บทที่ 14

คริสคาดไม่ถึงว่าชาร์มินจะโง่ขนาดนี้ เขาคิดว่าเขาจะทำให้เธอประทับใจกับคำพูดที่เขาพูดถึงแอนโทนี่

เขาอยากจะพูดให้มากกว่านี้ ทว่าชาร์มินอุ้มเขามาวางลงข้าง ๆ “โมโม่ กลับไปหาคุณพ่อของหนูนะ ฉันมีเรื่องสำคัญต้องไปจัดการ” เธอพูด “หนูจะกลับบ้านใช่ไหม?”

“คุณแม่...” คริสเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยดวงตาออดอ้อน พยายามเปลี่ยนใจเธอด้วยความน่าสงสารของเขา

ชาร์มินคงจะโกหกถ้าเธอพูดว่าการกระทำแบบนี้ไม่เป็นผลกับเธอ แต่เมื่อเธอนึกถึงเหตุผลว่าทำไมเธอถึงกลับมา

สติของเธอกลับคืนมา จากนั้นชาร์มินจึงกระโดดขึ้นรถมอเตอร์ไซค์

คริสผู้น่าสงสารยู่ปากเข้าหากันจนปากแทบจะยื่นไปถึงท้องฟ้า แผนของเขาล้มเหลว เขาต้องคิดหาวิธีอื่น

เขาเหวี่ยงมืออวบของเขาไปมาอย่างไร้กังวล ขณะที่เครื่องยนต์ติดขึ้น

คลิ๊ก!

ยางที่ด้านหลังแฟบลง จนตัวรถเอียงไปข้างหน้า

“คุณแม่ ยางรถถูกลูกดอกยิง!” คริสตะโกน ด้วยความหวาดกลัว “มีคนพยายามทำร้ายคุณแม่!”

ชาร์มินรีบลงจากรถมอเตอร์ไซค์ และเป็นไปดังคาด เธอเห็นลูกดอกสีเงินฝังอยู่ในยางรถ ทุกวันนี้ใครจะมาเล่นลูกดอกกัน? ด้วยลูกดอกแค่นี้ ดูแปลก ๆ สำหรับเธอ

เมื่อเขาสังเกตว่าเธอเริ่มสงสัยแล้ว คริสจึงรีบเข้าไปหาเธอและจับมือของเธอเอาไว้ “ไม่ต้องกลัวครับคุณแม่ ผมจะขอให้คุณพ่อไปส่งคุณแม่ที่บ้าน!” เมื่อพูดจบเขาจึงตะโกนใส่โทรศัพท์ของเขา “สนใจหน่อยคุณพ่อ! สนใจผมหน่อย!”

ความสงสัยของเธอเพิ่มมากขึ้นไปอีก ทว่าก็ยังคงไม่ได้ถามอะไรเพิ่มเติม คริสอายุเพิ่งห้าขวบ และเขาขว้างลูกดอกนั่นไม่ได้... หรือจะเป็นอย่างที่เธอคิด สีหน้า ‘หวาดกลัว’ ที่เห็นได้ชัดของเขา ทำให้มีแนวโน้มว่าเขาแทบจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้

รถตู้คันสีดำที่ดูไม่สะดุดตานักขับมาจอดเทียบ หน้าต่างรถถูกเลื่อนลง ไนอัลรีบพูดขึ้น “คุณจอร์แดน โมโม่ ขึ้นรถมา!”

คริสเปิดประตูฝั่งที่นั่งผู้โดยสารและรีบขึ้นไป “คุณแม่ ขึ้นมาเร็ว! เราจะไปส่งคุณแม่เอง ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมสัญญา!”

ชาร์มินสังเกตเห็นว่าภายในรถตู้มีเพียงไนอัลคนเดียวเท่านั้น และถ้านั่นยังมีเหตุผลไม่พอ ยังไงรถมอเตอร์ไซค์ของเธอก็ต้องซ่อม เธอจึงขึ้นไปบนรถตู้โดยไม่ได้คิดอะไรมาก