บทที่ 1040 ผมกลัวว่าจะเห็นคุณร้องไห้

ฟางอี้หมิงเหลือบมองหยางจื่อเฉิน ส่วนหยางจื่อเฉินก็ก้มหน้าลงไป

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พูดอย่างสงบนิ่งว่า“อาจจะชื่อนามสกุลเหมือนกันก็ได้”

รู้แต่แรกว่าเขาต้องพูดแบบนี้ ฟางยู่เชินยิ้ม “ผมก็หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น แต่น่าเสียดายที่ไม่ใช่ เพราะคุณลุงไปโอนเงินที่ธนาคารด้วยตนเอง”

“ฉันไม่รู้เรื่องนี้”

เขาไม่สามารถอธิบายได้เลย ดังนั้นจึงแสร้งทำเป็นไม่รู้เหรอ

ฟางยู่เชินยักคิ้ว “ได้ พี่ไม่รู้ งั้นผมให้คุณลุงมาที่นี่ ผมคิดว่าเขาคงจะรู้นะ”

“ฟางยู่เชิน นายอย่าทำเกินไปนะ!” อารมณ์ฟางอี้หมิงคุกรุ่นขึ้นมา เขาชี้ไปที่หยางจื่อเฉิน “ย่าเขาไม่มีเงินรักษาตัวที่โรงพยาบาล พ่อฉันก็ใจดีช่วยเหลือเขาไม่ได้หรือไง นายจะต้องคิดว่าคนเราต้องชั่วร้ายขนาดนั้นใช่มั้ย”

“ผมไม่ได้พูดว่าไม่ได้ แต่ผมมีสิทธิ์ที่จะรู้ความจริง”

พูดจบ ฟางยู่เชินล้วงโทรศัพท์ออกมาเตรียมจะโทรหาหางเฉิง

เวลานี้ หยางจื่อเฉินที่นิ่งเงียบมาตลอดก็พูดออกมา

“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณอาและพี่ฟาง ผมเป็นคนทำอย่างนั้นเอง”

ได้ยินประโยคนี้ ฟางอี้หมิงแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ดูท่าแล้วหยางจื่อเฉินคิดจะแบกรับเรื่องนี้เอาไว้เองทั้งหมด

ฟางยู่เชินและสารวัตรเฉินสบตากัน สารวัตรเฉินพูดว่า “หยางจื่อเฉินนายรู้มั้ยว่านายทำแบบนี้ต้องเจอกับการลงโทษแบบไหนมั้ย”

หยางจื่อเฉินนิ่งเงียบ

“ทางที่ดีที่สุดนายคิดทบทวนดูให้ดี ถ้านายยังยืนกรานว่านายเป็นคนทำเองคนเดียว ไม่มีใครบงการ อย่างนั้นนายก็ต้องชีวิตนี้อยู่ในคุก”

พูดมาถึงตรงนี้ ฟางยู่เชินหันหน้ามามองฟางอี้หมิง

สีหน้าท่าทางภายนอกของฟางอี้หมิงช่างทำให้คนไม่พอใจอย่างมากจริงๆ เขาสูดลมหายใจเข้าลึกไป สะกดกลั้นไฟโกรธในใจ พูดต่อว่า “นายอายุแค่สิบเก้า ชีวิตนี้ควรจะได้มีสีสันขนาดไหน แล้วนึกถึงปู่ย่าของนายด้วย พวกเขาลำบากเลี้ยงดูนายจนโต นายจะตอบแทนพวกเขาอย่างนี้เหรอ“

หยางจื่อเฉินหลับตา มือที่วางอยู่บนโต๊ะกำหมัดแน่น

นี่เขากำลังดิ้นรนขัดขืน

ถ้าเขายังยืนกรานที่จะแบกรับเรื่องนี้ อย่างนั้นไม่ว่าทางตำรวจหรือฟางยู่เชินจะทำอย่างไรก็ทำไม่ได้

เพราะอย่างนี้ ฟางยู่เชินจึงโกรธแค้นฟางอี้หมิง

ที่ทำให้เด็กอายุเพียงสิบเก้าปีคนหนึ่งต้องแบกรับความผิด จิตใจช่างโหดเหี้ยมจริงๆ!

ในห้องสอบสวนเงียบมาก ทุกคนต่างรอคำตอบของหยางจื่อเฉิน

พักใหญ่หยางจื่อเฉินค่อยๆลืมตา มือก็คลายออกตาม เขาค่อยเอ่ยปากว่า “ผมได้พบคุณอาฟางที่โรงพยาบาล เขาเห็นผมน่าสงสาร ก็เลยเสนอว่าจะช่วยจ่ายค่ารักษาพยาบาลของย่าให้ก่อน”

“ตอนแรกผมปฏิเสธความหวังดีของเขาแล้ว แต่เขาก็ยืนยันจะช่วย จึงโอนเงินให้ผมก้อนหนึ่ง ผมบอกเขาว่า นี่เป็นเงินที่ผมขอยืมเขา ต่อไปจะต้องคืนให้เขาแน่นอน”

“เขากลับบอกให้ผมไม่ต้องกดดัน ไม่คืนก็ได้ บุญคุณมากมายขนาดนี้ ผมก็ไม่รู้ว่าจะตอบแทนอย่างไร”

“ต่อมา เขาพูดถึงเรื่องหลี่เผิง บอกว่ากลัวว่าถ้าหลี่เผิงฟื้นขึ้นมาจะทำร้ายพี่ฟาง ผมก็เลยช่วยเขากำจัดหลี่เผิง ถือว่าเป็นการตอบแทนบุญคุณของเขา”

……

เขาเล่าพลางร้องไห้ไปพลาง ดูแล้วจริงใจ ไม่เหมือนกำลังพูดโกหก

แต่ฟางยู่เชินรู้ ที่เขาพูดมานั้นไม่ใช่ความจริงทั้งหมด

ฟางเฉิงและฟางอี้หมิงก็ไม่เคยเป็นคนจิตใจดีมาก่อน จะยื่นมือช่วยเหลือคนอื่นอย่างไม่มีเหตุผลได้อย่างไร

แต่เขาก็ไม่สามารถไปบีบบังคับหยางจื่อเฉินให้ยอมรับว่าฟางอี้หมิงเป็นคนบงการได้

ดูท่าอุบายที่ใช้วันนี้จะเสียแรงเปล่าแล้ว

“ผมก็บอกแล้ว ว่าพ่อฉันไม่มีทางทำเรื่องเลวร้ายแบบนั้น” สุดท้ายฟางอี้หมิงก็กล้าที่จะพูดประโยคนี้แล้ว

เขาหันหน้าไปมองฟางยู่เชิน มุมปากยกขึ้น “ยู่เชิน นายใส่ร้ายฉันไม่ว่า นี่นายกล้าให้ร้ายพ่อของฉัน เขาเป็นญาติอาวุโสของนายนะ นายทำเกินไปแล้วจริงๆ”

ได้ยินดังนั้น ฟางยู่เชินอดหัวเราะไม่ได้ รอยยิ้มกลับไม่ได้เยือกเย็นเหมือนนัยน์ตา “พี่ อย่าเพิ่งรีบออกตัวเร็วขนาด ความจริงเป็นอย่างไร ในใจคุณรู้ดี อย่าคิดว่าลากเด็กอายุสิบเก้าปีมารับผิดแทน แล้วพวกคุณก็จะสามารถอยู่ได้อย่างสงบปลอดภัย”

ทั้งสองคนสบตากัน ไม่มีใครยอมถอย

สุดท้าย ก็ยังมีสารวัตรเฉินพูดตัดบทว่า “คดีนี้พวกเราจะสืบสวนให้กระจ่างต่อไป ให้ผลเป็นที่น่าพอใจกับทุกคน”