บอกกล่าวเรื่องอาหาร2

ทั้งคู่ยกหม้อที่ใส่เกาลัดคั่วกับมันเทศเผาออกมา ทุกคนที่กำลังนั่งกินได้กลิ่นหอมถึงกับกลืนน้ำลาย

" จื่อหรูหลานยกอะไรมาหรือนั่น กลิ่นหอมเสียจริงเชียว" หลี่ฝูเหยาเอ่ยถามเมื่อเห็นนางยกถาดไม้ออกมา

"นี่คือเกาลัดคั่วเจ้าค่ะส่วนนี่มันเทศเผา ท่านปู่ใหญ่ท่านอาและท่านลุงทุกท่านลองชิมสิเจ้าคะ"

"เฮ้ ท่านหลี่เจิ้งเจ้าสิ่งนี้อร่อยยิ่งนักเมื่อวานนางให้ข้าไปสองหัว ข้าทำตามวิธีของนางให้ยายแก่บ้านข้าปอกแล้วหั่นต้มใส่ข้าวเป็นข้าต้มหวานนักเชียวอีกทั้งอิ่มท้องอีกด้วย"

"จริงอย่างที่พี่หกพูด พวกข้าก็ได้อร่อยจนลูกๆข้ายังอยากกินอีกเลย"

ท่านลุงหกและท่านลุงแปดพยักหน้าบอกกล่าวแก่คนที่มาล้อมรั้วทุกคนก็หยิบกินคนละหัว เนื้อมันละเอียดนุ่มหวานหอมเพราะเป็นสิ่งที่ไม่มีสารปรุงแต่ง ธรรมชาติล้วนๆอีกทั้งบริเวณบ้านนางและภูเขาสองลูกเป็นภูเขาไฟมาก่อนจึงอุดมด้วยสารอาหาร ซ่งจื่อหรูทุบเปลือกเกาลัดออกป้อนซ่งจื่อเย่วและซ่งจื่อห่าว

"พี่ใหญ่อร่อยมากเจ้าค่ะ จื่อห่าวอร่อยไหม"

"กินดีๆระวังติดคอค่อยๆไม่ต้องรีบในบ้านยังมีอีกพี่หรงท่านลองกินดูสักหน่อยเถอะข้าบอกแล้วว่าอร่อย"

จื่อห่าวพยักหน้าให้พี่รอง ซ่งจื่อหรูแกะเกาลัดส่งให้ฮั่วเฟยหรง เขามองทุกคนกินอย่างอร่อยจึงลองนำเข้าปาก กลิ่นหอมหวานเนื้อสัมผัสนั้นช่างหนึบนุ่มมันช่างวิเศษ มันอร่อยมากและที่สำคัญกว่านั้นเพราะนางเป็นนคนแกะให้เขาเองกับมือ

"เจ้าตัวยุ่ง นี่คือเจ้าที่มีขนแหลมๆนั่นรึ"

"ใช่แล้วเจ้าค่ะคือเจ้านั่นแหละ ท่านปู่ใหญ่ข้ามีเรื่องนึงอยากปรึกษาไม่ทราบว่าท่านปู่คิดเห็นอย่างไร" ซ่งจื่อหรูหันไปหาหลี่ฝูเหยาเพื่อปรึกษา

"ว่ามาเถอะ หากไม่ผิดคุณธรรม ไม่เหลือบ่ากว่าแรงข้าก็ยินดี"หลี่ฝูเหยาเอ่ยกับนาง

"คิกๆๆ ท่านปู่ใหญ่ข้าอายุแค่นี้จะไปทำเรื่องผิดคุณธรรมเช่นนั้นได้อย่างไรเจ้าคะ ข้าจะบอกว่ามันเทศนี้เป็นสิ่งที่ท่านตาข้านำมาตอนที่ขึ้นเขา ข้าลองปลูกดูหลายครั้งเพิ่งจะประสบความสำเร็จครั้งนี้ บนเขายังมีมันเทศที่ขึ้นเองเกือบสามหมู่ หากขึ้นเขาไปขุดน่าจะเพียงพอให้สามหมู่บ้านมีอาหารกินไปอีกหลายเดือน"