ตอนที่ 1029
บทที่1029 แผนสาวงาม คุณน่าจะเข้าใจ
October 22, 2026
“ท่านประธานครับ กรรมการกลุ่มนั้นออกจากห้องทำงานของรองประธานฟางแล้วครับ”
ส้งหยาวเดินไปหาฟางยู่เชิน แล้วรายงานสถานการณ์ของฟางอี้หมิงให้เจ้านายฟัง
ฟางยู่เชินหันไปมองเขา และเลิกคิ้วขึ้น “ปฏิกิริยาของฟางอี้หมิงเป็นยังไงบ้าง”
“สีหน้าของกรรมการพวกนั้นแย่มากครับ ดูเหมือนว่าฟางอี้หมิงจะโกรธมาก”
“โกรธมากอย่างนั้นเหรอ” ฟางยู่เชินยิ้มอย่างเย็นชา “ต่อไป เขาอาจจะไม่ได้แค่โกรธก็เป็นได้”
“ท่านประธานครับ เราจะทำอย่างไรต่อไปครับ”
“ให้ตำรวจสืบสวนต่อไป คนร้ายน่าจะถูกจับได้ภายในสองวันนี้”
“ถึงตอนนั้นเรื่องไฟไหม้ที่โกดังจะได้ผลสรุปเลยใช่ไหมครับ” ส้งหยาวอดที่จะรู้สึกดีใจไม่ได้
“อืม ดังนั้นหลายวันนี้นายคอยจับตาดูย่วนชิงโซงไว้ให้ดี อย่าปล่อยให้เขาพบกับฟางอี้หมิงหรือลุงของฉัน”
ส้งหยาวพยักหน้ารับ “ได้ครับ ผมจะจับตาดูไม่ให้คลาดสายตาเลย”
ฟางยู่เชินยกยิ้ม “ลำบากนายแล้ว”
“ไม่ลำบากเลยครับ นี่คือหน้าที่ที่ผมต้องทำอยู่แล้ว”
ส้งหยาวได้รับการปลูกฝังโดยคุณท่านฟาง และเป็นคุณท่านฟางที่ส่งเขามาทำงานให้กับฟางยู่เชิน เพื่อช่วยให้เขายืนอยู่ในตำแหน่งประธานบริษัทได้อย่างมั่นคง
ดังนั้น ฟางยู่เชินจึงรู้สึกขอบคุณเขาจริงๆ
“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวออกไปทำงานต่อเลยนะครับ”
ส้งหยาวพูดจบ พอเห็นว่าฟางยู่เชินพยักหน้าให้ เขาจึงหันหลังแล้วเดินออกไป
ฟางยู่เชินดึงสายตากลับมา แล้วมองไปที่ท้องฟ้านอกหน้าต่าง ด้วยสายตาที่แน่วแน่
คราวนี้ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เขาต้องการให้ฟางอี้หมิงจะต้องชดใช้ให้กับสิ่งที่เขาทำให้สาสม
……
ในวันนี้ จิ้นเฟิงเฉินตอบรับคำเชิญชวนของเพื่อนๆ และบอกว่าจะพาเจียงสื้อสื้อไปตามนัดด้วย
สื้อสื้อตอบรับอย่างง่ายดาย ในเมื่อจิ้นเฟิงเฉินบอกว่าจะพาเธอไปกับเขาด้วย นั่นหมายความว่าเธอไปร่วมงานได้
ในคืนนั้น เธอแต่งหน้าบาง แล้วเดินทางไปร่วมงานกับจิ้นเฟิงเฉิน
งานเลี้ยงถูกจัดในห้องประชุมของโรงแรมห้าดาว ทันทีที่เดินเข้าไป ฉันได้ยินเสียงที่เพลงพร้อมเสียงล้อเลียน “นี่ใช่ประธานจิ้นผู้ที่งานยุ่งตลอดเวลาของเราหรือเปล่าเนี่ย”
เจียงสื้อสื้อมองไปทั่วงาน และพบว่าส่วนใหญ่ที่นั่งอยู่บนโต๊ะ เธอล้วนแต่รู้จัก
หยุนโม่เหิง จี้ตงถาง และจิ่งหลิวเยว่
พวกเขาทั้งหมดล้วนแต่เป็นเพื่อนสนิทของจิ้นเฟิงเฉิน
เธอเคยเจอกับพวกเขาในงานเลี้ยงวันเกิดของคุณท่านฟาง
“พวกคุณเคยเจอกันมาก่อน ดังนั้นผมจะไม่แนะนำอีกครั้ง” จิ้นเฟิงเฉินพูดด้วยรอยยิ้ม
ถึงจะพูดแบบนี้ แต่พวกเขายังคงแนะนำตัวเองกันทีละคน
หลังจากที่พวกเขาแนะนำตัวเสร็จ เจียงสื้อสื้อจึงยิ้มและกล่าวทักทาย “สวัสดีค่ะ”
“พี่ครับ ทำไมวันนี้ถึงว่างพาพี่สะใภ้ออกมาได้” หยุนโม่เหิงถามยิ้มๆ
จิ้นเฟิงเฉินมองไปทางเจียงสื้อสื้อ มุมปากของเขากระตุกยิ้มเล็กน้อย “ถ้าฉันบอกว่าอยากจะเจอพวกนาย พวกนายจะเชื่อไหม”
“ไม่เชื่อ” ทั้งสามตอบพร้อมกัน
เมื่อเห็นแบบนี้ เจียงสื้อสื้อจึงอดที่จะยิ้มไม่ได้
“นายอยากจะเจอพวกเรา เป็นไปได้ยังไงกัน “จิ่งหลิวเยว่เบ้ปาก และทำสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ
จิ้นเฟิงเฉินพยักหน้า “อันนี้เห็นด้วย”
จี้ตงถางยักคิ้ว “นายนี่ยังพูดตรงไปตรงมาจริงๆ ไม่ไว้หน้ากันเลย”
“นายก็ไม่ได้รู้จักกับเขาวันแรกสักหน่อย” หยุนโม่เหิงเหลือบตามองเขา แล้วหันไปมองจิ้นเฟิงเฉิน ก่อนจะหรี่ตาลงเล็กน้อย “ฉันคิดว่าที่นายเรียกพวกเราออกวันนี้ คงไม่ใช่เรื่องธรรมดาแน่ๆ”
พอเขาพูดแบบนี้ แม้แต่เจียงสื้อสื้อก็หันกลับไปมองที่จิ้นเฟิงเฉินเหมือนกัน
เขาเงียบไปสักพัก ก่อนจะพูดขึ้นช้าๆ “คืนพรุ่งนี้มีงานเลี้ยงการกุศลใช่ไหม”
จี้ตงถางพยักหน้า “ใช่ มีอะไรเหรอ”
“นายจะไปไหม”
“ฉันไม่อยากไป งานเลี้ยงแบบนี้น่าเบื่อจะตาย”จิ่งหลิวเยว่พูดขึ้นมาก่อน
“ฉันเองก็น่าจะไม่ไป”จี้ตงถางพูด “อะเยว่พูดถูก งานมันน่าเบื่อ”