ตอนที่ 1 แต่งงานกับผมได้ไหม

เมื่อมาถึงสำนักงานกิจการพลเรือน วิเวียน วิลเลียมรู้สึกกังวลมากที่รู้ว่าชายที่เธอจะจดทะเบียนสมรสด้วยยังมาไม่ถึง นี่มันก็ล่วงเลยเวลาที่ตกลงกันไว้ไปกว่าครึ่งชั่วโมงแล้ว ขณะที่เธอกำลังจะติดต่อหาเขา กลับกลายเป็นเขาที่โทรหาเธอแทน ทันทีที่เธอรับสาย เสียงโกรธจัดของเขาก็แผดออกมาผ่านสายโทรศัพท์ “วิเวียน วิลเลี่ยม นังตอแหล เธอลืมเรื่องน่าอายที่ตัวเองเคยทำตอนอยู่มหาวิทยาลัยไปแล้วเหรอ กล้าดียังไงที่คิดจะมาแต่งงานกับฉันในตอนนี้จะบอกอะไรให้นะ ว่าฝันไปเหอะ ตอนนี้ฉันตาสว่างแล้ว ก็นึกสงสัยอยู่ที่เธอรีบยกเรื่องแต่งงานขึ้นมาทั้งที่เราเพิ่งรู้จักกันได้แค่สามวัน ถ้าแฟนเก่าฉันไม่เรียนมหาวิทยาลัยเดียวกันเธอ ฉันคงโดนเธอหลอกไปแล้ว นังหน้าด้าน” พูดจบ เขาก็วางสายไป วิเวียนไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะพูดแก้ต่างให้ตัวเอง นิ้วที่กำลังกำโทรศัพท์เปลี่ยนเป็นสีขาว ในขณะที่ริมฝีปากขยับมุบมิบอย่างไร้สุ้มเสียง ชายหนุ่มไม่คิดจะลดเสียงลงเลยสักนิด ซึ่งหมายความว่าคนจำนวนมากคงจะพลอยได้ยินที่เธอคุยโทรศัพท์ไปด้วย สายตาที่ทุกคนจ้องมองเธอเต็มไปด้วยความดูถูกดูแคลนและรังเกียจ ทิ่มแทงใส่เธอราวกับเข็มนับพันเล่ม มันเหมือนกับค่ำคืนฝันร้ายเมื่อสองปีก่อนไม่มีผิด เธอรู้สึกราวกับกำลังถูกกลืนหายเข้าไปในความมืดมิด ไม่ว่าจะพยายามสักเท่าไร ก็ไร้ทางหลีกหนี… เม็ดเหงื่อผุดขึ้นเต็มหน้าผากของเธอ พร้อมทั้งสีหน้าที่ซีดเผือดอย่างหนัก ทั้งร่างของเธอเริ่มสั่นเทิ้มอย่างไม่อาจควบคุม ห่างออกไป ดวงตาสีดำอันลุ่มลึกสุดหยั่งถึงคู่หนึ่งมองหญิงสาวที่กำลังตัวสั่นเทาอย่างครุ่นคิด พร้อมกับนิ้วมืออันเรียวยาวที่เคาะอยู่บนพนักเก้าอี้อาของเขา "คุณนอร์ตันครับ" ในตอนนั้นเอง ชายหนุ่มคนหนึ่งรีบตรงมายังข้างกายของฟินนิค นอร์ตันอย่างรีบร้อน ก่อนจะโน้มตัวลง เขากระซิบว่า "คุณโลเปซแจ้งผมว่าเธอยังรถติดอยู่บนถนนครับ เธอบอกว่าอาจต้องใช้เวลาอย่างน้อยอีกหนึ่งชั่วโมงกว่าจะมาถึงที่นี่" "นายบอกให้เธอกลับบ้านไปได้เลย บอกเธอว่าไม่ต้องลำบากมาแล้ว" ฟินนิคไม่หันหน้ามองอีกฝ่ายแม้แต่น้อย สายตาคมกริบของเขาจ้องมองไปยังวิเวียน พร้อมกับพูดเสริมเสียงเรียบว่า "ฉันไม่ชอบผู้หญิงอวดดี" "แต่..." ผู้ช่วยหนุ่มของเขาทำหน้าไม่สบายใจ "คุณปู่ของคุณกำลังเร่งรัดให้คุณได้แต่งงานจริงๆ นะครับ..." คล้ายว่าเขาไม่ได้ยินสิ่งที่ผู้ช่วยของตนพูด ฟินนิคกดปุ่มบนอาของเขาให้เลื่อนไปทางวิเวียน "ขอโทษนะครับ คุณผู้หญิง โปรดแต่งงานกับผมได้ไหมครับ" เสียงกังวานดังขึ้น ฉุดวิเวียนออกจากความมืดที่กำลังจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว เมื่อเงยหน้าขึ้น เธอแปลกใจนิดหน่อยกับสิ่งที่เห็น เธอไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นตอนไหน ทว่าดูเหมือนชายบนรถวีลแชร์คนหนึ่งจะมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ รูปลักษณ์ของเขาสมบูรณ์แบบถึงขั้นสามารถทำให้คนหยุดหายใจได้ คิ้วเรียวคมที่ประดับอยู่บนใบหน้าอันคมคาย ดูราวกับว่าใบหน้าของเขาสลักเสลาขึ้นจากหินอ่อน กลายเป็นผลงานชิ้นเอกอันไร้ที่ติ แม้เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาจะดูเรียบง่าย การออกแบบจะขับเน้นความผอมเพรียวของเขา แต่ก็เห็นโครงสร้างอันบึกบึนทรงพลัง การนั่งอยู่บนรถวีลแชร์ไม่ได้ลดทอนรัศมีความสูงส่งและความทระนงของเขาเลยแม้แต่น้อย กลับกัน มันมีแต่จะทำให้เขาดูสันโดษและเกินเอื้อมยิ่งขึ้น กระทั่งชายหนุ่มถามซ้ำอีกครั้ง วิเวียนจึงสะดุ้งตื่นจากภวังค์ที่เธอกำลังจมอยู่ "คะ" "ช่วยไม่ได้จริงๆ ที่ผมแอบได้ยินสิ่งที่คุณพูดคุยก่อนหน้านี้ คุณอยากจะรีบแต่งงานใช่ไหมครับ" คำพูดของเขาทำเอาเธอหายใจติดขัด พร้อมกับความอดสูและความช้ำใจที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ไม่รอให้เธอตอบกลับ ชายหนุ่มพูดต่อด้วยน้ำเสียงเฉยชา "บังเอิญผมเองก็ตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน ในเมื่อเป้าหมายของเราเหมือนกัน ทำไมเราไม่ยื่นมือมาช่วยกันล่ะครับ" เขาพูดในลักษณะเหมือนกับกำลังเจรจาเรื่องธุรกิจ ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรในชีวิตเลยสักนิด ถึงตอนนี้ ในที่สุดวิเวียนก็เข้าใจแล้วว่าผู้ชายคนนี้กำลังเอาจริงเรื่องแต่งงานแต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ เราเพิ่งเจอกันเองนะการแต่งงานแบบสายฟ้าแลบมันเป็นเรื่องที่เกินจะรับได้"คุณคะ เราไม่รู้จักกันเลยด้วยซ้ำ คุณไม่คิดว่าตัวเองรีบร้อนและบุ่มบ่ามเกินไปหน่อยเหรอคะ" "คุณเองก็ไม่รู้จักผู้ชายพวกที่คุณไปนัดบอดมาด้วยเหมือนกันนั่นแหละ" คำตอบของเขาราบเรียบและตรงไปตรงมา ทำเอาวิเวียนไม่ทันตั้งตัวและพูดไม่ออก "อ้อ ผมเข้าใจแล้ว คุณดูถูกผมเพราะผมเป็นคนพิการใช่ไหม" "ไม่ใช่นะคะ" นั่นคือคำที่เธอตอบกลับไปโดยอัตโนมัติ เมื่อเธอสังเกตเห็นแววขบขันนิดๆ ในดวงตาสีดำของเขา เธอจึงตระหนักได้ว่าเมื่อครู่เธอได้ทำในสิ่งที่เขาต้องการไปแล้ว "คุณผู้หญิง" เขากุมมือตัวเองวางไว้บนตักอย่างเรียบร้อย ก่อนจะจ้องมองเธอด้วยสายตาเร่าร้อน "ผมค่อนข้างมั่นใจว่าคุณต้องการการแต่งงานครั้งนี้อย่างมาก ถ้าคุณพลาดโอกาสในตอนนี้ไป อะไรที่ทำให้คุณคิดว่าจะมีครั้งหน้าอีก" เธอต้องยอมรับเลยว่าเขาพูดจาโน้มน้าวเก่งมากเขาพูดถูก ฉันต้องการการแต่งงานครั้งนี้อย่างที่สุด ความจริงแล้ว พูดกันตามตรงก็คือฉันต้องการมีรายชื่อในทะเบียนบ้านที่เมืองนี้ เพียงเพราะเมื่อถึงตอนนั้นฉันจะได้มีสิทธิ์ขอประกันสุขภาพที่นี่ และจ่ายค่ารักษาพยาบาลแพงๆ ให้กับแม่