บทที่ 14 ไม้หรรษา

ร้านสาขาสามในเวลานี้ลูกค้ายังไม่มากเท่าไหร่นัก แทนคุณนั่งเหม่อลอยในสมองคิดเกี่ยวกับม่านฟ้า เพื่อนสาวที่เขาแกล้งเป็นแฟนเพื่อหลอกพ่อของเธอ “หรือว่าเราจะชอบม่าน ความห่วงใยแบบนี้เรียกว่าชอบไหมนะ” ชายหนุ่มนั่งวนถามตัวเองอยู่อย่างนั้นมานานหลายนาที ปากกาสีดำในมือยังคงถูกหมุนไปมาไม่หยุด มืออีกข้างกุมศีรษะในขณะที่ใช้ความคิด

“แทน” เสียงเรียกของทีภพดังขึ้น ทำให้หลุดจากห้วงความคิดทันที ก่อนจะขยับมองหาต้นเสียงอย่างไม่พอใจนัก “เหม่ออะไรของนาย” ทีภพถามหลังจากเดินเข้ามานั่งลงบนโซฟาหรูใกล้แทนคุณ พร้อมวางเอกสารที่ถือมาลงไว้

ด้านข้าง แล้วหันมาจ้องมองเจ้านายหนุ่มด้วยรอยยิ้มอย่างคนอารมณ์ดี

“เรื่องม่านน่ะ ฉันคิดไม่ตก” แทนคุณตอบไปตามตรง ทีภพยิ้มพร้อมกับยกมือหนาขึ้นมาตบเบาๆ ที่ไหล่เพื่อน

“นายต้องตอบตัวเองให้ได้ก่อน ซึ่งบางครั้งความรู้สึกที่นายสับสนอยู่ตอนนี้อาจจะเป็นความรู้สึกแค่เพื่อนหรือเป็นความรู้สึกของความรัก ไม่มีใครรู้ดีเท่านาย แต่อย่างที่ฉันเตือนหากสายไปม่านไม่ใช่สิ่งของ เธอพร้อมเดินออกจากชีวิตนายตลอด ถึงตอนนั้นใครก็ช่วยนายไม่ได้”

ทีภพกล่าวเตือนด้วยความหวังดี ซึ่งทั้งม่านฟ้าและแทนคุณต่างก็เป็นเพื่อนรักของเขา สิ่งที่ทีภพต้องการคือความชัดเจนของทั้งสองที่ดูคลุมเครือมาหลายต่อหลายปี เมื่อเตือนสติเพื่อนเสร็จ ทีภพหยิบเอกสารแล้วเดินตรงไปยังทางออก ก่อนหันมายังแทนคุณที่ยังนั่งทำหน้าวิตกอยู่

“ไปกันได้แล้วเหลือร้านสุดท้ายที่ต้องไปดู นายจะนั่งสับสนอีกนานไหมฉันมีเวลาไม่มาก” สิ้นเสียงเรียกจากทีภพ แทนคุณจึงลุกเดินตามเพื่อนออกไปอย่างว่าง่าย

ก่อนเลิกงานวันนี้ พี่รินสาวสูงอายุเจ้าของร้านเรียกพนักงานทุกคนให้มารวมตัวกัน สีหน้าเธอบ่งบอกว่ามีเรื่องสำคัญ แต่ไม่มีใครทราบว่าเกี่ยวกับเรื่องใด และเมื่อพนักงานรวมตัวกันครบ เจ้าของร้านจึงเริ่มทำการอธิบาย

“ทุกคนฟังพี่นะคะ วันนี้พี่มีเรื่องสำคัญจะมาแจ้งให้พวกเราทราบ คือ....” เธอเว้นช่วงไปครู่หนึ่งเพราะกำลังทบทวนสิ่งที่กำลังจะสื่อสาร เธอต้องการให้พนักงานในร้านไม่ตระหนกตกใจมากนักเมื่อได้ฟังการเปลี่ยนแปลงบางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น