินอยู่ในเรือนฉูหรวน ใบหน้าทั้งใบเปื่อยเน่าไปหมด สภาพการตายเหมือนกับฉินเฟยยิ่งนัก ทำให้ผู้คนรู้สึกตกใจมาก

แต่คนที่ตกใจกว่าคนอื่นๆ คงจะเป็นวี่เฟยเหนียงเหนียง เมื่อนางได้ยินข่าวนี้ ก็เงียบสงบ ไม่มีใครสามารถแบกรับความโกรธของวี่เฟยเหนียงเหนียงได้ เพียงแค่ปกติวี่เฟยเหนียงเหนียงไม่โกรธเท่านั้น ดังนั้นพวกเขาจึงสามารถเอาชีวิตรอดได้

แต่ในขณะนั้น วี่เฟยเหนียงเหนียงโมโหยิ่งนัก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคนรับใช้ตาฝาดไปหรือเปล่า กลับรู้สึกว่ามีผมสีขาวงอกขึ้นบนหัวของวี่เฟยเหนียงเหนียง

“ไป! ไปให้พ้นทั้งหมดซะ!”

นางกำนัลและขันทีรีบวิ่งออกไป และรีบพูดว่า “เพคะ พ่ะย่ะค่ะ”

วี่เฟยเหนียงเหนียงนั่งอยู่บนตั่งนอน และพูดกับชิงจวี๋ที่อยู่ข้างๆว่า"ยาล่ะ! เอายามาให้ข้า!"

ชิงจวี๋ได้เตรียมยาไว้แล้ว วางมันไว้ในมือของวี่เฟยเหนียงเหนียง และกล่าวว่า"เหนียงเหนียงโปรดอย่าโกรธเลย เรื่องนี้ต้องมีการวางแผนร้ายอย่างแน่นอนเพคะ"

"เจ้าไม่จำเป็นต้องพูดข้าก็รู้! เมื่อวานนี้มีคนมาขัดขวางแผนการ พวกข้าฆ่ามู่หรงอี๋ไม่สำเร็จ！ แต่เช้าวันนี้ สภาพการตายของมู่หรงอี๋กลับเหมือนกับฉินเฟย ก็เพราะถูกวางยาพิษกู่เช่นเดี๋ยวกัน หรือว่าพิษกู่ของข้าจะหายไปอีกครั้ง？!”

วี่เฟยเหนียงเหนียงไม่ใช่คนโง่ คราวนี้ต้องมีคนจงใจใส่ร้ายนางแน่นอน และต้องการให้นางเป็นแพะรับบาป!

หากเดาไม่ผิด คนของจวินฉีเซิ่งจะมาเรียกตัวนางไปแน่นอน เมื่อถึงตอนนั้นนางคงจะไม่สามารถแก้ตัวได้แน่!

“ฝ่าบาททรงมีราชโองการ ประกาศให้วี่เฟยเหนียงเหนียงเข้าพบ!”

ทันใดนั้นวี่เฟยเหนียงเหนียงก็รู้สึกใจคอไม่ดี ถึงยามวิกฤตนี้แล้ว นางจะท้อถอยต่อไปไม่ได้อีก

วี่เฟยเหนียงเหนียงกำหมัดแน่น พูดว่า“ข้าต้องการเปลี่ยนชุด เจ้ารออยู่ตรงนี้สักครู่”

“ไม่ได้ ฝ่าบาทบอกแล้วว่าต้องการให้วี่เฟยเหนียงเหนียงเข้าเฝ้าเดี๋ยวนี้ มิอาจหน่วงเหนี่ยวได้แม้ติดนิด?”

ขณะนี้วี่เฟยเหนียงเหนียงคิดหาข้ออ้างที่จะอธิบายไม่ได้ ดังนั้นจึงทำได้เพียงถ่วงเวลาไว้เท่านั้น: "ก็แค่เสียพระสนมไปคนหนึ่ง สำคัญมากเช่นนี้เลยหรือ?"

ขันทีกล่าวด้วยความเคารพว่า: “ฝ่าบาทกล่าวว่า การตายของพระสนมเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่ฉินเฟยเป็นใหญ่”

ฉินโม่เอ๋อร์ในฐานะองค์หญิงเหอชินที่สำคัญของทั้งสองแคว้น การตายของนางเป็นเรื่องใหญ่ เพียงแค่อาศัยสิ่งนี้ ทั้งสองแคว้นก็มีแนวโน้มที่จะทำสงครามกัน แต่ตอนนี้ท้องพระคลังของแคว้นฉีนั้นหมดเกลี้ยง จวินฉีเซิ่งไม่มีเงินที่จะไปสู้รบ หรือ……เขาอาจจะเอานางและเหมียวเจียงไปเป็นโล่ก็ได้

หลายปีมานี้ เล่ห์เหลี่ยมทั้งหมดที่จวินฉีเซิ่งใช้นั้นนางรู้แก่ใจทั้งหมด