ตอนที่ 10 ฟาเบียนกลับมาแล้ว
เขายังเหมือนกับคนเดิมที่เธอจำได้แทบทุกอย่าง ถึงแม้รูปหน้าจะคมคายขึ้น และความอ่อนเยาว์ในสมัยมหาวิทยาลัยจะหายไปก็ตาม ท่วงท่าของเขายังดูภูมิฐานและมาดมั่นยิ่งขึ้นด้วย ทว่าสิ่งที่เปลี่ยนไปมากที่สุดก็คือสีหน้าของเขา สิ่งที่หายไปคือความอบอุ่นที่เธอจำได้ว่าเห็นมันบนใบหน้าของเขาทุกวัน เหลือไว้เพียงความเกรี้ยวกราดและขึงขัง ตอนนี้เขากำลังฟังรายงานจากเหล่าลูกน้อง พร้อมพยักหน้าและออกคำสั่งสองสามอย่างเป็นครั้งคราว กลุ่มคนเดินผ่านเธอเข้าไปในห้องทำงานของหัวหน้าบรรณาธิการ โดยสายตาของเขาไม่ได้แลมองมาที่เธอเลยสักครั้ง วิเวียนหน้าซีดเผือดฟาเบียน นอร์ตัน...เขากลับมาที่นี่อีกทำไม สองปีก่อน จู่ๆ เขาก็จากไปโดยไม่เอ่ยลาเลยสักคำ แล้วตอนนี้เขากลับมาอีกทำไม สองปีที่ผ่านมา ตอนนี้เธอพอจะปล่อยวางความสัมพันธ์ที่แตกหักระหว่างเขาและเธอได้บ้างแล้ว ทว่าการกลับมาปรากฏตัวในชีวิตของเธอแบบกะทันหันของเขายังคงมีระลอกคลื่นของความรู้สึกที่สาดซัดใส่เธอไม่หยุดหย่อน และกดเธอให้จมลงไปจนมิด เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหากเห็นกันครั้งแรกเขาจะจำเธอได้เหมือนที่เธอจำเขาได้หรือเปล่า คิดมาถึงตรงนี้ รอยยิ้มเย้ยหยันแบบด้อยค่าตัวเองก็โค้งขึ้นบนริมฝีปากของเธอมันสำคัญด้วยเหรอว่าเขาจะจำฉันได้หรือเปล่า เขากับฉัน
...ถูกฟ้าลิขิตให้แยกทางกันแล้ว ไม่มีทางที่เราจะกลับมาเป็นเหมือนอย่างที่เคยเป็นได้…เวลาที่เหลือของวันตกเข้าสู่ไอหมอกของความอึดอัดและความกังวล เธอกลัวว่าฟาเบียนจะจำเธอได้ ในไม่ช้าความจริงจะพิสูจน์ได้ว่าความกังวลของเธอนั้นเลื่อนลอยไร้เหตุผล เนื่องจากเป็นการเข้ารับตำแหน่งใหม่ของเขา ฟาเบียนจึงยุ่งอยู่กับการพบปะแผนกต่างๆ ซึ่งเป็นการเปลี่ยนแปลงในบริษัทนิตยสาร ในการประชุมครั้งหนึ่ง เขาฟังอย่างตั้งใจ ในขณะที่บรรณาธิการอาวุโสทำการรายงานก็ออกความเห็นและสั่งโน่นนี่ เขาไม่ได้ให้ความสนใจวิเวียนที่นั่งอยู่ไกลสุดของโต๊ะเลยสักครั้งดูเหมือนเขาจะลืมฉันไปแล้ว…