บทที่ 5

เมื่อพวกเขาได้สบสายตากัน ชาร์มินก็รู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่างของเธอ รู้สึกราวกับว่าเธอได้กลับมาพบกับคนที่เธอรักมากอีกครั้ง คริส เบลีย์ เด็กผู้ชายคนนั้นจับชาร์มินไว้พลางกอดเธอไว้แน่น

“ผมวิ่งไล่ตามลูกแมวมาก่อนที่ผมจะบังเอิญมาเจอคุณแม่เข้า แต่ตอนนี้ผมหามันไม่เจอแล้ว” เด็กชายบ่นพึมพำ “แต่ตอนนี้ผมมีความสุขจังเลยครับ เพราะผมได้เจอคุณแม่อีกครั้ง!”

ในขณะที่สิ่งนี้ทำให้ชาร์มินรู้สึกแปลกใจ ภายในเวลาไม่นานเธอก็หายจากอาการตกใจ เธอจับคอปกเสื้อของเด็กชายอย่างแผ่วเบาพลางผลักเขาออกห่าง “ฉันไม่ใช่แม่ของหนูจ้ะ พ่อแม่หนูอยู่ไหนเหรอจ๊ะ? ฉันจะพาหนูไปส่งให้พวกเขาเอง”

สีหน้าร่าเริงของเด็กชายในตอนแรกแปรเปลี่ยนเป็นเจ็บปวด ทันใดนั้นเอง เด็กชายก็สะอื้นไห้ขึ้นมา “โอ๊ย… ผมเจ็บหน้าอก...”

ชาร์มินชักมือออกจากคอปกเสื้อของเด็กชายด้วยความรู้สึกผิด ทว่าก่อนที่เธอจะทันได้พูดออกไป เด็กชายก็โผกลับเข้าหาอ้อมแขนของเธอทันที

“ผมเจ็บหน้าอกครับ... กอดหน่อย… คุณแม่ กอดผมหน่อย...” เด็กชายซุกเข้าหาอ้อมกอดของเธอ

ชาร์มินทั้งตกใจและประหลาดใจมาก ทำไมพ่อแม่ถึงทิ้งเด็กชายน่ารักแบบนี้เอาไว้?

ในขณะที่เธอกำลังจะพูด งูตัวหนาเท่าข้อมือของเธอก็เลื้อยเข้ามา และดูเหมือนว่ามันจะเล็งไปที่ข้อเท้าของเด็กชาย เกล็ดของงูตัวนั้นเป็นสีเข้มราวกับสีหมึก เขี้ยวอันแหลมคมของมันมองเห็นได้ชัด แน่นอนว่ามันคืองูจงอาจ ซึ่งเป็นงูที่อันตรายถึงชีวิต!

“หนูระวัง!”

ชาร์มินใช้มือข้างหนึ่งคว้าเด็กชายเอาไว้ และจับงูเอาไว้ด้วยมืออีกข้างหนึ่ง ด้วยความตกใจจากการเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว มันจึงหันไปหาชาร์มินและฉกเธอแทน เมื่อถูกงูฉกทำให้เธอรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมา ทว่าเธอก็ยังสู้กับมัน ขณะที่เธอปิดตาของเด็กชายเอาไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ชาร์มินจึงเหวี่ยงงูในมือและกระแทกมันเข้ากับถ้ำ

ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ!

เสียงงูกระแทกกับผนังถ้ำดังก้อง และหลังจากนั้นไม่นานนัก งูก็อ่อนปวกเปียกเพราะมันตายแล้ว เมื่อชาร์มินขว้างงูจงอางให้ไกลออกไป ร่างกายของเธอก็เริ่มมีปฏิกิริยาตอบสนองกับพิษงู เธออ่อนแรงและทรุดตัวลงพิงผนังถ้ำอีกครั้ง

ขณะที่มือของเธอซึ่งปิดตาของเด็กชายเอาไว้ตกลง เด็กชายก็ร้องออกมา “คุณแม่ครับ คุณแม่! อย่าทำให้โมโม่กลัว...! ได้โปรด อย่าทำให้โมโม่กลัวสิครับ! รอที่นี่นะครับ โมโม่จะไปพาคุณพ่อมา!” ด้วยความตกใจ เด็กชายวิ่งออกไปจากถ้ำเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

เมื่อเขาออกจากถ้ำ เขาก็หยิบโทรศัพท์ออกมาและกดเข้าไปยังห้องสนทนา เมื่อเขาส่งสถานที่ที่เขาอยู่ไปแล้ว เขาก็กดปุ่มบันทึกเสียงและร้องไห้คร่ำครวญ “คุณพ่อครับ ผมอยู่ที่นี่! ผมเจอคุณแม่ แต่งูฉกคุณแม่! คุณแม่ต้องการความช่วยเหลือ!”

แอนโทนี่ เบลีย์ กำลังค้นหาคฤหาสน์ของตระกูลจอร์แดนพร้อมกับบอดี้การ์ดนับร้อยของเขา จู่ ๆ โทรศัพท์ของเขาก็แจ้งเตือนขึ้น เขาอ่านข้อความและขมวดคิ้ว ‘ลูกไปไกลเป็นสิบไมล์! เขาต้องต้องถูกสั่งสอน! แล้วใครคือแม่ที่เขาพูดถึงกัน?’ เขาคิดกับตัวเอง

เขาขึ้นรถและรีบโทรคนรู้จักของเขา “ไนอัล ช่วยเอาเซรุ่มต้านพิษงูมาที่สถานที่ที่ฉันส่งให้นายเดี๋ยวนี้”