ตอนที่ 19 โชคหล่นทับแล้ว

ตลอดเวลาสามวันที่ผ่านมาเว่ยจื้อโหยวปลูกผักในที่ดินรอบ ๆ บ้านของนาง และปลูกผลไม้ที่นางขุดเอาต้นเล็ก ๆ กลับมาจากป่า ตอนนี้นางเริ่มว่างงานอีกแล้ว

เว่ยจื้อโหยวเดินไปบ้านท่านยายดูว่าพอจะมีอะไรให้นางช่วยหรือไม่ ตอนนี้ที่ดินที่ท่านลุงกับท่านพ่อซื้อมาใหม่นั้นได้จ้างชาวบ้านมาช่วยกันแผ้วถางเรียบร้อยแล้ว รวมไปถึงล้อมรั้วรอบที่ดินทั้งหมดด้วย

ท่านพ่อเข้าไปติดต่อช่างในเมืองมาสร้างบ้านและจ้างชาวบ้านบางส่วนด้วยเช่นเดียวกัน เว่ยจื้อโหยวเองก็อยากจะสร้างบ้านใหม่เพียงแต่ว่าตอนนี้คงไม่เหมาะเท่าไหร่ รอให้บ้านท่านพ่อสร้างเสร็จเสียก่อนนางค่อยสร้างบ้านของตัวเอง

เว่ยจื้อโหยววางแผนที่จะทำกำแพงดินล้อมรอบบ้านและที่ดินทั้ง 3 หมู่ ส่วนที่ดินที่นางต้องการซื้อเพิ่มนางต้องการจะล้อมรั้วให้สูงขึ้นกว่าเท่าตัว เพราะนางกลัวคนบ้านเฉียนเข้ามาขโมยพืชผลในสวนของนาง

“ท่านแม่ ท่านยายมีอันใดให้ข้าช่วยหรือไม่เจ้าคะ”

“ไม่มีอันใดให้เจ้าช่วยแล้ว เจ้ากลับไปนอนพักผ่อนที่บ้านเถอะ ส่วนผ้าที่พ่อเจ้าซื้อมาเมื่อคราวก่อนประเดี๋ยวแม่กับป้าสะใภ้ของเจ้าจะตัดชุดให้เจ้ากับน้องสามีของเจ้าก่อน”

“ขอบพระคุณท่านแม่เจ้าค่ะ แล้วท่านพ่อกับท่านลุงเล่าเจ้าคะไปที่ใดแล้ว"

“ไปสอบถามเรื่องที่จะส่งเด็ก ๆ เข้าเรียนในเมืองน่ะสิ ส่วนอาเฟยก็ให้พวกน้องชายของเจ้าสอนนางในตอนที่พวกเขากลับมาก็แล้วกัน ส่วนงานเย็บปักแม่กับท่านยายท่านป้าของเจ้าจะช่วยสอนนางให้เอง เจ้าไม่ต้องกังวลนะ”

“เจ้าค่ะท่านแม่ ขอบคุณนะเจ้าคะ แล้วน้องรองกับน้องเล็กเล่าไปที่ใด ท่านตาด้วย ข้ามาทีไรไม่เคยพบท่านตาสักครั้ง”

“ท่านตาของเจ้าพาน้องทั้งสองของเจ้าไปดูที่ดินที่ซื้อมาใหม่เช่นไรเล่า”

“ไม่ต้องไปถามหาตาแก่หรอกอาโหยว ตาแก่ไม่เคยมีที่ดินมากขนาดนี้ก็ตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ พอเช้ามาก็ลากหลานทั้งสองคนออกจากบ้านไปแล้ว”

“อ่อ เป็นเช่นนั้นหรือเจ้าคะ ท่านแม่ ท่านยายเช่นนั้นข้ากลับก่อนนะเจ้าคะ ประเดี๋ยวข้าจะให้อาเฟยมาเรียนรู้งานเย็บปักกับท่าน”

“ได้ ๆ เจ้ากลับไปเถอะ เดินดี ๆ ล่ะ”

“เจ้าค่ะท่านแม่”

เว่ยจื้อโหยวกลับมาถึงบ้านก็พบว่าน้องทั้งสองคนออกไปดูแลแปลงผักหลังบ้าน นางจึงตามออกไปและเรียกอวิ๋นเฟยให้ไปเรียนรู้งานเย็บปักที่บ้านท่านยายของนาง อีกทั้งบอกเรื่องเรียนหนังสือให้กับอวิ๋นซวนได้รับรู้ด้วย

“อาเฟย อาซวนมานี่หน่อยข้ามีเรื่องจะพูดกับพวกเจ้า”

“พี่สะใภ้มีเรื่องอันใดหรือขอรับ”

“อันดับแรก อาเฟย ต่อไปนี้กลังจากเสร็จงานในบ้านแล้วเจ้าไปเรียนเย็บปักกับท่านแม่ของข้า ส่วนอาซวนเตรียมตัวเข้าเรียนหนังสือในเมืองได้เลย วันนี้ท่านพ่อและท่านลุงเข้าไปสอบถามที่สถานศึกษาแล้ว”

“ขอบคุณขอรับพี่สะใภ้”

“ไม่เป็นไร มันเป็นหน้าที่ของข้าที่ต้องดูแลพวกเจ้าแทนพี่ใหญ่ของพวกเจ้า ส่วนอาเฟยค่อยเรียนรู้จากอาซวนตอนเขากลับมาบ้านในวันหยุดเข้าใจหรือไม่”

“เข้าใจเจ้าค่ะพี่สะใภ้ เช่นนั้นข้าขอไปบ้านท่านยายเหลียนเลยนะเจ้าคะ”

“ไปเถอะ ๆ อาซวนอยู่เฝ้าบ้านหากไม่ใช่ท่านพ่อกับท่านลุงอย่าได้เปิดประตูบ้านรับใครเข้าใจหรือไม่ พี่สะใภ้จะเข้าป่าเสียหน่อย”

“ขอรับพี่สะใภ้ ข้าจะเฝ้าบ้านให้เอง”

“ดีมาก เอาไว้ข้าจะหาหมามาเลี้ยงสัก 2 ตัว จะได้เอาไว้เฝ้าบ้าน”

“ดียิ่งขอรับ ข้าเองก็อยากเลี้ยงมากเลย แต่ว่าเมื่อก่อนแม้แต่ข้าวจะกินยังไม่มีพี่ใหญ่เลยไม่ให้เลี้ยงขอรับ”

“เอาเถอะ ๆ ต่อไปนี้ชีวิตพวกเจ้าจะดีขึ้น เชื่อข้าหรือไม่”

“ข้าย่อมเชื่อพี่สะใภ้อยู่แล้วขอรับ”

“เช่นนั้นเฝ้าบ้านดี ๆ เล่า ข้าเข้าป่าไม่นานจะรีบกลับมา”