ตอนที่ 41
พิษสวาท | ตอนที่ 41 | สัตว์เลี้ยงตัวโปรด NC/PIC
October 22, 2026
พิษสวาท | ตอนที่ 41 | สัตว์เลี้ยงตัวโปรด
(มีรูปภาพประกอบที่ไม่เหมาะสม ติดตามได้ที่ Twiiter : Takiangkeaw_ หรือทักเข้ามาขอลิ้งค์ได้ที่เพจ : อยู่ในตะเกียงแก้ว )
"ยัง!" ร่างสูงปัดมือของเด็กสาวที่ป้องปิดช่องทางรักของเธอออกไปทันที
"เธอคิดว่าพิสูจน์แค่นี้แล้วฉันจะเชื่องั้นเหรอ?" เขามองความอวบอิ่มโหนกนูนของเธอ
เพี้ยะ! พร้อมกับฟาดฝ่ามือตีเข้าที่ร่องสวาทเสียงดังลั่น
"อ๊ะโอ๊ย!" ตะวันสะดุ้งด้วยความเจ็บแปลบขึ้นมา คนตัวเล็กงอตัวทันทีตามสัญชาตญาณการป้องกันตัว
ฟุ่บ! รันเวย์จับข้อเท้าเล็ก ๆ ของเธอเอาไว้แน่น ก่อนจะกระชากเข้าหาตัว จนใบหน้าของเธออยู่ใต้ร่างสูงใหญ่ของเขา
"อย่าลืมสิว่า บ้านของฉันเลี้ยงดูเธอมาตั้งแต่เกิด...เธอก็ไม่ต่างอะไรจากสัตว์เลี้ยงของฉัน"
เขาลูบใบหน้าของสาวน้อยตรงหน้าพร้อมกับแสยะยิ้มชั่วร้ายออกมาอีกครั้ง
"และฉันไม่ชอบให้สัตว์เลี้ยงตัวโปรดของฉัน...วิ่งร่านไปให้หมาตัวอื่นมันเอาง่าย ๆ หรอกนะ" นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นแวววาวดุจดั่งเปลวเพลิงจากนรกโลกันตร์
"หนูไม่คิดเลยนะคะ ว่าคำพูดคำจาต่ำ ๆ แบบนี้มันจะออกจากปากผู้ลากมากดีอย่างคุณ" ตะวันร้องไห้ออกมาทันทีอย่างกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
"เหอะ! " เขาแค่นเสียงเหอะอย่างเหยียดหยามออกมาทันที
"ปากเล็ก ๆ นี้ใช่ไหม ที่เธอใช้คุยกับผู้ชายคนอื่น?!" ปลายนิ้วมือของเขาบีบเรียวปากเล็ก ๆ อ่อนนุ่มของเธอเบา ๆ ร่างสูงดึงกางเกงยีนของเขาลงเล็กน้อย ก่อนจะจับท่อนรักฟาดไปที่ริมฝีปากของตะวันอย่างเต็มแรง
ปั่ก ๆ ๆ
"อะ..อื้ออ..อื้อ.." ร่างบางกะพริบตาปริบ ๆ อย่างหมดทางหนีใด ๆ เพราะเขาขึ้นคร่อมตัวของเธออยู่ในตอนนี้
"ฉันอยากรู้เหมือนกันว่า ถ้าปากเธอมันไม่ว่าง เธอจะคุยโทรศัพท์กับมันได้ยังไง?" ร่างสูงขบกรามแน่น พร้อมกับกระชากกระเป๋านักเรียนของตะวัน และหยิบโทรศัพท์ของเธอออกมาทันที
และนั่นก็แสดงว่าเขายืนมองและแอบฟังอยู่นานมากแล้วจริง ๆ
"ไม่นะ ...ไม่..ไม่นะคุณรัน!" ตะวันหน้าซีดเผือดทันที เมื่อรันเวย์หยิบโทรศัพท์ของเธอขึ้นมาถือ
ฟุ่บ! รันเวย์กดลำคอของตะวันฟาดลงกับโซฟาสุดหรูทันที
"ไม่ ๆ ๆ ขอร้อง (อ๊อก!) " ตะวันยังไม่ทันจะเอ่ยขอร้องได้จบ รันเวย์ก็งัดท่อนรักยัดใส่ริมฝีปากของเธอทันที
"อ๊อก ๆ ๆ อะ อั่ก" สาวน้อยนอนหงายหน้าขึ้น โดยมีท่อนรักมหึมากระแทกเข้ามาในโพรงปากของเธอพุ่งพรวดเข้าไปจมมิดด้าม
"ซี๊ดดด...อ่าาส์...อืม.." รันเวย์โยกเอวกระแทกใส่ใบหน้าของเธอและเสียบคาเอาไว้แบบนั้น
รันเวย์กดโทรหาเบอร์ล่าสุดทันที ก่อนจะเปิดสปีกเกอร์โฟนพร้อมกับรอยยิ้มอันแสนจะชั่วร้าย
ตูด ...ตูดด....ตูด....
ตะวันเบิกตาโตอย่างตกใจกับเสียงกดโทรออกของเขา ขณะที่ริมฝีปากของเธอยังคงอมแก่นกายของเขาจนมิดเข้าไปสุดโคน
ซึ่งแท่งรักของเขามันถลำลึกเข้าในลำคอจนเธอเกือบจะอาเจียนออกมา แต่เธอก็กลั้นเอาไว้เพราะไม่กล้าจะส่งเสียง
ตูด...ตูด....
(มิกซ์รับสาย)
(เรากำลังรอสายจากเธออยู่พอดีเลย) เสียงปลายสายพูดออกมาอย่างอารมณ์ดี
"…..อ๊อก..อั่ก" ตะวันพยายามเม้มปากแน่นไม่ส่งเสียงตอบกลับไป ทั้ง ๆ ที่ท่อนรักของเขามันคับแน่นลำคอจนแทบจะหายใจไม่ออก
สวบ!! รันเวย์ถอนแก่นกายออกมาเพียงครึ่งลำ.. มือของเขากำโทรศัพท์จ่อเข้าที่ริมฝีปากของเธอไม่ห่าง
(ตะวัน ฮัลโหล ๆ ๆ) ปลายสายเอ่ยถามขึ้นซ้ำ ๆ เมื่อเห็นว่าฝั่งตะวันไม่ตอบกลับแต่อย่างใด
"…." ตะวันน้ำตาไหล แต่ก็ไม่กล้าจะเปล่งเสียงใด ๆ ตอบไป
คนตัวเล็กส่งสายตาวิงวอนเขา พร้อมกับส่ายหน้าขอร้องให้เขาหยุดทำแบบนี้
รันเวย์ยกโทรศัพท์ของตะวันขึ้นมาใกล้ ๆ ริมฝีปากของเขา พร้อมกับ...จับท่อนรักยัดใส่ปากของเด็กสาวไปจนมิดด้ามอีกครั้งหนึ่ง
"เฮ้อ..." รันเวย์แกล้งถอนหายใจออกมาเสียงดัง ก่อนจะกดตัดสายอีกฝ่ายไปทันที
บ๊วบบ!! รันเวย์ถอนแก่นกายที่เปียกชุ่มไปด้วยคราบน้ำลายของเด็กสาว
ซึ่งตะวันเองก็ใช้โอกาสนี้พักหายใจได้บ้าง ก่อนที่เธอจะร้องไห้ออกมาทันทีหลังจากนั้น
"ฮื้อ ๆ ๆ ๆ " ตะวันน้ำตาอาบสองแก้ม เธอรู้สึกอายมาก ๆ อายจนเรียกว่าเธอแทบไม่กล้าจะไปเจอหน้าเขาอีกแล้วจริง ๆ นับจากนี้..
"ทีตอนอยู่กับมันพูดคำยิ้มคำไม่ใช่เหรอ?" รันเวย์ลุกขึ้นจากร่างของเธอ พร้อมกับเชยปลายคางเธอขึ้นเพียงเล็กน้อย