สามหมู่บ้านร่วมใจ

เพิ่งเข้าตำบลครั้งแรกก็ลืมนั่นลืมนี่จึงเดินกลับไปยังร้านข้าสารอีกรอบ เถ้าแก่เห็นว่าก่อนหน้านางซื้อของเยอะจึงต้อนรับดีกว่าเดิม

"แม่นางน้อย เจ้าลืมซื้อสิ่งใดรึ หากร้านข้ามีย่อมขายให้ราคาย่อมเยาว์"

"เถ้าแก่ ข้าลืมซื้อน้ำตาลเจ้าค่ะ ช้าซื้อของเยอะเกินไป หากลืมน้ำตาลคงแย่ อีกหน่อยพวกเขาคงไม่จ้างข้าเข้าเมืองอีก"

"อ้อ ที่แท้เจ้าก็รับจ้างคนในหมู่บ้านหรอกรึ เอาน้ำตาลอะไรข้าจะจัดหาให้ จะคิดเจ้าถูกลงหน่อยให้เจ้าได้กำไรบ้าง"

"น้ำตาลทรายขาว5ชั่ง น้ำตาลทรายแดง3ชั่ง น้ำตาลกรวด 3ชั่งเจ้าค่ะ"

"น้ำตาลทรายขาวชั่งละ35อีแปะ น้ำตาลทรายแดง25อีแปะน้ำตาลกรวด30อีแปะทั้งหมดเป็น340อีแปะ คิดเจ้า330อีแปะเจ้าจะได้กำไรจากค่าเหนื่อยเอาส่วนต่างไว้นั่งเกวียนกลับบ้าน"

"ขอบคุณเจ้าค่ะ วันหลังหากมีคนต้องการซื้อของข้าจะมาร้านท่านนะเจ้าคะ เถ้าแก่ท่านรับซื้อของจากข้างนอกหรือไม่เจ้าคะ"

"ต้องดูก่อนว่าเป็นอะไรหากมีก็นำมาขายได้ ข้าแซ่เหลียงชื่อเว่ยอู่"

"ข้าแซ่ซ่งชื่อจื่อหรูเจ้าค่ะ ข้าอยู่หมู่บ้านหลี่ซาน"

"อ้อ หลี่ซ่งเหวินที่ทำงานอยู่ที่ว่าการมักมาซื้อของข้าไปขายบ่อยๆ พวกเจ้ามาจากที่หมู่บ้านเดียวกัน"

"ใช่เจ้าค่ะ เขาเป็นท่านลุงของข้า"

"ที่แท้ก็คนคุ้นเคย ดีๆเจ้าค่อยๆเดิน ระวังถุงเงินด้วยล่ะ ในตำบลมีทั้งคนดีและคนร้าย"

ซ่งจื่อหรูบอกลาเถ้าแก่เหลียงจากนั้นก็ออกจากตำบลกลับหมู่บ้านหลี่ซาน นางไม่รู้ตัวเลยว่าวันรุ่งขึ้นนางเป็นคนทำให้ทั้งตำบลวุ่นวายเพราะแย่งชิงผ้าเช็ดหน้าลายใหม่ และแถวที่ยาวเหยียดแทบจะตีกันตายเพื่อรอซื้อเครื่องในหมูพะโล้ จนแถวยาวถึงประตูป้อมทีเดียว

ซ่งจื่อหรูเดินมาถึงสะพานข้ามแม่น้ำซานเหอปากทางเข้าหมู่บ้านก็เลี้ยวซ้ายเลาะริมฝั่งไปเกือบหนึ่งลี้ ก่อนจะเจอลำธารที่ไหลจากทะเลสาปซานซีลงสู่แม่น้ำซานเหอ ลำธารนี้คือลำธารที่อยู่ข้างหลังบ้านของนางเดินเท้าอีก2ลี้ก็ถึงหลังบ้าน เส้นทางนี้ไม่ต้องผ่านหมู่บ้าน ไม่ต้องเจอสายตาผู้คน โดยเฉพาะคนบ้านใหญ่ระหว่างทางเจอเห็ดหูหนูขาวสามดอกที่แห้งติดกับตอไม้จึงเก็บกลับมา เห็ดหนูขาวสามารถบำรุงปอด ช่วยเรื่องไอแห้งขับเสมหะเหมาะกับอาสะใภ้ฮั่วยิ่งนัก อีกทั้งนางรู้มาว่าท่านปู่ใหญ่เป็นโรคนอนไม่หลับนับว่าได้ของดีพอควร ซ่งจื่อหรูหาพุ่มไม้ลับตาคนแล้วหยิบหมั่นโถว เนื้อหมู มันหมู ไก่สองตัว และข้าวสารออกมา รวมถึงเสื้อผ้าน้องๆอย่างละชุด และผ้าขาวหนึ่งพับ ดูให้พอเหมาะกับเงินที่ตนเองยืมฮั่วเฟยหรงไป จากนั้นก็ตะโกนเรียกน้องๆ

"จื่อเย่ว จื่อห่าวพี่กลับมาแล้ว"

ตึงๆๆๆๆๆ ขาสั้นๆป้อมๆของสองพี่น้องรีบวิ่งมาตามเสียงเรียก ฮั่วเฟยหรงเดินตามออกมา

"ไหนเจ้าว่าจะนั่งเกวียนวัวกลับมา แล้วเหตุใดมาทางนี้กัน ลุยน้ำกลับมาหากถูกหินบาดจะทำอย่างไร"ฮั่วเฟยหรงดุนาง

"ไม่ต้องกังวลหรอก ข้าเดินสบายๆพี่อย่าลืมสิข้าสามารถแบกของที่หนักกว่าตัวเองได้ถึงห้าเท่า"ซ่งจื่อหรูยิ้มให้เขา

"แต่เจ้าก็ควรถนอมตนเอง อย่าลืมว่าเจ้าเพิ่งจะหายดี"

"รู้แล้วๆ ท่านบ่นยังกับยายแก่แถวอารามชีเลย"

"พี่หรงพูดถูก พี่ใหญ่คราวหลังอย่าแบกอะไรหนักๆอีกอีกนะเจ้าคะ ไม่เช่นนั้นก็พาข้าไปด้วย ข้าแบกไหวอยู่แล้ว"ซ่งจื่อเย่วเห็นพี่สาวยกของมาก็เป็นห่วง

"อืม จื่อเย่วของพี่เก่งที่สุด จื่อห่าวก็ฉลาดที่สุด เอาล่ะ พี่ไปทำอาหารก่อนเดี๋ยวชาวบ้านก็มากันแล้ว พี่ซื้อซาลาเปามาด้วยมีแค่9ลูก พวกเรา3ลูกบ้านพี่เฟยหรง4ลูกให้ปู่เก้า2ลูก รีบกินเถอะ พี่หรงท่านต้องรับไปด้วยห้ามปฏิเสธ ไม่เช่นนั้นคราวหน้าคราวหลังคงไม่กล้ารบกวนท่านแล้ว"