ตอนที่ 12 ผมไม่ชอบให้ผู้หญิงของผมเอ่ยชื่อชายอื่น

เพียงชั่วอึดใจ ความเจ็บแปลบจู่โจมเธอ ทำให้เธอกรีดร้องออกมาอย่างเจ็บปวด ในเวลานั้น ชายคนนั้นขืนใจเธออย่างรุนแรง ครั้งแล้วครั้งเล่า ความเจ็บปวด ความเกลียดชัง และความอัปยศอดสูเหมือนจะฉีกร่างวิเวียนออกจากกัน เธออยากจะขัดขืนเขา แต่เธออ่อนแอเกินกว่าจะป้องกันตัวเองจากการรุกคืบเข้าไปของเขาได้ ดังนั้นทางเลือกเดียวของเธอคืออดทนไปจนจบ... หลังจากผ่านพ้นสิ่งที่ดูเหมือนเป็นความมืดมิดและความเจ็บปวดที่ไร้ขีดจำกัด รอบตัวของวิเวียนก็เปลี่ยนไปในทันใด ตอนนี้ เธออยู่ท่ามกลางพายุฝนฟ้าคะนอง ขณะเสียงฟ้าร้องดังกระหึ่มจากที่ไกลออกไป ร่างกายของเธอมีรอยฟกช้ำเต็มไปหมด วิเวียนลากสังขารไปตามท้องถนน เธอจับเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นพันตัวไว้แน่นขณะเดินโซเซไปท่ามกลางสายฝน เธอถือโทรศัพท์และกดหมายเลขอย่างบ้าคลั่งซ้ำแล้วซ้ำอีกเฟบส์...เฟบส์คุณอยู่ที่ไหนฉันกลัวมาก มาช่วยฉันเร็ว...โชคร้ายที่ไม่ว่าเธอจะโทรหาเขากี่ครั้ง ก็ได้ยินแต่เสียงฝากข้อความแบบไร้อารมณ์จากเครื่อง “ขออภัย เลขหมายที่คุณโทรมาไม่ว่าง โปรดลองอีกครั้งในภายหลัง" ในที่สุด วิเวียนก็ไม่อาจทนทุกข์ได้อีกต่อไป เธอล้มลงกลางสายฝน... เมื่อมองดูวิเวียนที่กำลังหวาดผวาในตอนนี้ ฟินนิคอดขมวดคิ้วไม่ได้ เขาหันไปมองหมอที่อยู่ข้างๆ แล้วถามว่า “เธอไม่เป็นไรจริงๆ เหรอ” “อย่ากังวลไปเลย คุณนอร์ตัน เธอแค่เป็นไข้เพราะความหนาวเย็น ตอนนี้เธอน่าจะกำลังฝันร้าย” เมื่อได้ยินคำพูดให้ความมั่นใจของหมอ ฟินนิคค่อยรู้สึกโล่งอก ทันทีที่หมอกลับไป ฟินนิคก็หันไปมองวิเวียนซึ่งมีสีหน้าซีดเซียว ฟินนิคกำลังจะแตะหน้าผากเธอ แต่ต้องประหลาดใจเมื่อเห็นว่าร่างกายของเธอเริ่มสั่นเทา “วิเวียน” ฟินนิกอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วอีกครั้ง "คุณไม่เป็นไรนะ" เห็นได้ชัดว่าวิเวียนยังไม่ได้สติ ริมฝีปากแห้งจนแตกของเธอเผยอเล็กน้อยขณะที่มีคำพูดบางคำออกจากริมฝีปากของเธอ ฟินนิคทำหน้านิ่วคิ้วขมวดเล็กน้อย เมื่อเขาก้มลงไป ไม่นานนักก็ได้ยินคำพูดที่วิเวียนพึมพำออกมา“เฟบส์...ช่วยด้วย