บทที่ 104 จิ้นเฟิงเฉินดื่มเมาแล้ว

บทที่ 104 จิ้นเฟิงเฉินดื่มเมาแล้ว

มาถึงในงานแล้วเจอลูกค้าบางคน หลายคนก็ร่วมรับประทานอาหารกันอย่างสนุกสนาน และลูกค้านั้นก็ชอบดื่ม จิ้นเฟิงเฉินก็ดื่มกับเขาไปไม่น้อย

จิ้นเฟิงเหราก็อยู่ข้าง ๆ ก็ชงให้จิ้นเฟิงเฉินดื่มจนเมา

เหล้าในงานนี้มีแต่ดีกรีสูง ๆ ดื่มไปหลายแก้ว จิ้นเฟิงเฉินรู้สึกเมาเล็กน้อย ในหัวก็เริ่มหนัก ๆ

จนเมื่องานใกล้เลิก จิ้นเฟิงเฉินนั้นก็เกือบจะเมาแล้ว

เขาไปที่ห้องน้ำ จิ้นเฟินเหราก็ไปรับโทรศัพท์ ก็ไม่ทันได้สังเกตุเหตุการณ์ข้างในงาน

ซูชิงหยินหยุดเป็นพัก ๆ แล้วก็เดินตามไปทางห้องน้ำ

ตอนที่เธอเดินอยู่ที่ระเบียงทางเดิน หลังจากที่จิ้นเฟิงเฉินเดินออกมาจากห้องน้ำ ซูชิงหยินก็เดินเข้าไปตรงหน้าและพูดว่า “เฟิงเฉิน คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

จิ้นเฟิงเฉินไม่ได้ตอบว่าอะไร

ซูชิงหยินเดินเข้าไปเพื่อจะประคองเขา แต่กลับถูกผลักออก

มือเธอถูกสะบัดออก ไม่คิดว่าจิ้นเฟิงเฉินที่ดื่มจนเมาแล้ว ยังไม่ให้เธอแตะต้องตัวเขา เขาเกลียดเธอขนาดนี้เลยหรือ

ผิดหวังส่วนผิดหวัง แต่ว่าซูชิงหยินยังยิ้มและพูดว่า “เฟิงเฉิน ก็ให้เฟิงเหราดูแลข้างในต่อ! ฉันส่งคุณกลับไปก่อน หรือจะเปิดห้องที่คลับเพื่อที่คุณจะได้พักก่อนไหม ?”

ซูชิงหยินนั้นแน่นอนว่ามีเจตนาอื่น จิ้นเฟิงเฉินตอนนี้เมาแล้ว ถ้าหากอยู่กันสองคน ไม่แน่อาจจะมีอะไรเกิดขึ้นก็ได้

ในตอนนี้เอง ที่จิ้นเฟิงเหราออกมาจากในห้องงานเลี้ยง

“พี่ ผมได้บอกทางคุณหลี่ไว้แล้ว ไปเถอะ เรากลับกันก่อน”

พูดแล้ว จิ้นเฟิงเหราก็เดินเข้ามาประคองจิ้นเฟิงเฉิน เขายังไม่วายที่จะมองไปทางซูชิงหยิน ยังดีที่เขามาไว ไม่อย่างนั้นพี่ชายคงโดนผู้หญิงคนนี้ทำมิดีมิร้ายแล้ว

ซูชิงหยินเดินตามมาด้านหลัง สายตาเธอแสดงออกแวบหนึ่งว่าไม่พอใจ แต่ว่าก็ไม่ได้พูดอะไร

ออกมาจากในงาน จิ้นเฟิงเหราประคองจิ้นเฟิงเฉินขึ้นรถ แล้วก็พูดว่า “พี่ชิงหยิน ผมส่งคุณกลับก่อนเลยละกัน!”

“ไม่เป็นไร ส่งพี่ชายคุณกลับไปก่อน ฉันจะไปด้วย ไม่อย่างนั้นไม่มีใครดูแลเขา”

ได้ยินแล้ว จิ้นเฟิงเหราก็มีรอยยิ้มบนใบหน้า พูดว่า “ทำไมจะไม่มีคนดูแล มีแน่นอน”

ซูชิงหยินมองจิ้นเฟิงเหราอย่างสงสัย แล้วก็รู้สึกว่าคำพูดนี้มีอะไรแปลก ๆ แต่ว่าเธอก็ไม่รู้ว่าคืออะไร

จิ้นเฟิงเหราจึงพูดอีกว่า “ที่บ้านยังมีคนรับใช้ และก็ผม! แต่ทางพี่ชิงหยินสิ ดึกขนาดนี้ยังไม่กลับบ้าน คนที่บ้านคงเป็นห่วง ไปเถอะ ๆ ผมส่งพี่กลับไปก่อน”

ได้ยินแล้ว ซูชิงหยินแม้จะไม่พอใจ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

เหล้าออกฤทธิ์แล้ว เมื่อไปถึงที่บ้านซู จิ้นเฟิงเฉินก็หลับไปบนรถแล้ว

คืนนี้เป็นโอกาสที่จะได้ใช้เวลาร่วมกันสองคนแล้วเชียว กลับถูกจิ้นเฟินเหรามาทำลาย ในใจของซูชิงหยินนั้นก็มีขุ่นเคืองอยู่บ้าง แต่ก็ยังเอ่ยปากพูดว่า “ขับรถดีดีนะ ดูแลพี่ชายเธอดีดีล่ะ!” จิ้นเฟิงเหราพยักหน้าหงึก ๆ ตอบว่า “สบายใจได้ พี่ชิงหยิน”

ตอนที่พูดในใจก็คิดว่า ไม่ได้เป็นแฟนเธอซะหน่อย จะมาเป็นห่วงเป็นใยอะไรกัน!

หลังรถออกจากบ้านซู จิ้นเฟิงเหราก็ขับรถพาจิ้นเฟิงเฉินที่กำลังเมาอยู่มุ่งหน้าไปทางบ้านของเจียงสื้อสื้อ

ในฐานะน้องชาย เขาจะทนนั่งดูพี่ชายและพี่สะใภ้เป็นแบบนี้ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นหากวันไหนความสัมพันธ์ของทั้งคู่มีปัญหาขึ้นมา แล้วพี่ชายเขาก็กลายเป็นผู้ชายบ้าคลั่ง คนที่ต้องรับกรรมก็ต้องเป็นเขาและพนักงานของจิ้นกรุ๊ป

คิดแล้ว จิ้นเฟิงเหราก็เร่งความเร็วรถ มาถึงใต้ตึกบ้านเจียงสื้อสื้อ ก็พยุงจิ้นเฟิงเฉินขึ้นไป

ตอนนี้เจียงสื้อสื้อที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ กำลังดูเอกสารที่จัดทำเมื่อช่วงกลางวัน ในตอนนี้เอง ก็ได้ยินเสียงกริ่งที่ประตูดังขึ้น

เจียงสื้อสื้อชะงักไป ดึกขนาดนี้เป็นใครกัน เธอลุกขึ้นมาที่ประตูและมองจากตาแมวออกไป ก็ไม่เห็นว่ามีใคร

สงสัยเลยเปิดประตู จากนั้นก็มีคนล้มใส่เธอมาทั้งตัว