บทที่ 4

ผู้คนในงานฉลองค่อย ๆ ลดน้อยลง และคนที่เหลืออยู่มีเพียงสมาชิกตระกูลจอร์แดนเท่านั้น เพราะหมดแรงจากงานฉลองวันเกิดในวันนี้ คุณท่านจอร์แดนจึงตัดสินใจไปที่ห้องของท่านเพื่อพักผ่อน

อย่างไรก็ตาม เมื่อคุณท่านจอร์แดนออกไป โจอี้ ยัง ก็เบนสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังของเธอมาที่ชาร์มิน “แกมันเป็นเด็กเก็บมาเลี้ยงที่ทั้งร้ายกาจและโหดร้าย” เธอแผดเสียง “ทิฟฟานี่ปกป้องแกตั้งแต่แกยังเป็นเด็ก แถมยังรักแกมาก แกทำแบบนี้กับเธอได้ยังไง?”

“หนูไม่ได้ทำอะไรเลยนะคะ หนูเป็นคนทำให้เธอซื้อหินอุกกาบาตปลอมมาหรือไง?” ชาร์มินตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ และไม่สะทกสะท้าน

สิ่งที่ทำลงไปนี้มีแต่จะสร้างความโกรธเคืองให้โจอี้เท่านั้น “พี่สาวแกถูกหลอก และแกไม่สนใจแม้แต่จะเตือนเธอเลยเหรอ? แกฉีกหน้าเธอต่อหน้าทุกคน! นี่คือสิ่งที่แกทำกับพี่สาวของแกอย่างนั้นเหรอ?!”

“ใครก็ได้มาลากยัยคนนี้ออกไปที ตระกูลจอร์แดนไม่ต้อนรับคนแบบนี้!” อดัม จอร์แดน ซึ่งเป็นหัวหน้าครอบครัวพูดเสียงกร้าวกับคนของเขา

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก้าวเข้ามา เตรียมพร้อมที่จะลากเธอออกไป ชาร์มินเพียงไหวไหล่ให้พวกเขาออกไปและสวมแจ็คเก็ตของเธอด้วยสีหน้าเย็นชา “ไม่ต้อง ฉันเดินเองได้”

เธอไม่อยากอยู่ที่คฤหาสน์นี้อีกแล้ว

“ชาร์มิน เธอจะไปอยู่ที่ไหน? คุณพ่อคุณแม่ท่านโกรธได้ไม่นานหรอกนะ เธอแค่ขอโทษพวกท่านหน่อยไม่ได้เหรอ? ฉันคงหัวใจแตกสลายถ้าเธอไปนอนอยู่ข้างถนน...” ทิฟฟานี่ขมวดคิ้ว แน่นอนว่าเธอไม่ได้ ‘หัวใจแตกสลาย’ จริง ๆ หรอก ออกจะตรงกันข้ามด้วยซ้ำไป

“ไม่จำเป็นหรอก จริง ๆ แล้วฉันซื้อวิลล่าชุดเอาไว้ ประมาณยี่สิบช่วงตึกเห็นจะได้ ที่จริงแล้วฉันค่อนข้างยุ่งกับการเก็บค่าเช่าน่ะนะ” ด้วยรอยยิ้มจาง ๆ ชาร์มินดึงกุญแจสองสามร้อยชุดออกมาและหันหน้าไปอย่างรวดเร็ว เสียงกุญแจดังกรุ้งกริ้งพร้อมกับทุก ๆ ย่างก้าวของเธอ

ทุกคนต่างจ้องมองด้วยดวงตาที่เบิกกว้างราวกับจานรองแก้ว เธอซื้ออสังหาริมทรัพย์เอาไว้จำนวนมาก! เธอเอาเงินมาจากที่ไหน? เด็กที่ถูกเก็บมาเลี้ยงมีเงินมากมายขนาดนี้ได้อย่างไร?

จากนั้นชาร์มินก็เดินเข้าไปใกล้ทิฟฟานี่พลางยืนข้าง ๆ เธอจนไหล่กระทบไหล่ “นี่ยัยขี้โกง เธอควรเตรียมตัวให้พร้อมจะดีกว่านะ” เธอพูดเสียงเบา ทว่าคำเตือนชัดเจนกว่าน้ำเสียงขอเธอ

“ตอนนี้ฉันกลับมาแล้ว ฉันจะเอาทุกอย่างที่เป็นของฉันคืน อ๋อ แล้วก็พวกคนที่เคยทำร้ายฉันมาก่อนน่ะเหรอ? ให้พวกเขาเลือกว่าจะอธิษฐานกับพระเจ้าองค์ไหนไว้เลยจะดีกว่า”

ถึงเธอจะมีรอยยิ้มที่ดูไม่มีพิษไม่มีภัยบนใบหน้าของเธอ ทว่า ‘รอยยิ้ม’ ของชาร์มินก็เหมือนกับปิรันย่าอันโหดร้ายที่อยู่ในความมืดและทำเอาปางตายได้

ทิฟฟานี่ตัวซีดขาวราวกับกระดาษในขณะที่ขาของเธออ่อนแรง เธอรู้สึกหวาดกลัว ชาร์มินที่เคยเอาแต่เงียบและขี้อายกลับกลายเป็นผู้หญิงที่แผ่รังสีแห่งอำนาจออกมา ชาร์มินเดินต่อไปยังทางออก ด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง

[เธอออกจากคฤหาสน์ไปแล้ว!]

ชาร์มินสวมหมวกกันน็อคและเดินไปที่ด้านซ้ายของรถมอเตอร์ไซค์ ในตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่เธอจะกลับมาอย่างเป็นทางการ ถึงเธอจะอยู่ต่อ นอกเสียจากคุณปู่ทุกคนคงจะทรมานเธอ เพราะเธอเป็น ‘เด็กที่เก็บมาเลี้ยง’ ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ชาร์มินก็กลับมาเพื่อแก้แค้น ไม่ใช่ให้พวกเขามากลั่นแกล้งเธอ ในวันที่เธอกลับมาอย่างเป็นทางการจะต้องจัดงานเลี้ยงฉลองอย่างยิ่งใหญ่และได้รับการต้อนรับจากทุกคน

มอเตอร์ไซค์ผิวมันเงาเร่งความเร็วจากเมืองเบอร์ลิงตันไปยังวิลล่า หลังจากนั้นเพียงไม่นาน โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น เธอจอดรถที่ข้างถนนเพื่อรับโทรศัพท์ เธอได้ยินเสียงหอบหายใจเหนื่อยจากที่อีกฝั่งก่อนที่คนคนนั้นจะพูดขึ้น “คุณจอร์แดน ทำไมคุณถึงไม่บอกให้เราทราบว่าคุณกลับมาแล้ว? เราจะได้จัดเตรียมรถ เจ้านายของเราได้เตรียมวิลล่าระดับห้าดาว...”

“ไม่เป็นไร” ชาร์มินพูดแทรกขึ้น “ฉันแค่กลับมาทำธุระส่วนตัวแค่นั้น ฉันเลยไม่ได้จะอยู่ต่อ”