บทที่ 4 องค์รัชทายาทนกเขาไม่ขัน?

เยี่ยนเว่ยฉือขมวดคิ้วมองเขา “กลยุทธ์ตายแล้วเกิดใหม่อีกครั้งอย่างไรเล่า!”

ซ่างกวนซีไม่เข้าใจ “หมายความว่าอย่างไร?”

เยี่ยนเว่ยฉือกล่าวต่อ “ท่านคลายจุดชีพจรให้ข้าก่อน แล้วข้าจะอธิบายให้ฟัง”

ขณะนี้ชะตาชีวิตของทั้งสองคนอยู่ระหว่างความเป็นความตาย ถือว่าคนทั้งสองอยู่ในสถานการณ์ไม่ต่างกัน ซ่างกวนซีจึงไม่กลัวว่าเยี่ยนเว่ยฉือจะพูดโกหก

หากเขาตาย นางก็ต้องถูกฝังตามเขาไปด้วย

ดังนั้นซ่างกวนซีจึงคลายจุดชีพจรของเยี่ยนเว่ยฉือทันที

ทว่าเยี่ยนเว่ยฉือที่เพิ่งได้รับอิสรภาพ กลับใช้เข็มแทงเข้าที่ต้นขาของซ่างกวนซี

อาการวิงเวียนศีรษะอย่างรุนแรงได้ถาโถมเข้ามาอีกครั้ง ซ่างกวนซีมองนางอย่างเหลือเชื่อ พลางพูดอย่างยากลำบาก “จะ...เจ้าหลอกข้า เจ้าเป็นมือสังหารจริง ๆ!”

เยี่ยนเว่ยฉือลุกขึ้นนั่งและผลักซ่างกวนซีให้ล้มไปที่พื้น

ขณะที่สวมเสื้อผ้า นางก็ขมวดคิ้วและพูดว่า “ข้าจะฆ่าท่านกับผีน่ะสิ! ก็พูดอยู่ว่าจะใช้กลยุทธ์ตายแล้วเกิดใหม่ หากท่านไม่ตายแล้วจะเกิดใหม่ได้อย่างไร? ในเมื่อร่างกายท่านมีพิษกู่เย็น ก็อย่าโทษข้าที่ลงมือหนักหน่อยแล้วกัน!”

ซ่างกวนซีไม่ได้ยินประโยคหลังที่เยี่ยนเว่ยฉือพูด เพราะเขาได้เข้าสู่สภาวะเสมือนตายไปแล้ว เนื่องจากฤทธิ์ยา

หลังจากที่เยี่ยนเว่ยฉือจัดแจงเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว นางก็พูดต่อ “ท่านก่ออาชญากรรมร้ายแรงและกำลังจะตาย ทว่าฮ่องเต้กลับยังทรงต้องการให้ท่านมีทายาท ดูเหมือนว่าสายเลือดของท่านจะไม่ธรรมดา หรือไม่ฮ่องเต้ก็ทรงยังมีความผูกพันกับท่านในฐานะบิดาอยู่ หากท่านมีค่ามากพอ ข้าก็จะช่วยให้ท่านหนีรอดจากนรกได้แน่นอน!”

หลังจากพูดจบ เยี่ยนเว่ยฉือก็บีบแก้มของซ่างกวนซีอย่างแรง ราวกับว่าเป็นการแก้แค้นที่เขาแตะต้องนางเมื่อครู่

หลังจากบีบจนพอใจแล้ว นางก็ตะโกนขึ้นมา “องค์รัชทายาท องค์รัชทายาทตื่นสิเพคะ องค์รัชทายาท องค์รัชทายาท เหตุใดพระองค์ถึงไม่หายใจแล้วล่ะเพคะ ใครก็ได้ช่วยด้วย!”

ขันทีหนุ่มสองคนที่อยู่ไกลออกไปรีบวิ่งกลับเข้ามาหลังจากได้ยินเสียงร้อง

ขันทีคนหนึ่งถามด้วยความตกใจว่า “เกิดอะไรขึ้น เกิดอะไรขึ้น?”

เยี่ยนเว่ยฉือใช้มือกำคอเสื้อแน่น พลางแสดงสีหน้าหวาดกลัว “องค์รัชทายาท องค์รัชทายาททรงไม่หายใจแล้ว”

“เช่น...เช่นนั้นพวกเจ้าทำสำเร็จหรือไม่?” น้ำเสียงที่เป็นกังวลของขันทีหนุ่มทำให้เยี่ยนเว่ยฉือรู้ว่าพวกเขาสนใจมากจริง ๆ ว่าซ่างกวนซีจะมีทายาทได้หรือไม่

เพราะอะไรกัน?

เยี่ยนเว่ยฉือครุ่นคิดอยู่สักพักแต่ก็ไม่เข้าใจ ดังนั้นนางจึงใส่ใจเรื่องนั้นแล้วตอบว่า “สำ...สำเร็จอะไรเล่า? องค์รัชทายาททรง...นกเขาไม่ขันด้วยซ้ำ!”