บทที่ 30 หยั่งความรู้สึก

” พ่อคุณติดคุกข้อหาอะไร” น้ำเสียงแสนเย็นชา มือสองข้างกำพวงมาลัยรถ สายตาจับจ้องไปยังถนนที่เริ่มใกล้หมดแสงสว่าง หญิงสาวดวงตาเบิกโพลง ด้วยความตกใจในคำถามของเขา นอกจากพริมแล้ว เรื่องราวเหล่านี้ยังไม่เคยเปิดเผยที่ไหน ดวงตากลมโตนั้นหันไปจ้องมองคนหนุ่มด้วยความประหลาดใจอย่างถึงที่สุด

” คุณแทนรู้ได้อย่างไรคะ”

“ตอบผมมาก็พอ” เขาพยายามข่มอารมณ์โกรธเอาไว้ภายใต้เสียงเข้มนั้น แต่มันยังไม่มากพอเพราะน้ำเสียง ยังคงแฝงไปด้วยความแข็งกระด้าง สายตาคมกริบจ้องมองตรงไปยังถนน ตั้งใจฟังปากคำของทายาทฆาตกรด้วยหัวใจที่เต้นรัว

“พ่อติดคุกเพราะขับรถชนคนตายค่ะ” นันทิชาตัดสินใจบอกไปตามความจริง หญิงสาวมองหน้าชายหนุ่มด้วยแววตาใสซื่อ ยอมตอบคำถามของเจ้านายทั้งที่ไม่รู้ว่าเขาไปเอาความลับนี้มาจากไหน ทุกคำตอบเป็นน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความทุกข์ทรมาน จากการขาดหัวหน้าครอบครัว และเธอเองอยากลืมเรื่องราวร้ายเหล่านั้นที่ทำร้ายครอบครัวเธอมานานหลายสิบปี ชายร่างสูงกำพวงมาลัยแน่น จำใจฟังประโยคแสนโหดร้าย” คนตาย” ที่หญิงสาวพูดถึงนั้น หมายถึงบิดาแลมารดาของเขา

“พ่อคุณได้บอกคุณไหมว่าเขารู้สึกผิด” แทนคุณพยายามเก็บความโกรธที่เกือบล้นทะลักออกมา หยั่งความรู้สึกของชายชราที่ทำคนตายถึงสองคนต่อหน้าเด็กอย่างเขาในวันที่โหดร้ายนั้น

“พ่อบอกเพียงแต่ว่า พ่อต้องการลืม เพราะเรื่องของสองคนนั้นทำให้ชีวิตพ่อพัง” ดวงตากลมโตเป็นประกายนั้นยังคงมองเขาด้วยความใสซื่อ หารู้ไม่ว่าเป็นคำตอบแสนเจ็บปวดวิ่งจี๊ดเข้ากลางใจคนฟัง เสมือนโยนความผิดทั้งหมดมาลงที่ชีวิตบิดาและมารดาของเขา

“ชีวิตพังงั้นหรือ” เขาพูดย้ำด้วยเสียงสั่นเครือ เป็นคำตอบที่แทบไม่ต้องทบทวนอะไรมากอีกแล้วในเวลานี้ แสดงให้เห็นชัดเจนว่าชายชรา ไม่เคยรู้สึกผิดกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เขาได้ทิ้งร่องรอยความเจ็บช้ำนั้นไว้กับเด็กคนหนึ่งอย่างแสนสาหัส

“ลงไปซื้อดอกไม้ร้านนี้ให้ผมหน่อย” ร่างสูงยื่นเงินให้เธอหลังจากรถคันหรูแล่นมาจอดหน้าร้านขายดอกไม้ ที่เปิดไฟสว่าง หญิงสาวในชุดพนักงานเดินตัดไฟหน้ารถเข้าไปในร้าน แทนคุณละสายตาจากนันทิชาหันมองดูกระเป๋าที่เธอวางทิ้งไว้ด้านข้าง เขาใช้เวลาที่มีค้นหามือถือให้กระเป๋าใบเล็กของเธออย่างใจเย็น ก่อนจะกดเซฟเบอร์บุคคลที่เขาต้องการ เพียงเวลาไม่นานเท่าไหร่นักหญิงสาวร่างบางเดินขึ้นรถมาพร้อมในมือถือดอกไม้สีขาวช่อกลางยื่นให้เขา