บทที 112 ความพยายามล้มเหลว

“อะไรนะคะคุณที” เสียงตะโกนดังลั่นร้านออกมาจากปากของหญิงร่างอวบ หลังจากทีภพพยายามเล่าความจริง เพียงแค่เกริ่นนำเท่านั้น พลังแห่งการตกใจของเธอทำเอาพนักงานทุกคนหันมองตาเดียว

“เบาๆ สิคุณ” ทีภพปรามก่อนจะเรียบเรียงเรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบให้หญิงร่างอวบฟัง พริมฟังไปพร้อมกับเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง ไม่อยากเชื่อว่าเหตุการณ์ทั้งหมดนั้นจะเป็นเรื่องจริง

“พริมอยากจะบ้าตาย พริมบอกตรงๆ นะคะ เชื่อไม่เต็มร้อยนักว่าการตายของลุงดินจะไม่เกี่ยวข้องกับคุณแทน ลุงดินไม่เคยไม่ศัตรูที่ไหน นับได้ว่าคุณแทนคือคนที่น่าสงสัยที่สุด คุณทีเชื่อที่คุณแทนพูดหรือคะ” พริมพูดพลางจับจ้องไปยังใบหน้าของเจ้านาย

“ผมคิดว่าผมรู้จักเพื่อนของผมดีมากกว่าใครนะ แทนฆ่าใครไม่ได้หรอก”

“แต่คนคนนั้นคือคนที่ทำให้พ่อกับแม่เขาตายนะคะ ทำไมจะฆ่าไม่ได้” ทีภพเงียบกริบไม่สามารถเถียงหญิงร่างอวบได้ ก่อนจะเริ่มเป็นห่วงเพื่อนมากขึ้น ยิ่งกว่านั้นความรู้สึกของม่านฟ้าเธอคงเสียใจไม่น้อยทีเดียว

“แทนจะเป็นคนสารภาพเรื่องนี้ให้กับทิชาฟังด้วยตัวของเขาเอง แล้วให้ทิชาเป็นคนตัดสินใจ หากเธอแคลงใจเรื่องการตายของพ่อเธอ ก็ให้เธอทำเรื่องเข้าสู่กระบวนการยุติธรรม แทนก็จะได้พิสูจน์ตัวเองด้วย” ทีภพสูดหายใจแล้ววิเคราะห์เหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นล่วงหน้า เขาไม่ต้องการให้เกิดความรุนแรงระหว่างมิตรภาพของทุกคน ก่อนจะหวนนึกไปยังวันที่เขามีความสุขที่สุดในวันปาร์ตี้ที่หัวหิน ทุกคนอยู่กันพร้อมหน้า นั่นคือจุดเริ่มต้นของมิตรภาพที่ดีที่สุดในความทรงจำ

“พริมขอเพียงอย่างเดียว อย่าให้เป็นคุณแทน ที่ทำกับพ่อของทิชาแบบนั้น” พริมหลับตายกมือขึ้นมาภาวนาด้วยความร้อนใจ ก่อนที่ทีภพจะเอื้อมมือมาจับไหล่เธอพลางให้กำลังใจ

แทนคุณนอนคิดทบทวนถึงเรื่องหนักใจ พยายามหาวิธีบอกความจริงทั้งหมดกับนันทิชาด้วยตัวเอง พลางพลิกตัวไปมาเกือบทั้งคืน จนถึงเวลาเช้าตรู่ชายหนุ่มจำใจลุกขึ้นเตรียมตัวออกไปทำงาน เขาแวะเข้าไปยืนอยู่หน้าประตูห้องของหญิงคนรัก ในความกล้ายังคงผสมไปด้วยความประหม่าอยู่มาก

“ก๊อก ก๊อก ก๊อก” มือหนาเคาะห้องส่วนตัวของหญิงสาว หน้าตาของชายหนุ่มฉายแววไม่สดใสเท่าไหร่นัก ก่อนที่ประตูจะถูกเปิดออกด้วยมือน้อยๆ

“วันนี้มีประชุมหรือคะ ถึงได้ออกไปทำงานเร็ว” ร่างบางสังเกตเห็นเขาแต่งตัวเรียบร้อยพร้อมออกไปทำงาน