ตอนที่ 0.1
เกิดใหม่
November 4, 2026
เมื่อร่ำลาซ่งอวิ๋นห่าวเรียบร้อยทั้งสี่คนก็จับมือกันเดินตามแสงสว่างเบื้องหน้าไปยังทางเดินเล็กๆ เดินอยู่อึดใจนึงทั้งสี่ก็มาโผล่ที่กระท่อมดินมุงด้วยหญ้าคาหลังหนึ่งสภาพกระท่อมผุพัง หลังคาทะลุ กำแพงดินมีหญ้าขึ้นแซม
ยามลมพัดปลิวต้นหญ้าก็แกว่งไกวตามสายลม บริเวณกระท่อมมีรั้วไม้ไผ่ทำแบบง่ายๆ แทบจะใช้กันสิ่งใดไม่ได้เลย มีเถาวัลย์ขึ้นเลื้อยพันเต็มไปหมด บริเวณในรั้วก็มีไม้เลื้อยสลับกับต้นไม้ใบหญ้าที่ขึ้นรก
กระท่อมหลังนี้อยู่ติดบริเวณตีนเขามีลำธารกว้างประมาณ10เมตรลึกประมาณ60-80เซน กั้นกลางระหว่างบ้านกับภูเขาอีกลูก ด้านหน้าประตูรั้วมีบึงบัวขนาดเกือบ600-700ไร่สุดลูกหูลูกตา บริเวณบ้านทั้งหมดน่าจะประมาณ300ตารางวา ซ่งเหลียนฮวาทำสีหน้างงๆ เหตุใดจึงมาโผล่ที่นี่กัน
"หลานรัก หนูลองไปสำรวจบริเวณภูเขากับบึงบัวที่นี่สักหน่อยเถอะ สิ่งใดอยู่ตรงไหน ใช้ประโยชน์อย่างไรจงอย่าลืม พยายามจดจำรายละเอียดทุกจุดที่ผ่านตา เส้นทางไหนไปทางใดจงตั้งใจสำรวจให้ถี่ถ้วน มันจะดีต่อหลานในอนาคต"
ซ่งฮั่นเหลียงเอ่ยกับหลานสาว
แม้ว่าจะไม่เข้าใจที่คุณปู่สื่อสารมากนัก แต่เธอก็ยอมทำตาม เนื่องจากเป็นเพียงร่างวิญญาณการเคลื่อนที่จึงไม่เหน็ดเหนื่อย บนภูเขาทั้งสองล้วนมีแต่ของดี
ภูเขาที่ติดกับกระท่อมมีความสมบูรณ์มากมาย ถ้าใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ก็คงจะมีความสุข เขาสวยน้ำใส ธรรมชาติจริงๆ สำรวจอยู่นานนึกขึ้นได้ว่าพ่อแม่และคุณปู่รออยู่จึงรีบกลับมา
"เหลียนฮวา...จากนี้ไปลูกช่วยทำหน้าที่แทนแม่กับพ่อได้หรือไม่" ซ่งเหวินเอ่ยกับบุตรสาว
"หน้าที่อะไรคะ?" ซ่งเหลียนฮวาไม่เข้าใจคำพูดคุณพ่อของเธอ
ซ่งเหวินไม่ตอบคำถาม อยู่ๆพวกเธอก็เข้ามาอยู่ด้านในกระท่อมแล้ว ภาพตรงหน้าบนเตียงปูด้วยหญ้าฟาง มีเด็กสาวคนนึงนอนสลบอยู่ ข้างๆมีเด็กผู้ชายอายุประมาณสามขวบและเด็กผู้หญิงอายุประมาณห้าขวบคอยดูแล ทั้งสามใส่ชุดโบราณรอยปะชุนและสีเสื้อที่ซีดจนไม่อาจเห็นสีเดิม บ่งบอกถึงสภาพความเป็นอยู่ได้อย่างดี
เด็กผู้หญิงกำลังเช็ดหน้าและเช็ดตัวให้เด็กสาวที่นอนหลับไหลไม่ได้สติอยู่ ไหล่น้อยๆ สั่นไหวดูเหมือนคนกำลังสะอื้น ซ่งเหลียนฮวายืนมองภาพนั้นก่อนจะหันมามองหน้าพ่อแม่และคุณปู่ของเธออย่างตั้งคำถาม เด็กสองคนนี้ทำไมถึงเหมือนกันขนาดนี้ จึงเอ่ยถามพวกเขา
"แม่คะพ่อคะ ปู่คะ นี่มันเรื่องอะไรกันคะ"
ซ่งเหวินจับไหล่ลูกสาวหันมาหาก่อนจะใช้มือลูบหัว
"เด็กดีของพ่อ..จากนี้ไปลูกช่วยทำหน้าที่แทนพ่อกับแม่ด้วยนะ"ซ่งเหวินลูบหัวบุตรสาว
"พวกเราต้องไปแล้ว แม่ก็รักลูกนะเหลียนฮวาของแม่ ฝากพวกเขาด้วย ฝากดูแลพวกเขาด้วย"