บทที่246 การเปิดตัวที่ดี

กู้ชิวเหลิ่งกระตุกมุมปากของตนขึ้นเล็กน้อย “ตกลง เช่นนั้นข้า......จะมิเข้าไป”

ในขณะที่มู่หรงอี๋ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก กู้ชิวเหลิ่งก็ได้หยิบกริชออกมาจากกระเป๋า เป็นกริชแบบเดียวกันที่ใช้ตัดนิ้วของมู่หรงอี มู่หรงอี๋ยังมิทันได้ตั้งตัว กู้ชิวเหลิ่งก็ได้โยนมันออกไปแล้วปักลงที่ตำแหน่งหัวใจของมู่หรงอี๋

“เจ้าวางใจเถิด เจ้ายังมิตายหรอก เจ้าเพียงจะรู้สึกว่าเลือดในร่างกายของเจ้าไหลออกมาจากหัวใจทีละน้อย ข้าคำนวณเวลาเอาไว้แล้ว เจ้าคงจะทรมานอยู่ประมาณครึ่งชั่วโมงแล้วจึงจะตายด้วยความเจ็บปวด”

กู้ชิวเหลิ่งมิสนใจกริดที่ปักอยู่บนอกของมู่หรงอี๋ นางกล่าวขึ้นว่า “ที่กริชนั่นมีหนอนพิษกู่ที่ถูกบดจนละเอียดเป็นผง ในมิช้าเจ้าก็จะรู้สึกเจ็บปวดไปทั้งร่างกาย แต่ด้วยสภาพร่างกายของเจ้าในบัดนี้ เจ้าอาจจะต้องเจ็บปวดเสียจนนอนกลิ้งไปบนพื้นแล้วฉีกผิวหนังออกเป็นชิ้นๆ แม้ข้าจะอยากเห็นสภาพเจ้าในตอนนั้นเหลือเกิน แต่ข้ายังมีเรื่องสำคัญยิ่งต้องทำ เจ้าวางใจเถิด ข้าจะให้จวินฉีเซิ่งมาอยู่เป็นเพื่อนเจ้า”

กู้ชิวเหลิ่งจากไปโดยมิเหลือเยื่อใย สำหรับมู่หรงอี๋เเล้ว นางได้รับผลกรรมอันโหดร้ายที่ควรได้รับ ระยะเวลาครึ่งชั่วโมงมากพอแล้วที่จะทำให้ มู่หรงอี๋ตายทั้งเป็นและเจ็บปวดทรมาน

กู้เจินรออยู่ที่หน้าประตูพักใหญ่ เขาจึงเอ่ยถามว่า “เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”

กู้ชิวเหลิ่งมิรู้ว่าเหตุใดกู้เจินจึงเอ่ยถามเช่นนี้โดยกะทันหัน นางจึงตอบว่า “เจ้าวางใจเถิด ท่าทางของนางเช่นนี้มิอาจคุกคามข้าได้อีกต่อไป”

กู้เจินกล่าวอย่างเขินอายว่า “ข้าลืมไปว่าตัวเจ้าในบัดนี้มิอาจมีผู้ใดทำร้ายเจ้าได้แม้แต่น้อย”

กู้ชิวเหลิ่งเหลือบมองไปที่ท้องฟ้าด้านนอกซึ่งค่อยๆ สว่างขึ้นแล้วกล่าวว่า “เมื่อสถานการณ์โดยรวมคลี่คล้ายแล้ว ข้าอยากจะขอร้องเจ้าเรื่องหนึ่ง”

“เจ้าว่ามา”

กู้ชิวเหลิ่งเม้มริมฝีปากกล่าวว่า “ข้าอยากให้เจ้าช่วยดูแลจวินหวาเทียนให้ข้า ได้หรือไม่?”

กู้เจินนิ่งเงียบแล้วกล่าวว่า “นับแต่นี้ไปเจ้าจะมิกลับมาแล้วใช่หรือ”

“อาจเป็นเช่นนั้น หรือบางทีข้าอาจจะกลับมา”

กู้ชิวเหลิ่งรู้สึกว่าบทสนทนานี้ค่อนข้างที่จะหนักใจ นางเองก็มิรู้ว่าในอนาคตนางจะกลับมาได้อีกหรือไม่ เพียงแต่นางมิอยากเห็นแคว้นฉีดินแดนแห่งนี้อีกแล้ว

บางทีกู้เจินอาจจะพูดถูก นางคงมิกลับมาอีกแล้ว

“ข้าเข้าใจ เจ้าวางใจเถิด ข้าจะดูแลอ๋องหวาแทนเจ้าอย่างดี”

กู้ชิวเหลิ่งพยักหน้า เสียงปืนใหญ่และพลุที่ด้านนอกยุติลง ขุนนางนับร้อยพากันทยอยเข้าเมืองหลวง กู้ชิวเหลิ่งรู้ว่าบัดนี้นางและอวี้ฉือจ้านควรจะเดินทางไปแล้ว

กู้ชิวเหลิ่งกล่าวว่า “หวาเทียนร่างกายมิสู้ดีนัก ลำบากเจ้าด้วย”

“อืม เจ้าวางใจเถิด ที่นี่มีข้าอยู่ทั้งคน”

กู้ชิวเหลิ่งละจากกู้เจินแล้วเดินตรงออกไปด้านนอกยังทิศทางตำหนักเย็น

อวี้ฉือจ้านรออยู่ที่นั่นครู่หนึ่งแล้ว กู้ชิวเหลิ่งจึงได้แต่กล่าวว่า “อีกประเดี๋ยวจะมีฉากเด็ดให้เราชม”

“ข้าจะคอยชมเป็นเพื่อนเจ้า”

“อืม”

สำหรับพิธีแต่งตั้งฮองเฮาคนใหม่แห่งแคว้นฉี อาจเป็นเพราะฮองเฮาเพิ่งจะสวรรคตไป พิธีเสกสมรสจึงจัดเตรียมได้มิดีนัก หยินซวงซวงและจวินฉีเซิ่งเดินจับมือกันขึ้นบันไดยาวหลายร้อยขั้นไปยังท้องพระโรงแล้วทำการคารวะฟ้าดิน

ทันใดนั้นเอง จวินฉีเซิ่งก็ยกมือขึ้นกุมหน้าอก หยินซวงซวงที่อยู่ด้านข้างเห็นดังนั้นก็ทำสีหน้าแปลกประหลาดใจ เอ่ยถามว่า “ฝ่าบาทเป็นอะไรไปเพคะ มิสบายตรงไหนหรือไม่?”

“ข้า......ข้า......”