บทที่ 15

กลิ่นของผู้ชายที่ไม่ใช่จากใครอื่นนอกเสียจากแอนโทนี่โชยเข้าจมูกของเธอและครอบงำความรู้สึกของเธอ ด้วยหัวใจที่เต้นถี่เร็ว ชาร์มินรู้สึกโกรธและอับอายระคนกันไปหมด

‘หึ! ไนอัลต้องตั้งใจทำแบบนี้แน่ ๆ’ เธอรู้สึกโมโหอยู่ในใจ

ในขณะที่เธอกำลังจะก่นด่า เธอก็ได้ยินเสียงของคริสดังมาจากที่นั่งผู้โดยสาร น้ำเสียงของเขาอ้อนวอนขณะที่เขาพูดออกมา “ขอโทษครับคุณแม่ อดทนหน่อยนะครับ อย่างที่เห็น พอดีอาไนอัลเขาชอบดริฟฟ์ เมื่อปีที่แล้วเขาก็เป็นนักแข่งเอฟวัน”

“ไนอัล ช่วยขับระวัง ๆ หน่อย นี่มันถนน ไม่ใช่สนามแข่งรถ” แอนโทนี่พูดอย่างโมโหด้วยน้ำเสียงทุ้มและเด็ดขาด

เสียงของชาร์มินจุกอยู่ที่ลำคอเมื่อเธอได้ยินเขา จากนั้นแอนโทนี่จึงจับแขนของชาร์มินพลางพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนปนเป็นห่วง “เจ็บไหม?”

สีหน้าของเขาแสดงความเป็นห่วงออกมาจริง ๆ และชาร์มินคิดว่าเธอคิดมากไปเองอีกแล้ว เธอลุกขึ้นและถอยออกห่างทันที “ฉันไม่เป็นไร” เธอตอบขณะจับที่จับของรถตู้เอาไว้แน่น ทำให้ตัวเองปลอดภัยไว้ก่อน

เพราะจับไว้แน่นแบบนี้ ไม่มีการเลี้ยวแบบไหนที่จะทำให้เธอล้มไปอีกได้แน่... อย่างน้อยก็เป็นสิ่งที่เธอคิดก่อนที่รถตู้จะเลี้ยวหักศอกอย่างกะทันหัน

กรี๊ดดดดดด!

ชาร์มินผู้ภูมิใจกับความสำเร็จในการป้องไม่ให้ตัวเองล้มลงไปในคราวนี้ ทว่าทั้งหมดที่เกิดขึ้นไม่ใช่สำหรับแอนโทนี่ คราวนี้เป็นเขาที่ล้มมาหาเธอ อีกทั้งเขายังจงใจคว้าเดรสของเธอเอาไว้แน่น

แคว่ก!

ผ้าตรงเอวของเธอขาดออกจากกัน และเอวข้างนั้นของเธอก็เผยออกมาให้เห็น

“แอนโทนี่ เบลีย์!” ชาร์มินตะโกนเรียกชื่อของเขาผ่านไรฟันที่ขบกันแน่น เธอทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว!

จากนั้นรถตู้ก็จอดสนิท

“คุณจอร์แดน คุณถึงที่หมายของคุณแล้ว” ไนอัลพูดขึ้นเมื่อเขาหันกลับไปมองด้วยความรู้สึกผิดกับเหตุการณ์ที่เขาทำให้เกิดขึ้น “ผมขอโทษ ผมขอโทษจริง ๆ! ผมจับพวงเมื่อไรก็อดไม่ได้ที่จะต้องดริฟฟ์”