บทที่ 1 พอข้ามเวลามาก็ถูกส่งไปผลิตทายาทเสียแล้ว

ในฐานะแพทย์นิติเวช เยี่ยนเว่ยฉือไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าวันหนึ่งนางจะถูกส่งไปผลิตทายาท

ใช่แล้ว ผลิตทายาท!

นางต้องมีทายาททางสายเลือดคนสุดท้ายกับซ่างกวนซี องค์รัชทายาทผู้ถูกทอดทิ้งแห่งแคว้นจิ่วหลีที่จะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน

นางเป็นแพทย์นิติเวชจากศตวรรษที่ยี่สิบเจ็ด ผู้ซึ่งเดินทางข้ามเวลามาเมื่อหนึ่งชั่วยามก่อน

ยังไม่ทันที่วิญญาณจะเข้ากันกับร่างกายได้ดี นางก็ได้สวมชุดแต่งงานแบบลวก ๆ และถูกส่งตัวเข้าคุกหลวง

“เชิญทางนี้ องค์รัชทายาทกำลังรอเจ้าอยู่ข้างใน!” เสียงเหยียดหยามของขันทีดังเข้ามาในโสตประสาทของนาง

เมื่อเยี่ยนเว่ยฉือมองไปยังห้องขังตรงหน้า พบว่าภายในคุกใหญ่โตนี้ มีเพียงเงาร่างสีขาวนอนขดตัวอยู่บนกองฟางแห้ง

เขาคือพระโอรสของอดีตฮองเฮา องค์รัชทายาทซ่างกวนซีผู้ไร้ค่าน่ะหรือ?

ก่อนที่เยี่ยนเว่ยฉือจะได้ครุ่นคิดอย่างกระจ่างแจ้ง ทันใดนั้นก็มีแรงผลักมหาศาลจากด้านหลังผลักส่งนางเข้าไปในห้องขัง ก่อนจะมีเสียงดังตามมา!

ปัง! แกร๊ง!

ประตูห้องขังถูกลงกลอนจากด้านนอก ขันทีที่พานางมายืนอยู่ด้านนอกห้องขังพลางพูดว่า “เจ้ามีเวลาสองชั่วยาม เจ้าจะรอดหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับว่าเจ้าจะมีทายาทกับฝ่าบาทสำเร็จหรือไม่”

เยี่ยนเว่ยฉือยืนอยู่ในจุดที่ห่างจากซ่างกวนซีมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ พลางมองบุรุษตรงหน้าที่กำลังหายใจแผ่วเบาด้วยความประหม่า

เขาใกล้จะตายอยู่รอมร่อ แล้วจะทำเรื่องอย่างว่าได้อย่างไรกัน?

“ไม่รีบมาปรนนิบัติข้าเล่า?” จู่ ๆ ซ่างกวนซีก็พูดขึ้นด้วยเสียงแหบแห้ง ทำเอาเยี่ยนเว่ยฉือถึงกับตื่นตระหนกจนลืมหายใจอยู่ครู่หนึ่ง

เขาค่อย ๆ พลิกตัวหันมาเผชิญหน้ากับเยี่ยนเว่ยฉือ

ซ่างกวนซีในเวลานี้ผมเผ้ารุงรัง มีหนวดเคราเต็มใบหน้า เยี่ยนเว่ยฉือดูไม่ออกเลยแม้แต่นิดว่าเขาคือบุรุษที่รูปงามที่สุดในแคว้นจิ่วหลี

ทว่ามีเพียงดวงตาคู่นั้น ที่ยังคงสว่างไสวอย่างน่ากลัว

ซ่างกวนซีมองไปที่เยี่ยนเว่ยฉือและพูดเสียงเย็น “แม้ข้าจะโดดเดี่ยวและตกอับเพียงนี้ แต่ก็ไม่ใช่เรื่องที่สตรีเช่นเจ้าจะมารังเกียจกัน”