บทที่ 70 ล้วงความจริง

“คุณแทนจะรับอาหารที่ไหนดีคะ ป้าจะได้จัดให้” ป้านาเดินเข้ามาถามหลังจากแทนคุณเดินลงจากชั้นสองมา

“วันนี้ผมไม่รับอาหารนะ ผมจะออกไปทานข้างนอก” ว่าแล้วจึงเบี่ยงตัวเดินออกจากบ้านไป

ชายหนุ่มผู้จัดการร้าน เดินผิวปากพร้อมกับถือบางสิ่งบางอย่างกลับเข้ามาหาผู้ช่วยของตัวเอง หญิงสาววางมือจากเอกสารบางอย่างแล้วหันมาหาเขาอย่างแปลกใจ

“คุณทีเอาที่กิโลชั่งมาทำไมคะ”

“เอามาให้คุณลดน้ำหนัก” ทีภพวางที่ชั่งน้ำหนักลงอย่างเบามือก่อนเงยขึ้นตอบเสียงจริงจัง

“นี่คุณทีภพเอาจริงหรือคะ” รอยยิ้มแหยๆ ของเธอเองดูเหมือนจะยังไม่พร้อมที่จะหยุดกินของโปรดในช่วงเวลานี้ เธอไม่คิดว่าเจ้านายจะจริงจังกับการลดน้ำหนักของเธอถึงเพียงนี้ เห็นทีงานนี้ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ อย่างที่คิดเสียแล้ว มันคืองานหนักชนิดที่ว่าสุดแสนจะทรมานหัวใจ

“ใช่ ถ้าคุณอยากฝึกงานเสร็จแล้วทำงานที่นี่ต่อ คุณก็ต้องทำภารกิจนี้ให้สำเร็จ แต่ถ้าไม่สำเร็จ ผมจะให้คุณไปหางานใหม่” ทีภพพูด้วยสีหน้าเรียบเฉยไม่มีท่าทีว่าเขาจะพูดเล่นเหมือนที่ผ่านๆ มา

“พริมคนเดียวหรือคะ แล้วคนอื่นล่ะคะ” หญิงสาวหาผู้ร่วมชะตากรรมด้วย ซึ่งในร้านมีพนักงานมากมายหลายคน เหตุใดต้องเป็นเธอคนเดียวด้วยเล่า

“คนอื่น คนไหนหรือครับ ผมก็เห็นมีแต่คุณนะที่ฝึกงานในตำแหน่งนี้คนเดียว คนอื่นเขาก็ทำหน้าที่เดิมของเขา” คำตอบของทีภพทำให้พริมอึกอักจนพูดไม่ออกได้แต่ยืนดูกิโลชั่งเจ้าปัญหานิ่ง โดยไม่เอ่ยคำใดอีก

“คุณทีภพเอาจริงหรือวะนี่ ตายแน่พริมเอ๊ย ทั้งขนมเค้ก ช็อกโกแลต ขนมหวาน ฉันจะอดได้อย่างไรกัน” สาวร่างอวบบ่นเป็นหมีกินผึ้งกับตัวเองก่อนจะหันไปหาหนุ่มร่างโปร่ง แล้วอ้าปากเพื่อที่จะต่อรองกับเขาอีกครั้ง

“ห้ากิโล ผมจะรอดูผลงานคุณ” เจ้านายพูดสวนหญิงสาวก่อนที่เธอจะอ้าปากต่อรองเขา พริมทำได้เพียงหุบปากลงอย่างรวดเร็ว แล้วเปลี่ยนเป็นส่งยิ้มแหยๆ อย่างฝืนๆ ก่อนที่พริมจะเปลี่ยนเรื่องไปทางอื่น

“เอ่อ...คุณทีคะ แล้วเรื่องที่วางแผนไว้เป็นไงบ้างคะ”

“ล้มเหลว นายแทนปฏิเสธทุกทาง ไม่ยอมให้ผมเข้าไปหาพ่อของทิชา”