บทที่ 2

ปัจจุบัน…

สวัสดีค่ะทุกคน ฉันชื่อน้ำตาลเป็นน้องสาวของพี่นักรบเป็นลูกสาวของพ่อทามไทกับแม่น้ำพิ้งค์และเป็นเพื่อนสนิทของยัยแพรวาตัวแสบค่ะ ตอนนี้เป็นพาทย์เรื่องราวของฉันแล้ว

แต่ฉันกำลังเจอปัญหาค่ะ คือฉันเป็นคนโสด ฉันไม่มีคู่ เป็นคนโสดที่เหงาใจมากๆ คิดจะมีแฟนก็มีไม่ได้เพราะพี่ชายจอมโหดของฉันจับตามองยี่สิบสี่ชั่วโมงเลย แถมป๊าของฉันก็ยังเป็นกองกำลังเสริมให้พี่ชายอีก

ฉันอยากจะบ้าตายมาก คนอื่นมีแฟนกันหมดแล้ว ทั้งยัยเพอร์ที่แอบมีคนคุยและยัยแพรวาที่มีเฮียไคเป็นคนรัก แถมคู่ยัยแพรวากับเฮียไคก็หวานมาก หวานจนฉันรู้สึกเบาหวานมันจะขึ้นตาอะ

เฮียไค...จากผู้ชายที่เคยเย็นชามากๆ ปัจจุบันคือลบคราบพวกนั้นไปหมดแล้ว ตอนนี้เหลือเพียงผู้ชายที่น่ารักและแสนอบอุ่นของยัยแพรวาเท่านั้น แล้วคิดดูเอาเถอะเจอแบบนี้เข้าไป ฉันต้องรู้สึกยังไงที่ตัวเองยังโสดและไม่มีวี่แวว่าจะมีใครเข้ามาจีบอะ

เฮ้อ~

ไอ้พี่บ้านั่นก็นะ ขัดความสุขของฉันชะมัด ทีตัวเองมีคนรักได้แถมแต่งงานจดทะเบียนสมรสไปแล้วด้วย

ใช่ค่ะ ทุกคนฟังไม่ผิดหรอก พี่ชายของฉันมีเมียแล้ว แถมเมียของพี่ชายฉันก็คือเจ้พีชคนสวยคนงามยืนหนึ่งในใจฉันด้วย คิดๆ แล้วก็แค้นนะ ตัวเองมีความสุขกับเมียแต่กับน้องสาวอย่างฉันคือ ห้ามมีแฟน เหอะ!

คอยดูเถอะถ้าฉันมีแฟนได้ ฉันจะหาแฟนที่หล่อกว่าร้อยเท่าพันเท่ากว่าพี่ชายตัวเองเลย และฉันก็จะเย้ยไอ้พี่บ้านั่นเช้าเที่ยงเย็นด้วย

ฟุบ!

"ยัยตาล ยัยตาล!"

"โอ้ยยัยเพอร์ เรียกอยู่นั่นฉันได้ยินแล้วค่า~" ฉันเงยหน้าขึ้นว่าพร้อมทำหน้ามู่ทู่ใส่ยัยเพอร์ลี่ที่กำลังนั่งลงฝั่งตรงข้ามฉัน ก็ยัยเพื่อนบ้าของฉันเล่นเรียกเสียงดังขนาดนั้น ฉันที่กำลังส่องไอจีพี่ชายตัวเองที่ลงรูปกับเจ้พีชวันนี้ก็เลยต้องเงยหน้าตอบมันก่อน ไม่งั้นมันก็ยืนเรียกอยู่นั่นแหละ

"ดูอะไรอยู่อะ" ฉันไม่ตอบยัยเพอร์แต่เลือกที่จะหันหน้าจอโทรศัพท์ให้มันดูแทน ซึ่งก็เป็นรูปของพี่ชายฉันกับเจ้พีชที่วันนี้พากันไปจดทะเบียนสมรสกันมา "จดทะเบียนสมรสเลยอ่อว่ะ" หลังจากที่ดูรูปจบยัยเพอร์ก็ว่าพร้อมตาลุกวาวทันที มันคงไม่คิดว่าพี่ชายฉันจะเล่นใหญ่จับเจ้พีชไปจดทะเบียนสมรสทั้งๆ ที่ยังเรียนอยู่ละสิ

หึ มันไม่รู้สินะ ว่าพี่ชายฉันนะคลั่งรักเจ้ลูกพีชขนาดไหน เมื่อก่อนนะฉันขออะไรก็ได้หมด แต่พอมีเมียกับเขาบ้างก็คือไม่เห็นหัวน้องสาวอย่างฉันไปแล้วค่ะ รักเมียห่วงเมียเวอร์มาก อีกนิดคือเบาหวานจะขี้นตาคนรอบข้างแล้วอะ หวานซะ!

"อืม" ฉันตอบเพื่อนไปแค่นั้นก็นั่งไถหน้าจอโทรศัพท์หน้าตาเบื่อหน่ายต่อโลกต่อ ส่วนยัยเพอร์ที่นั่งอยู่ตรงข้ามฉันก็เลิกสนใจเรื่องของพี่ชายฉันไปแล้วก่อนที่จะนั่งชะเง้อคอมองไปทางประตูด้านหลังของฉันแทน

"นี้ยัยแพรยังไม่มาอีกเหรอ"

"ยังอะ"

"นี่แกเป็นไรอีกเนี่ย ทำหน้าเบื่อโลกซะ" ทันทีที่เพื่อนของฉันว่าแบบนั้น ฉันก็วางโทรศัพท์ลงแล้วถอนหายใจสีหน้าเซ็งออกมาให้ยัยเพื่อนตรงหน้าฉันได้เห็นกับสิ่งที่ฉันกำลังรู้สึกอยู่ตอนนี้ทันที

"เฮ้อ ฉันเซ็งอะเพอร์ ทุกคนมีแฟนกันหมดเลยยกเว้นฉันคนเดียว ขนาดแกยังมีคนคุยเลยเพอร์ แต่แกดูฉันดิ ไม่มีใครเข้ามาจีบเลยสักคน" ฉันระบายความรู้สึกของตัวเองในตอนนี้ให้เพื่อนฟังด้วยน้ำเสียงเศร้าแต่ติดหงุดหงิดเล็กน้อยที่ตอนนี้มันเหลือแค่ฉันคนเดียวที่ยังไม่มีแฟนสักที

คือมันน่าน้อยใจอะ ฉันไม่สวยตรงไหนเหรอ พ่อแม่ก็หน้าตาดีทั้งคู่ พี่ชายก็หล่อลากไส้ขนาดนั้น ส่วนฉันเองก็สวยนะ สวยมากด้วย แต่ดูสิ่งที่ฉันได้รับตอนนี้ดิ ไม่มีใครเข้ามาจีบฉันสักคน

หรือเป็นเพราะว่าฉันนมเล็กเหรอ ก็เปล่านะ นมฉันก็ไม่ได้เล็กจนไม่น่ามองอะ แค่ไม่ได้ใหญ่เท่าพี่สะใภ้ฉันเฉยๆ เท่านั้นเอง

"แกอย่ามาพูดว่าไม่มีคนจีบ คนจีบนะมีแต่พี่แกเล่นสกัดหมดแบบนั้น ใครมันจะกล้าเข้ามาจีบอีกว่ะ" เออ ฉันลืมเรื่องนี้ไปเลยแฮะ ก็จริงอย่างที่ยัยเพอร์ลี่ว่านะ มันไม่ใช่ว่าไม่มีคนมาจีบฉัน มันมีคนมาจีบแต่พอพี่ชายฉันรู้ ไอ้พี่บ้านั่นก็แอบไปเล่นเขาเลยไง ทุกคนที่จะเข้ามาจีบฉันก็เลยพากันกลัวไปกันหมด

เพราะไอ้พี่ชายจอมโหดแถมตำแหน่งเฮดว้ากจอมโหดมันแปะกลางหน้าผากของฉันอย่างเด่นร่าตอนนี้ ก็เลยไม่มีใครกล้าเข้ามาจีบฉัน

จึ๊! น่าโมโหชะมัด!

"ถ้ามันจะมีคนมาจีบแกอะ คนคนนั้นต้องไม่ธรรมดาเว้ยตาลถึงจะเอาพี่แกอยู่" เหอะ แล้วไอ้คนที่ยัยเพอร์ลี่ว่านะ มันจะยังมีเหลือเหรอในมหาวิทยาลัยที่ฉันเรียนอะ นอกจากกลุ่มแก๊งของพี่ชายฉันแล้ว มันจะมีใครที่ไม่ธรรมดาอีก เฮียไคก็ลูกเจ้าของมหาวิทยาลัย เฮียมาร์ตินก็เป็นลูกมาเฟีย พี่พระพายก็ฐานะไม่ธรรมดาและได้ข่าวว่าทางบ้านพี่เขาก็ไม่ใช่ไก่กาที่ไหนด้วย

ก็คือไม่ธรรมดากันทั้งกลุ่มอะ แล้วใครมันจะกล้าเข้ามากันล่ะ