บทที่ 6

แอนโทนี่ไม่ได้มีเจตนาจะทำในสิ่งที่เขากำลังทำอยู่ ทว่าผู้หญิงคนนี้ดึงดูดความสนใจของเขาอย่างปฏิเสธไม่ได้ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ครอบครัวของเขาพยายามบังคับให้เขาแต่งงาน ทว่าในตอนนี้...

“คุณพ่อครับ... คุณพ่อ...” น้ำเสียงสดใสของคริสทำให้เขาตื่นจากภวังค์

แอนโทนี่สังเกตเห็นว่ารอยจุดสีเข้มสองจุดดูค่อนข้างน่ากลัวมาก อาจจะสายเกินไปที่จะช่วยชีวิตผู้หญิงคนนี้เมื่อเซรุ่มมาถึง

เขาสลัดความคิดออกจากหัว แล้วก้มหน้าลงเริ่มดูดเลือดออกจากบาดแผล คริสที่นอนอยู่บนพื้นเห็นการกระทำนี้ และหัวเราะออกมาด้วยความสุข “คุณพ่อแตะตัวคุณแม่ แถมคุณพ่อยังจูบคุณแม่อีก ตอนนี้คุณพ่อต้องดูแลคุณแม่แล้ว!”

เด็กชายไม่เคยหยุดทำให้เขาแปลกใจ

...

เมื่อชาร์มินฟื้นคืนสติ เธอก็พบว่าตัวเองอยู่ในห้องโทนขาวดำและตกแต่งเอาไว้เป็นอย่างดี

“ฉันอยู่ที่ไหน? ฉันไม่ได้ถูกงูจงอางฉกหรอกเหรอ? ฉันต้องล้างแผลเดี๋ยวนี้!”

เมื่อเธอก้มหน้าลงมอง ทว่าเธอก็สังเกตว่าเสื้อผ้าของเธอถูกเปลี่ยนแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น เสื้อผ้าที่ถูกนำมาเปลี่ยนให้เธอเป็นเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งสีขาวที่คลุมลงไปถึงหัวเข่า

‘บาดแผลของฉันได้รับการล้างทำความสะอาดและพันผ้าพันแผลแล้วหรือ...? ใครเป็นคนทำแบบนี้ให้นะ?’

“คุณตื่นแล้วเหรอ?” น้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลได้ยินมาจากอีกฟากหนึ่งของห้อง

ชาร์มินเงยหน้าขึ้นมองและก็เห็นร่างสูงที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเดินเข้ามาจากทางประตู ชายคนนั้นสวมสูทสั่งตัดพอดีตัว เครื่องหน้าบนใบหน้าของเขาดูราวกับงานแกะสลักที่ลงรายละเอียดอย่างประณีตที่สุด ออร่าที่แผ่ออกมาจากกายของเขาให้ความรู้สึกสูงส่งเหลือเกิน อบอวลไปด้วยความมีระดับและเป็นสุภาพชน

เขาคือ แอนโทนี่ เบลีย์

ชายผู้อยู่บนยอดพีระมิด ทายาทผู้สืบทอดคนที่สิบสามของตระกูลเบลีย์ ตระกูลที่ร่ำรวยที่สุดมาตลอด 500 ปี นี่คือ แอนโทนี่ เบลีย์

“คุณเป็นคนช่วยชีวิตฉันเอาไว้เหรอคะ? แล้วคุณเป็นคนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ฉันด้วยหรือเปล่า?”

“อืม” เขาตอบกลับเสียงเบา

เมื่อเขาเข้ามาหาเธอ จากนั้นเขาจึงคุกเข่าลงต่อหน้าเธอ “ไม่ต้องกังวล ผมจะรับผิดชอบคุณเอง”

เขาหยิบกล่องผ้าฝ้ายเล็ก ๆ ออกมาและส่งให้ชาร์มิน กล่องนั้นเปิดออกเองโดยอัตโนมัติ สิ่งที่อยู่ภายในกล่องเป็นแหวนเพชรรูปหัวใจ