บทที่ 27

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วจนเกือบจะสิบโมงแล้ว

“ทุกคนเตรียมตัวให้พร้อม” ผู้ช่วยเรียกนางแบบที่หลังเวที “ยืนรอข้างเวที ใกล้จะถึงเวลาโชว์ตัวแล้ว!”

นางแบบระดับแนวหน้ายืนขึ้นเพื่อเข้าแถวตามที่กำหนด ชาร์มินเป็นคนสุดท้ายที่ปรากฏตัวบนเวที ดังนั้นเธอจึงต้องรออย่างน้อยสามสิบนาที เธอเอนหลังอย่างอ่อนล้าบนที่นั่งของเธอขณะที่พยายามตั้งสติเอาไว้

ท่ามกลางพื้นที่ขนาดใหญ่ของโอเชียนเพิร์ล เวทีรูปตัว T ถูกยกสูงสร้างด้วยกระจกสีกึ่งโปร่งแสง ล้อมรอบด้วยเก้าอี้หลากหลายตัว แขกที่อยู่ในห้องโถงล้วนเป็นคนที่รวยที่สุดในประเทศ พวกเขาสามารถซื้อตั๋วได้ในราคาเริ่มต้นที่ 200,000 ดอลล่าร์ ส่วนภายนอกห้องโถง เป็นตั๋วยืนมีมูลค่าสูงถึงหนึ่งพันเหรียญ ผู้ชมส่วนใหญ่ตั้งตารอการแสดง บางส่วนรอคอยนางแบบในขณะที่บางส่วนรอคอยเครื่องประดับ แน่นอนว่าสิ่งหนึ่งที่ทุกคนรอคอยจริง ๆ คือ ชาร์มิน จอร์แดน และวิธีการที่เธอจะ ‘ทำให้โลกตะลึง’ อย่างที่เธอพูดโอ้อวดไว้

ทางด้านขวาของเวที ภายในเป็นพื้นที่ส่วนตัวซึ่งถูกกั้นโดยไม้ไผ่สีเขียว มีร่างสามร่างนั่งอยู่ข้างใน ผู้ใหญ่สองคนและเด็กผู้ชายอีกหนึ่งคน

ลุคค่อย ๆ ย่องเข้ามาในห้องและพูดด้วยความกระวนกระวายใจ “คุณเบลีย์ คุณชาร์มินปฏิเสธความช่วยเหลือของคุณ เธอยังพูดอีกว่า...”

“ว่าอะไร?” แอนโทนี่เค้น

ลุครวบรวมความกล้าก่อนจะพูดขึ้นว่า “เธอขอให้คุณใช้เวลากับโมโม่ให้มากกว่านี้ และเธอไม่ได้ขาดผู้ชาย คุณควรจะยอมแพ้ไปซะ”

เมื่อพูดจบ ลุคก็ถอยหลังไปสองสามก้าวเพื่อหลีกเลี่ยงการเจ็บตัว

ตามที่คาดไว้ ใบหน้าของแอนโทนี่ดูโกรธจัดราวกับท้องฟ้ามืดครึ้มก่อนที่ฝนจะตกหนัก ชาร์มินปฏิเสธความช่วยเหลือของเขาเหรอ? เธอบอกว่าเธอไม่ได้ขาดผู้ชาย? เธอมีผู้ชายกี่คนกันแน่?

ไนอัลหัวเราะเยาะกับเหตุการณ์ตรงหน้า “ฮ่า! ใครจะคิดว่าพี่ชายของฉันจะถูกผู้หญิงปฏิเสธได้? พี่สะใภ้ของฉันน่าประทับใจเสียจริง”

แอนโทนี่จ้องมองเขาด้วยแววตาเย็นยะเยือก “นายควรจะขอบคุณคำพูดสามคำนั้นที่ช่วยชีวิตนายไว้”