บทที่ 42 ยอมเสียอิสระภาพ

“ไปกันเถอะค่ะแทน ม่านจะทนฟังไม่ไหวอยู่แล้ว” ม่านฟ้าดึงแขนแทนคุณลุกขึ้นจากโต๊ะ ลึกๆ แล้วเธอทราบดีว่าแทนคุณไม่มีวันกล้าแต่งงานกับเธอย่างแน่นอน เพราะเขายังสนุกกับชีวิตอิสระที่สามารถควงผู้หญิงคนไหนก็ได้ไร้ข้อผูกมัด การแต่งงานกับเธอ แม้ว่าจะเป็นข้อตกลงที่ทราบกันดีระหว่างเธอกับเขา แต่ดนัยไม่มีวันปล่อยให้แทนคุณทำตัวอิสระแบบนั้นเป็นแน่ หญิงสาวไม่อาจอยู่ยอมรับความจริงข้อนี้ได้ จึงอยากออกไปให้พ้นเสียตรงนั้น

“ฉันให้เวลานายกับยายม่านอีกหนึ่งปีต้องมีงานแต่ง แต่ภายในหกเดือนต้องมีงานหมั่น” ดนัยมองหน้าชายหนุ่มอย่างเอาจริง เวลาของการหมั้นหมายและการแต่งงานชายชราขีดเส้นตายกำหนดขึ้นทันที ซึ่งใช้เป็นข้อบีบบังคับชายหนุ่มให้เลือกเดิน หากแม้แทนคุณไม่ยอมรับข้อตกลง ดนัยก็พร้อมจะหาตัวแทนรายใหม่ได้ทันที ซึ่งก็มีอยู่มากมายนับไม่ถ้วน

“อะไรนะคะ” ม่านฟ้าหัวใจหล่นวูบในทันที มือเรียวเล็กที่ดึงแขนแทนคุณไว้หล่นวูบลงตาม เธอรู้ดีว่างานหมั่นนั้นไม่มีทางเกิดขึ้น แทนคุณจะไม่ยอมรับข้อผูกมัดนั้นโดยเด็ดขาด โอกาสที่เธอจะถูกบิดาจับคลุมถุงชนนั้นเริ่มใกล้เข้ามาเต็มที ชายหนุ่มรีบหันมาประคองม่านฟ้าไว้

“ม่านใจเย็นๆ นะ ผมจัดการเอง” เขากระซิบบอกเธอ พร้อมดึงมือหญิงสาวขึ้นมาจับไว้แน่น ก่อนที่จะยกมือขึ้นเช็ดเม็ดเหงื่อที่ชุ่มเต็มใบหน้าหญิงสาว

“ถ้าคุณอาดนัยต้องการงานหมั้น ผมยินดีครับ” แทนคุณหันกลับไปบอกดนัยอย่างเด็ดขาด ม่านฟ้ากำมือแทนคุณแน่น เธอจ้องมองชายหนุ่มอย่างคาดไม่ถึงว่าเขาจะยอมเสียสละเพื่อเธอได้ถึงเพียงนี้ หญิงสาวหันมองหน้าผู้เป็นบิดาอีกครั้ง ดูเหมือนคำตอบของแทนคุณจะทำให้ดนัยพอใจเป็นอย่างมาก ชายหนุ่มค่อยๆ พยุงม่านฟ้าออกมาตั้งสตินอกบ้าน น้ำตาที่หญิงสาวเก็บไว้เริ่มร่วงหยดลงบนแขนของเขา จนต้องจับหน้าหญิงสาวหันมาพร้อมกับมองเธอด้วยรอยยิ้มอันแสนอบอุ่นเช่นเคย

“แทนคะ คุณไม่ต้องทำขนาดนี้หรอกค่ะ ม่านละอายใจ ม่านไม่น่าคิดแผนตื้นๆ นี้ขึ้นมาเลย เราไปบอกความจริงคุณพ่อกันเถอะค่ะ” ม่านฟ้าหันกลับมาดึงมือของแทนคุณ เพื่อจะไปบอกความจริงกับดนัย เพราะเริ่มสับสนและรู้สึกละอายใจ ที่ทำให้คนที่เธอรักต้องมารับกับสถานการณ์เช่นนี้ อีกทั้งทราบดีว่าแทนคุณรักความอิสระมากเพียงใด ยิ่งการมั่นหมายในครั้งนี้ไม่ได้เกิดจากความรักแล้ว ยิ่งอาจทำร้ายเขา