ตอนที่ 1 ท่านเกลียดข้าถึงเพียงนี้เลยหรือ

ณ จวนผู้สำเร็จราชการ

ในเรือนตะวันออก ข้างเตียงไม้ที่แกะสลัก มีเสื้อผ้ากระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น

ลั่วชิงยวนยันตัวลุกขึ้นนั่ง เมื่อเห็นร่องรอยยุ่งเหยิงบนเตียง ใบหน้าก็ซีดเผือด

แสงแดดสาดกระทบดอกไม้สีแดงที่ร่วงหล่น ความทรงจำเมื่อคืนที่มีชายห้าหกคนบุกเข้ามาในห้องหอของนางย้อนกลับมาอีกครั้ง ความอับอาย ความโกรธแค้น และความขมขื่นท่วมท้นออกมาจนนางแทบจะหายใจไม่ออก

น้ำตาแห่งความเจ็บปวดพรั่งพรูออกมา

“เหตุใดจึงร้องไห้ ได้แต่งเข้ามาในจวนผู้สำเร็จราชการอย่างสมใจแล้วนี่ ควรจะดีใจมิใช่หรือ”

เสียงทุ้มต่ำที่เย็นชาดังขึ้น ทำให้ลั่วชิงยวนรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัวทันที นางหันไปมองอย่างตกใจ

ก็เห็นชายหนุ่มนั่งอย่างเคร่งขรึมอยู่บนเก้าอี้ ท่าทางน่าเกรงขามและเย็นชา สายตาที่เย็นชามองมาที่นางราวกับคมมีดที่กรีดลึกจนนางรู้สึกเหมือนเลือดไหลริน

สมองของนางราวกับว่ามีอะไรระเบิด ความรู้สึกเหมือนถูกบีบรัดที่หน้าอกจนหายใจไม่ออก “ท่านอ๋อง...ท่านอยู่ที่นี่ตลอดหรือเพคะ?”

ชายหนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ในคืนวันแต่งงานของเรา ถ้าข้าไม่อยู่ที่นี่ จะให้ไปอยู่ที่ใด?”

ทันใดนั้น นางก็เหมือนกับโดนฟ้าผ่าจนร่างกายแข็งทื่อไปหมด

เมื่อนึกถึงชายพวกนั้นที่บุกเข้ามาเมื่อคืนและมองเห็นร่องรอยที่ยุ่งเหยิงเหล่านี้ นางแทบรู้สึกอับอายจนแทบทนไม่ไหว ชายที่ควรจะร่วมเรียงเคียงหมอนกับนางกลับนั่งอยู่ในห้องนี้ทั้งคืน และดูชายเหล่านั้นฉีกเสื้อผ้านางออกอย่างไร...

“เพราะเหตุใดกัน! ท่านเกลียดข้าถึงเพียงนี้เลยหรือ!” นางร้องไห้เสียงดังอย่างเสียสติ น้ำตาไหลพราก

ชายที่นางรักที่สุด กลับให้คนทำให้นางเสียทั้งเกียรติและความบริสุทธิ์ในคืนวันแต่งงาน

หัวใจของนางเหมือนถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ เจ็บปวดจนแทบหายใจไม่ออก

ตั้งแต่ยังเยาว์วัยนางหลงรักเขา ไทฮองไทเฮาทรงชมเชยว่าทั้งคู่เป็นคู่ที่เหมาะสมกันอย่างยิ่ง และเคยตรัสว่าจะทรงจัดงานสมรสให้ทั้งสอง

แม้จะเป็นเพียงคำพูดล้อเล่น แต่นางกลับจำคำพูดนั้นไม่ลืม

จนกระทั่งตอนอายุสิบสามปีนางล้มป่วยหนักจนทำให้นางอ้วนขึ้นและอัปลักษณ์ ตั้งแต่ตอนนั้นนางต้องเผชิญหน้ากับความเย็นชาและการเยาะเย้ยจากคนรอบข้างอยู่ตลอดเวลา มีเพียงเขาที่มองนางเหมือนเดิม นั่นยิ่งทำให้นางสาบานว่าจะไม่แต่งกับใครนอกจากเขา

แต่นางรอแล้วรอเล่า สิ่งที่ได้รับกลับมาคือเขาหมั้นหมายกับน้องสาวต่างมารดาของนาง

นางไม่ยอมรับที่ต่อจากนี้จะเป็นเพียงคนแปลกหน้าต่อกัน ดังนั้นเมื่อน้องสาวต้องการให้นางแต่งแทน นางก็ยอมตกลงโดยไม่ลังเล คิดเพียงแค่ว่าต้องการแต่งงานกับเขาและเชื่อมั่นว่าสักวันหนึ่งเขาจะต้องรักนาง

แต่คืนวันแต่งงานที่นางเฝ้ารอ กลับกลายเป็นการสูญเสียเกียรติที่ทำให้นางเจ็บปวดจนแทบตาย

เมื่อได้ยินคำพูดของนาง ฟู่เฉินหวนเยาะเย้ย ก่อนจะลุกขึ้นเดินมาหานางอย่างช้า ๆ แล้วมองลงมาที่นางด้วยสายตาที่เหยียดหยาม

“เกลียดหรือ? เจ้าอย่าประเมินตัวเองสูงเกินไป ข้าแค่รังเกียจและขยะแขยงเจ้าเท่านั้น!”

คนทรยศกล้ามาแต่งงานแทนและกลายเป็นพระชายาของเขาหรือ? ยังกล้ามาวางแผนใส่ร้ายเขาอีก!