ตอนที่ 8 พูดมา

“ไม่ได้บอกอะไรเป็นพิเศษเจ้าค่ะ”

จะให้บอกอะไรได้ นางไม่เคยเจอคนที่ชื่อเสี่ยวหงสักครั้งเดียว แค่นี้นางก็รู้สึกผิดมากพอแล้ว นางมาสวมรอยเป็นสาวใช้ ไม่รู้ว่าป่านนี้สาวใช้ตัวจริงเป็นอย่างไร หวังว่าคงไม่ถึงกับสาปแช่งที่นางมาแย่งงานทำเช่นนี้

“พูดมา!” เขาถามย้ำอีกครั้ง

“บอกว่านายท่านต้องการสาวใช้”

หลัวเสี้ยวเวยกลืนน้ำลายลงคอ น้ำเสียงเฉียบขาดของเขาไม่เหมาะที่จะสารภาพความจริงในตอนนี้แน่

“แค่นั้น?”

“เจ้าค่ะ” นางยืนยันแล้วเงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจ “นายท่านคงมิได้หมายความว่าต้องการ...”

ต้องการอะไร? หยางเหลาหู่กำลังจะอ้าปากถาม แต่เห็นสาวใช้ยืนหน้าซีดตัวสั่นด้วยท่าทางหวาดกลัวทำให้เขาต้องขมวดคิ้ว

“ข้าต้องการแค่สาวใช้ เจ้าทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีก็พอ” ไยเขากลับไม่ค่อยพอใจ ที่เห็นท่าทางหวาดกลัวเหมือนสัตว์ตัวเล็กๆ ของนาง

“เสร็จแล้วก็ออกไปได้”

“เจ้าค่ะ”

หญิงสาวแอบถอนหายใจ ‘ท่าทางเอาใจยากจริงๆ’ นางเก็บผ้าปูที่นอนผืนเดิมพร้อมเสื้อชุ่มเหงื่อของเจ้านายแล้วรีบก้าวออกมา เพียงการเดินผ่านทำให้จมูกที่รับสัมผัสได้ไวถึงกลับขยับฟุดฟิดตามร่างเล็กที่กำลังเดินไปทางประตู

“เดี๋ยว”

หญิงสาวหยุดชะงักแล้วหมุนตัวกลับ แต่ร่างใหญ่เคลื่อนไหวรวดเร็วเข้ามาประชิดตัวนาง แม้นางยืนเต็มความสูง แต่ศีรษะของนางแค่ปลายคางของเขาเท่านั้น หลัวเสี้ยวเวยเบิกตากว้างเมื่อเห็นเขาโน้มหน้าลงมา ยื่นปลายจมูกดอมดมกลิ่นจากเส้นผมของนาง

“กลิ่นเหมือนดอกไม้”

มือเล็กยกขึ้นแตะศีรษะตัวเอง “คงเป็นกลิ่นมะลิ เมื่อครู่ข้าไปเก็บดอกมะลิมา”

“บ้านข้ามีดอกมะลิด้วยรึ” เขาเงยตัวขึ้นจ้องมองอย่างแปลกใจ

“มะ..มี ยะ..อยู่ ด้านหลังโรงครัวขอรับ”

อาลี่พูดขึ้นทำให้หลัวเสี้ยวเวยหันไปส่งยิ้มเป็นการขอบคุณที่ช่วยยืนยันให้นาง อาลี่มาทันช่วยชีวิตนางพอดิบพอดี

“อืม” หยางเหลาหู่พยักหน้ารับแล้วมองอาลี่ที่เดินเข้ามา แล้วเอ่ยอย่างเพิ่งนึกได้ “ข้าสั่งให้เจ้ามาพักที่เรือนของข้า ไยไม่เมื่อคืนไม่เห็นมา”

“หา!” คราวนี้หลัวเสี้ยวเวยอ้าปากค้าง เมื่อวานนางคิดว่าเขาพูดเพราะโมโห ป้าอิงอู่เองก็ให้นางนอนที่เรือนคนรับใช้ ไม่คิดว่าเขาจะจริงจังให้นางมานอนที่เรือนของเขา

ยัยเด็กผอมกะหร่องคนนี้ยังไงกันนะ! เห็นบิดากับมารดาเขาเอ็นดูเข้าหน่อยก็ไม่เห็นคำพูดของเขาเป็นเรื่องสำคัญหรือไร! หยางเหลาหู่รู้สึกไม่ค่อยพอใจนัก สัญชาตญาณบอกเขาว่านางไม่ใช่หญิงรับใช้ธรรมดาแน่

“มีห้องว่างอยู่ตั้งหลายห้อง ข้าเมตตาให้เจ้าอยู่ห้องที่ใกล้ข้าที่สุด” หยางเหลาหู่กระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์

หลัวเสี้ยวเวยทำตาปริบๆ เห็นทีว่าถ้าอ้าปากพูดอะไรออกไปอีกคำอาจได้เลื่อนหน้าที่มาคอยอุ่นเตียงให้เป็นแน่ หญิงสาวจึงได้แต่ก้มหน้าซ่อนความไม่พอใจ ทำได้เพียงผงกศีรษะเป็นเชิงรับรู้แล้วเดินออกไปอย่างรวดเร็ว หยางเหลาหู่มองหน้าอาลี่ที่เดินเข้ามาเพื่อปรนิบัติเขา

“กั๋วชิ่งอยากให้เจ้าไปช่วยงาน เขาเปรยกับข้าหลายครั้งแล้ว ผู้อื่นก็ไม่มีใครรู้หนังสือเท่าเจ้า แต่ถ้าเจ้าไม่เต็มใจก็อยู่ที่นี่ได้ กั๋วชิงชอบแกล้งคนแต่เขาไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรหรอก”