บทที่ 11 ข่าวดี

แผนตื้นๆ ของคนสองคนดูเหมือนจะเป็นผล เพราะนอกจากบิดาของเธอแล้ว แม้แต่คุณกฤษณะก็ไม่เข้ามาวุ่นวายให้ม่านฟ้าต้องอึดอัดใจ งานที่ครึกครื้นดำเนินไปอย่างสนุกสนานจนผ่านไปได้ด้วยดี แทนคุณกับทีภพเดินไปล่ำลาเจ้าของงานอย่างนายดนัยก่อนจะเดินทางกลับตามมารยาทที่ดี

“แทน นายกับม่านกำลังทำอะไรกันอยู่”

ทีภพสังเกตเห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้นในงาน หากแต่เขาไม่ได้ซักถามทันทีในตอนนั้น แต่เก็บข้อสงสัยเอาไว้และต้องการคำตอบในเวลานี้ สองมือของแทนคุณจับพวงมาลัยรถแน่น สายตาจับจ้องไปยังถนนเส้นตรง เขารู้ดีว่าทีภพต้องการคำตอบจากเรื่องจริง เนื่องจากในงานวันเกิดที่พึ่งเกิดขึ้น ทีภพเดินตามแทนคุณกับม่านฟ้าอยู่ห่างๆ ซึ่งเขาไม่ได้เอ่ยถามถึงเรื่องราวแปลกประหลาดที่เกิดขึ้นให้คนในงานสงสัยแม้แต่น้อย

“ม่านให้ฉันแกล้งเป็นแฟน”

“แกล้งเป็นแฟน!” เสียงเพื่อนรักดูตกใจไม่น้อย

“จะบ้ากันไปใหญ่ นี่นายกับม่านคิดอะไรกันอยู่” คำว่าแกล้งเป็นแฟนของแทนคุณ ทำให้ทีภพยิ่งไม่เข้าใจกับพฤติกรรมของทั้งสอง เขาและเธออายุย่างเข้าเลขสาม แต่กลับทำตัวเหมือนเด็กๆ

“แล้วทำไมนายไม่รักให้มันจริงๆ ทำไมไม่ตกลงเป็นแฟนกันจริงๆ ให้มันรู้แล้วรู้รอดไป หากพ่อของม่านจับแต่งงาน นายจะทำยังไง”

ทีภพรู้จักนายดนัยเป็นอย่างดี เรื่องการเจ้ากี้เจ้าการจับลูกสาวให้แต่งงานกับคนระดับบนนั้น เขาขึ้นชื่อในหมู่นักธุรกิจมานาน มุกพี่สาวของม่านฟ้าก่อนที่จะลงเอยกับสามีคนปัจจุบันของเธอ ดนัยได้พาไปดูตัวกับใครต่อใครหลายคน พอเห็นเป็นจังหวะที่พอจะส่งเสริมทางธุรกิจกันได้ ก็รีบโอนลูกสาวให้รวดเร็วอย่างกับสายฟ้าฟาด

“เรื่องนั้นฉันยังไม่คิด แต่วันนี้ฉันเห็นม่านร้องไห้ จะให้ฉันอยู่เฉยโดยไม่ช่วยก็คงไม่ได้”

แทนคุณนึกย้อนกลับไปในเวลาที่เขาเห็นน้ำตาของหญิงสาวมันทำให้เขาเจ็บปวด และรู้สึกว่าตัวเองคิดไม่ผิดที่ได้เข้าไปช่วยเหลือเธอ เขาพยายามสลัดปัญหาที่จะตามมาทีหลังทิ้งไป ม่านฟ้าเป็นหญิงที่เพียบพร้อม การที่ได้เห็นเพื่อนสาวทุกข์ระทมเพราะผิดหวังในคู่ครองที่เธอไม่เลือกเป็นสิ่งที่บีบหัวใจเขามากเสียกว่า สายตาของทีภพยังเพ่งมองแทนคุณไม่ละ เป็นแววตาระคนปนสงสัยพร้อมส่ายหัวไปมากับความคิดตื้นๆ ของทั้งคู่

“อ่อ แล้วเรื่องร้านที่ฉันให้นายช่วยดู หากนายพิจารณาว่าร้านไหนผ่านก็โทรบอกฉันด้วยนะ ฉันจะได้รีบทำสัญญา” แทนคุณเปลี่ยนหัวข้อสนทนาทันที เขายังไม่พร้อมที่จะคิดทบทวนอะไรมากในเวลานี้ มีเพียงความสบายใจที่ได้ช่วยเพื่อนสาวให้รอดพ้นจากนายกฤษณะเท่านั้น

“อืม เรื่องนั้นไม่มีปัญหา”