หลี่ถิงถิง

ซ่งจื่อหรูเดินไปเด็ดใบบัว เห็นฝักบัวมากมาย จากความทรงจำเด็กคนนี้ไม่เคยกิน ไม่รู้ว่าคนที่นี่รู้หรือไม่ว่ามันกินได้ บึงบัวที่กว้างใหญ่ขนาดนี้ นับว่าอาหารอุดมสมบูรณ์

ยายแก่นั่นยึดจานชามยังไม่พอ แต่ยังทุบทำลาย จะไปทวงคืนตอนนี้ก็ยังไม่ได้ เพราะร่างกายนี้ยังอ่อนแอแต่ก็จดใส่บัญชีหนังหมาเรียบร้อยแล้ว ซ่งจื่อหรูจึงใช้ใบบัวชั่วคราว รอให้จัดการรั้วและประตูบ้านก่อน ค่อยเอาของที่ท่านตาเก็บไว้มาใช้สอย ซ่งจื่อหรูหอบใบบัวกับฝักบัวหอบใหญ่กลับมา

"เด็กๆ ดูสิพี่ได้อะไรมา เห็นไหมฝักบัวแก่กำลังกินเลย"ซ่งจื่อหรูเอ่ยปาก

"สิ่งนี้กินได้หรือเจ้าคะพี่ใหญ่ ข้าไม่เคยเห็นใครกินมาก่อน" ซ่งจื่อเย่วเห็นสิ่งที่พี่สาวนำมาก็สงสัย ซ่งจื่อห่าวเองก็อดถามไม่ได้เช่นกัน

"อร่อยไหมขอรับพี่ใหญ่"

"กินได้สิ อร่อยมากด้วยเดี๋ยวพี่แกะให้นะ"

ซ่งจื่อหรูตอบน้องๆก่อนจะนั่งลงวางฝักบัวข้างๆ และใช้ไม้ค่อยๆ เขี่ยมันเทศออกจากกองถ่านที่เป็นขี้เถ้าจนหมดแล้ว ปัดเศษขี้เถ้าออกและนำวางบนใบบัว

"จื่อเย่ว..พี่สี่ฟื้นหรือยัง"

เสียงเรียกจากประตูรั้วดังมา ซ่งจื่อหรูหันไปตามเสียงก็เห็นเด็กสาวคนนึงอายุประมาณ9ขวบ ใส่เสื้อผ้าทีมีรอยปะชุนเต็มไปหมด รองเท้าฟางที่ขาดจนนิ้วเท้าโผล่ บนหลังมีตระกร้าที่ใส่หญ้าหมูจนเต็มล้น จากความทรงจำเดิมเด็กคนนี้คือหลี่ถิงถิงบุตรสาวของท่านลุงรองหลี่ต้าจูและป้าสะใภ้รองหลี่หวงซื่อ ลุงรองและครอบครัวเป็นบ้านเดียวที่ไม่รังแกบ้านสามอย่างพวกเขา

"ถิงถิง เข้ามาก่อนสิว่าแต่เจ้าไปไหนมารึ" ซ่งจื่อหรูเอ่ยถาม

"พี่สี่..ในที่สุดท่านก็ฟื้นแล้วดีจังข้าเป็นห่วงพวกท่านแต่ท่านอาหญิงเล็กคอยจับผิดตลอดเลยมาหาท่านไม่ได้"

หลี่ถิงถิงตอบนาง

หลี่ถิงถิงเป็นหลานคนที่ห้าของตระกูลหลี่คนโตคือหลี่เหิงอายุสิบสี่ปีกำลังศึกษาอยู่ที่ตำบลคนรองคือหลี่หานและคนที่สามคือหลี่ม่านอวี้อายุสิบสามปีอีกไม่กี่วันก็จะเต็มสิบสี่ทั้งสองคนเป็นคู่แฝดกัน ทั้งสามคนนี้คือบุตรของลุงใหญ่หลี่ต้าโจวและนางหวังซื่อ

ส่วนลุงรองหลี่ต้าจูและป้าสะใภ้รองหวงซื่อมีบุตรสาวคือหลี่ถิงถิงเป็นลำดับที่ห้าในตระกูลอายุเพียงเก้าปี หวงซื้อกำลังตั้งครรภ์บุตรคนที่สองอีกสี่เดือนก็จะคลอดแล้ว

บิดาของซ่งจื่อหรูคือหลี่ต้าซาน กับซ่งหว่านเอ๋อร์หลี่จื่อหรูคือหลานลำดับที่สี่ของตระกูล ถัดมาคือหลี่จื่อเย่วและหลี่จื่อห่าว ส่วนหลี่ต้าเหวินคือบุตรคนที่4และหลี่อ้ายเสิ่นบุตรสาวคนเล็กของแม่เฒ่าหลี่ทั้งสองคนยังไม่ได้แต่งงาน

"พี่ห้า.. .ท่านมาที่นี่ได้อย่างไรหากท่านย่ารู้ท่านต้องถูกตีแน่ๆ เจ้าค่ะ"ซ่งจื่อเย่วเอ่ยถามหลี่ถิงถิงที่เพิ่งนั่งลง

"ตีก็ตีสิ...ข้าชินแล้วล่ะนอกจากอาสี่และอาเล็กไม่ว่าผู้ใด ท่านย่าก็ไม่สนใจหรอก จริงสิวันนี้ข้าช่วยป้าหูเก็บผักป่าไปส่งบ้านนางท่านป้าฝากหมั่นโถวมาให้พวกท่านด้วย"หลี่ถิงถิงตอบพร้อมกับยักไหล่