พิษสวาท | ตอนที่ 1 | ตัวตนที่แท้จริง

พิษสวาท | ตอนที่ 1 | ตัวตนที่แท้จริง

- 2 ปีก่อนหน้า -

• สนามบินสุวรรณภูมิ •

"ถึง L.A. แล้วโทรมาด้วยนะ" ร่างสูงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเศร้า เขายกกระเป๋าลากใบใหญ่ลงจากรถและส่งให้เธอ

"ขอบใจนะ… อุตส่าห์ยอมตื่นแต่เช้ามืดเพื่อมาส่งหนึ่ง" แววตาหวานละมุนมองมาที่เขาพลางโบกมือลาจากกันตรงนี้

"ก็ฉันรักเธอมากไง... ไม่อยากห่างจากกันอีกแล้ว" รันเวย์คว้ามือของเธอมาแนบใบหน้าตนเองพลางมองนับหนึ่งราวกับอีกฝ่ายคือสิ่งที่มีค่ามากที่สุดในชีวิต

"ฉันรู้แล้วค่ะ" เธอเอ่ยตอบกลับเสียงหวาน

"ฉันก็รักนายมาก ๆ เลยเหมือนกันนะ" ดวงตากลมโตมองที่เขาก่อนจะทิ้งท้ายเอาไว้เพียงเท่านั้น

"ต้องไปแล้ว" เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ และถอนหายใจเล็กน้อย

"ไปเถอะ" รันเวย์จับแต่งทรงผมให้อีกฝ่ายเล็กน้อย

คนตัวเล็กพยักหน้ารับก่อนจะหันหลังเดินลากกระเป๋าใบใหญ่จากไปอย่างช้า ๆ รันเวย์มองดูแฟนสาวค่อย ๆ ออกเดินจนลับตา แม้ว่าอาชีพที่เธอเลือกมันจะทำให้ต้องไกลห่างกันมากแค่ไหน แต่อะไรที่เป็นความสุขของนับหนึ่งเขาก็ยอมได้เสมอ

ร่างสูงเดินกลับมาที่รถหรูก่อนจะกดเปิดหลังคารถและขับออกจากสนามบินในยามเช้าตรู่ ไม่นานนัก เครื่องบินลำใหญ่ก็ทะยานขึ้นสู่ฟากฟ้าเหนือหัวของเขาแล้วผ่านเลยไป

"เดินทางปลอดภัยนะ… ที่รัก" รันเวย์เงยหน้าขึ้นมองไปยังท้องฟ้า

เมื่อกลับถึงบ้านเขาก็สวนทางกับน้องชายตัวเองซึ่งฉีดน้ำหอมจนฟุ้งกำลังลากกระเป๋าเดินทางพลางเดินคุยโทรศัพท์ออกมาจากห้องด้วยท่าทีเร่งรีบ

"กูออกแล้ว ๆ เดี๋ยวเจอกัน"

"เออ ๆ แถวนี้รถไม่ติดเท่าบ้านมึงหรอกไอ้คลินต์!" เขาพูดจบก็วางสายใส่เพื่อนสนิทไปทันที

รันเวย์ยืนกอดอกมองน้องชายตัวเองพลางอ้าปากหาว ด้วยความที่เขาอดหลับอดนอนตลอดทั้งคืน เพราะกลัวว่าตัวเองจะตื่นไม่ทันไปส่งแฟนสาวขึ้นเครื่องในตอนเช้ามืด พอขับรถกลับมาถึงบ้านได้ ตาก็แทบจะลืมไม่ขึ้นแล้ว

"มึงรีบขึ้นไปนอนไหมล่ะ?" ไทม์เงยหน้ามองพี่ชายตัวเองที่แทบจะยืนหลับกลางอากาศอยู่รอมร่อ

"มึงไปกี่วัน?" รันเวย์เอ่ยถามเพราะเห็นน้องชายแบกกระเป๋าใบใหญ่

"สองสามวัน" ไทม์บอกและเดินลากข้าวของไปเลือกกุญแจรถหรูที่แขวนเรียงรายอยู่ตรงทางออกบริเวณประตูบานใหญ่

"ไปกับพวกเพื่อนมึงน่ะเหรอ?" ผู้เป็นพี่ไถ่ถามด้วยความห่วงใย เพราะสำหรับรันเวย์แล้ว ไม่ว่าไทม์จะโตแค่ไหนแต่ก็ยังเด็กในสายตาของเขาอยู่ดี

"ใช่ครับ!" ไทม์ขานตอบด้วยท่าทีกวน ๆ แบบน่ารัก

"เค เดินทางปลอดภัย!" รันเวย์ตะโกนบอกขณะที่เขากำลังเดินขึ้นบ้านเพื่อเตรียมจะเข้านอนไปด้วย

"เออมึงน่ะ พาใครมาบ้านก็ระวังหน่อย ความลับไม่มีในโลกนะเว้ยพี่รัน!" ไทม์ก็ส่งเสียงตอบพี่ชายจากด้านล่างไปยันชั้นสองของบ้านเช่นกัน