บทที่ 37 ความเจ็บปวด

นายดินนั่งรอลูกสาวเหมือนเช่นในทุกวัน ห้าทุ่มสี่สิบเป็นเวลาที่ลูกสาวต้องกลับมาถึงบ้าน ซึ่งจะตรงกับเวลาเดิมทุกวัน ขณะนี้ชายชราหันมองนาฬิกาบอกเวลาเที่ยงคืนกว่า ซึ่งเกินเวลาไปเกือบชั่วโมง ยังไม่มีวี่แววว่าลูกสาวคนดีของเขาจะกลับเข้ามา นายดินหยิบโทรศัพท์เพื่อที่จะกดโทรตามด้วยใจที่ร้อนรุ่ม ก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นนันทิชาเดินเข้ามาพร้อมกับแทนคุณอย่างเงียบๆ ชายชราจ้องมองแทนคุณอย่างไม่ไว้ใจแต่พยายามเก็บอาการนั้นไว้ เพื่อไม่ให้ลูกสาวคนดีนั้นต้องระแคะระคายเกี่ยวกับเรื่องนี้

“กลับมาแล้วหรือลูก มาหาพ่อสิ” เขาอ้ามือรอรับหญิงสาว ก่อนที่ร่างบางส่งยิ้มแล้วเดินเข้ามาสวมกอด อ้อมกอดของผู้เป็นพ่อนั้นเป็นพลังให้เธอมีกำลังใจทำงานต่อในทุกๆ วัน หากแต่อาจเป็นภาพบาดตาของใครบางคนที่ยืนทำหน้าเอือมระอา จนชายชรานึกขึ้นได้และรีบถอนกอดนั้นออก แต่ไม่ทันที่หญิงสาวจะรู้ตัว ชายหนุ่มจึงพูดประโยคที่กระชากหัวใจของนายดินออกมา

“ไปเก็บเสื้อผ้าสิ” แทนคุณหันไปสั่งนันทิชาด้วยท่าทางที่นิ่งสงบสองมือล้วงกระเป๋ากางเกงอย่างสบายอารมณ์

“หมายความว่าไง” สองเสียงผสานดังขึ้น ชายชราได้สติหันบอกนันทิชาให้เข้าไปในบ้าน ประโยคเมื่อครู่ของชายหนุ่มนั้นเขาแทบหยุดหายใจทันที

“คุณคิดจะทำอะไร” ชายชราเค้นเสียงเบา พร้อมกับแววตากำลังเกรงกลัวความคิดชั่วร้ายที่ฝังอยู่ในหัวของแทนคุณเหลือกำลัง

“ถ้าคุณอยากให้ลูกสาวคุณปลอดภัยและใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ก็จงบอกเธอว่าให้ทำตามที่ผมบอก” รอยยิ้มพร้อมกับความต้องการของคนหนุ่มนั้น ทำให้นายดินหัวใจสลายอีกครั้ง นี่แทนคุณเอาจริงหรือที่บอกจะพรากเขาออกจากลูกสาว ชายชราแทบตั้งตัวไม่ติด เขากำมือแน่นน้ำตาเอ่อออกมาคลอเบ้า หากนันทิชาออกไปจากชีวิตของเขา ตามที่ชายหนุ่มต้องการ ชายชราเปรียบเสมือนกลับไปตกนรกทั้งเป็นอีกครั้ง ความอัดอั้นไม่สามารถบังคับน้ำตาได้อีก มันไหลล้นออกมาจนเขาต้องหันหน้าหนีหลบไปเช็ด ภาพของเด็กหญิงนันทิชาเด็กผมยาวตัวเล็กที่เขาเคยอุ้มในอ้อมแขนพาเธอวิ่งเล่นไปมาอย่างมีความสุขแทรกเข้ามาในสมองอย่างไม่ต้องบังคับ ชายชราก้มหน้าเม้มริมฝีปากพยายามข่มน้ำตาเอาไว้

“ผมเคยบอกคุณแล้วไง ว่าผมต้องการให้คุณเข้าใจความรู้สึกผมทุกอย่าง ทิชาจะไปอยู่ที่บ้านผม และผมจะอนุญาตให้เธอกลับได้อาทิตย์ละหนึ่งวัน และหนึ่งวันนั่นคือเวลาของคุณ ผมคิดว่าผมใจดีกว่าคุณมากนะ ที่พรากครอบครัวผมแบบไม่มีวันได้พบเจอกัน” แทนคุณเค้นเสียงพูด ทุกครั้งที่ต้องเผชิญหน้ากับชายชรา มันทำให้เขาต้องคอยควบคุมอารมณ์ตัวเองเอาไว้หากปะทุออกมา มันจะทำลายแผนการทุกอย่างที่เขาวางเอาไว้ ความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสของคนชราคือสิ่งที่เขาต้องการ ข้อเสนอของเขาจะเป็นการบังคับให้ชายยอมรับโดยไม่มีข้อแม้

“และถ้าผมไม่ยอมคุณล่ะ” น้ำตาของชายชราหยดลงพื้นเป็นระยะก่อนกัดฟันแน่น หันกลับมาต่อรองกับชายหนุ่มอีกครั้ง