ยอมรับชีวิตใหม่

ซ่งเหลียนฮวายอมรับการเกิดใหม่ครั้งนี้ อย่างน้อยครั้งนึงในอดีตก็คงเคยเป็นครอบครัวเดียวกันมาก่อน แม้จะไม่สมเหตุสมผลในบางเรื่อง แต่โบราณว่าไว้วาสนาจะนำพาให้คนเราได้พบเจอแต่หากสิ้นวาสนาก็ต้องพรากจากกัน

วาสนาของเธอกับคุณพ่อคุณแม่และคุณปู่รวมถึงอวิ่นห่าวทั้งสองภพต่างสิ้นสุดลงแล้ว ส่วนเด็กทั้งสองคนก็คือวาสนาในชาตินี้

"พ่อคะ แม่คะ คุณปู่ จากนี้ไปหนูจะดูแลพวกเขาให้ดี จะทำหน้าที่ๆคุณพ่อคุณแม่และคุณปู่มอบหมายอย่างดีที่สุด ขอบคุณมากนะคะที่คืนน้องๆให้หนู พวกเขาจะต้องโตไปอย่างดีคะ หนูให้สัญญาค่ะ"

สายลมอุ่นๆ พัดอยู่รอบตัวเธอเห็นวิญญาณซ่งจื่อหรูเจ้าของร่างเดิมกำลังจับมือกับพ่อแม่และปู่ของเธอพวกเขายิ้ม ซ่งเหลียนฮวายิ้มตอบ พวกเขาค่อยๆ เลือนหายไปในแสงสีขาวที่เคยพาเธอมาก่อนหน้า ซ่งจื่อเย่วเห็นพี่สาวลืมตาขึ้นก็ดีใจรีบจับมือนางพร้อมถามไถ่

"พี่ใหญ่ท่านตื่นแล้ว ท่านเป็นอย่างไรบ้างเจ็บตรงไหนไหมเจ้าคะ"

ซ่งจื่อเย่วเป็นห่วงพี่สาว ซ่งเหลียนฮวาลูกขึ้นนั่งตอนนี้เธอยอมรับแล้วว่าเธอคือซ่งจื่อหรู และเด็กสองคนนี้คือน้องของเธอ

"จื่อเย่ว จื่อห่าว น้องพี่พวกเจ้าอยู่นี่ตรงหน้าพี่จริงๆด้วย"

ซ่งจื่อหรูโอบกอดเด็กทั้งสองแน่น น้ำตาไหลจนเปียกแก้มทั้งสองข้าง นี่คือน้องๆของเธอแม้ว่านี่จะเป็นอดีตที่ย้อนมาหลายร้อยหลายพันปี แต่เด็กสองคนนี้คือน้องเธอจริงๆ โดยเฉพาะน้องสาวที่ไม่มีโอกาสได้เติบโต ตอนนี้อยู่ตรงหน้าเธอแล้วทั้งสามกอดกันร้องไห้

คนโตกว่าร้องไห้เพราะสวรรค์ยังเห็นใจให้น้องๆเธอคืนมา แต่อีกสองคนร้องไห้เพราะดีใจที่พี่สาวฟื้นขึ้นมา พวกเขาไม่ต้องอยู่กับความหวาดกลัวอีกแล้วว่าพี่สาวจะจากไปเหมือนท่านพ่อและท่านแม่ โครกครากๆๆ เสียงท้องของทั้งสามคนร้องดังขึ้นทำให้พวกเขามองหน้ากันก่อนจะหัวเราะออกมา

"เอาล่ะๆ พี่สบายดีแล้ว พี่จะไปดูรอบๆว่าเจออะไรกินได้บ้าง"

"พี่ใหญ่ อย่าไปเลยเจ้าค่ะหากเจอท่านอาหญิงเล็กท่านจะลำบากอีก"

"พี่ใหญ่..อย่าไปนะขอรับอาหญิงใจร้าย ท่านย่าใจร้าย"

ซ่งจื่อเย่วยอมหิวเสียดีกว่าให้พี่สาวถูกทำร้ายอีกครั้งซ่งจื่อห่าวเองก็เป็นห่วงพี่สาวเช่นกัน

จื่อเย่วกับจื่อห่าวไม่ต้องกังวลไป พี่จะหาแถวๆบ้านนี่แหละ เอาล่ะๆ..พี่จะไปค้นดูเครื่องมือของท่านตาสักหน่อย พี่จำได้ว่าท่านตาซ่อนไว้ที่ใดที่แม้แต่ท่านแม่ก็ไม่เคยรู้"