บทที่ 99 กลัวว่าวันหนึ่งจะขาดไม่ได้

แทนคุณกลับเข้ามาในบ้านพร้อมกับอาการเหนื่อยล้า เขาเดินตรงเข้าไปรินน้ำแก้กระหาย พร้อมกับถอนหายใจยาวเหยียด ไม่คิดว่างานหมั้นที่จัดขึ้นอย่างใหญ่โต จะมาล่มลงต่อหน้าแขกมากมายขนาดนั้น อีกทั้งมีหลายคนที่เป็นถึงรัฐมนตรี หรือแม้แต่นักการทูตต่างล้วนแล้วแต่เป็นผู้ใหญ่ทั้งสิ้น งานหมั้นล่มครั้งนี้ต้องทำให้ดนัยผิดหวังอย่างมากมาย เขาเดาไม่ออกเลยว่าดนัยจะจัดการงานแต่งของเขากับม่านฟ้าเร็วขึ้นกว่าเดิมหรือไม่ ก่อนจะเหลือบไปเห็นร่างบางนอนฟุบหลับอยู่ที่โซฟา ชายหนุ่มจึงวางแก้วน้ำลง แล้วย่างเท้าเข้าไปหาช้าๆ นั่งลงมองหน้าสวยใสของหญิงสาว แล้วปริยิ้มออกมาอย่างอิ่มใจ ก่อนจะปั้นหน้านิ่งแล้วใช้มือแตะตัวเธอเบาๆ

“ทิชา...ทิชา...” เสียงอันอบอุ่นที่แล่นผ่านหูเบาๆ ทำให้หญิงสาวงัวเงียลืมตาตื่นขึ้นมา

“กลับมาแล้วหรือคะ คุณมุกเป็นอย่างไรบ้างคะ แล้วคุณม่านเธอเป็นอย่างไรบ้างคะ” หญิงสาวรัวคำถามใส่เจ้านายด้วยความอยากรู้ โดยไม่เว้นช่วงหายใจ

“มุกปลอดภัยดี ทำไมยังไม่นอนอีก”

“ทิชารอฟังข่าวจากคุณแทนค่ะ ไม่อยากให้คุณมุกเธอเป็นอะไร” หญิงสาวก้มหน้าพูดช้าๆ ก่อนที่แทนคุณจะหลุดยิ้มออกมากับคำตอบของเธอ แล้ววางมือลงบนศีรษะของหญิงสาวพลางลูบช้าๆ ด้วยความเอ็นดู

“ตอนนี้ทุกอย่างเรียบร้อย ไม่ได้มีใครเป็นอะไร เลิกกังวลได้แล้ว” แทนคุณพูดให้หญิงสาวสบายใจ

“คุณแทนทานอะไรมาหรือยังคะ” ดวงตากลมโตของเธอถามเขาด้วยความเป็นห่วงเช่นเดียวกัน ชายหนุ่มเงียบครู่หนึ่ง เมื่อรู้ว่าตัวเองวุ่นทั้งวัน ไม่มีเวลาแม้แต่จะดื่มน้ำ จะหาเวลาที่ไหนเอาอาหารใส่ปาก

“เงียบอย่างนี้แสดงว่ายังไม่ได้ทานอะไรมาใช่ไหมคะ เดี๋ยวทิชาไปอุ่นข้าวต้มให้นะคะ รอเดี๋ยวเดียวค่ะ” ว่าแล้วหญิงสาวจึงลุกขึ้นเดินหายเข้าไปในครัว