บทที่ 5 กลับด้วยกันไหม

“เอาเหล้าอะไรดี”

“อะไรก็ได้ที่แรง ๆ”

ร่างบางเอ่ยถามร่างสูงเมื่อทั้งคู่เดินมาถึงบาร์ ทำให้ไซซีที่นั่งข้างซินเซียชะโงกหน้ามาดูว่าใครที่เพื่อนพามาด้วย ก่อนนัยน์ตาคู่สวยของสาวฮอตจะเบิกกว้าง ยกมือขึ้นมาปิดปากและหันไปกระซิบกับเพื่อนเบา ๆ

“หล่อมาก เอาเลย!” ซินเซียกลอกตามองบนทันทีเมื่อได้ยินสิ่งที่ไซซีพูด

“ชอบก็เอาเองสิ”

“ไม่ใช่สเป็ก อีกอย่าง...เขาดูชอบแก”

“รู้ได้ไง...”

“จะกระซิบกันอีกนานไหม” เสือปรายตามองสองสาวที่เอาแต่คุยกันไม่สนใจเขา อีกคนเขาไม่สนหรอกแต่คนที่เขาเล็งไม่ควรเมินเขาขนาดนี้

“ขอโทษทีค่ะ...พอดีไม่ถนัดคุยกับคนแปลกหน้า” ซินเซียฉีกยิ้มก่อนจะหยิบแก้วเหล้าที่บาร์เทนเดอร์ชงมาวางตรงหน้าเขา

“ไม่ดื่ม?” ร่างสูงถามย้อนเมื่อเห็นเธอเอาแต่กอดอกทำหน้ามุ่ย

“ดื่มค่ะดื่ม” เธอเลยจำต้องยกโดยที่ไม่รู้ว่าฤทธิ์ของแอลกอฮอล์มันแรงขนาดไหน ผ่านไปไม่นานสมองก็เริ่มมึนเบลอและนิสัยบางส่วนเริ่มเปิดเผยออกมา

ไซซีแม้จะจิบไวน์เธอก็เมาเหมือนกัน ใบหน้าสวยแดงก่ำแต่ก็พยายามมองเพื่อนบ้าง มองบรรยากาศบ้าง จนมาสะดุดกับใครคนหนึ่งที่ยืนกอดอกตรงต้นเสา

หมับ!

“จะไปไหน...” ซินเซียคว้าหมับเข้าที่แขนเพื่อนเมื่อเห็นไซซีกำลังจะเดินออกจากบาร์

“แก...ฉันเจอคนที่ชอบแล้วอ่า”

“แล้ว?” ซินเซียปรือตามองหน้าเพื่อน

“แกก็คุยกับพี่คนหล่อไป ส่วนฉันจะไปตามทางของฉัน” ซินเซียเบิกตากว้างพลางคิดในใจว่าพึ่งเคยเข้าใจประโยคที่ว่า

ทิ้งเพื่อนไปหาผู้ก็วันนี้แหละ...

“ไม่ต้องห่วงนั่นเพื่อนพี่เอง มันไม่อันตราย” เสือได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่ เมื่อเหลือบตามองว่าคนที่ไซซีจะเดินไปหาคือไนต์เลยพยักหน้าให้มัน

“ไว้ใจได้ใช่ไหม”

“อืม”

“โอเค หนูเชื่อพี่” หลังจากเพื่อนเดินออกไปแล้ว ร่างบางจึงหันมายกเหล้าต่อ แม้นัยน์ตาคู่สวยจะอาบย้อมไปด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ แต่ก็ไม่สามารถกักเก็บความรู้สึกส่วนลึกได้

“หึ...” ร่างสูงเท้าคางมองคนตัวเล็กยกแก้วเหล้าครั้งแล้วครั้งเล่า ผ่านมานับชั่วโมงที่เขานั่งมองเธออยู่อย่างนี้

ทั้งที่ไม่รู้ทำไปทำไม…

“พี่ก็หล่อเหมือนกันนะ” เสือเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจเมื่อซินเซียเอ่ยขึ้นมาทั้งที่นั่งดื่มเงียบ ๆ อยู่นาน ส่วนชื่อเขาได้ยินจากเพื่อนเธอเรียก

“ก็หล่อ…” เขาแค่นเสียงหัวเราะเพราะไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนชมเขาโต้ง ๆ แบบนี้