บทที่ 1075 ในใจคุณน่าจะรู้ดี

ตอนแรกนึกว่าเย่เสี่ยวอี้เป็นผู้หญิงอ่อนโยน เป็นแฟนกันไม่ได้ อย่างน้อยก็เป็นเพื่อนกันได้

แต่คิดไม่ถึง ว่าเธอจะพูดจาไม่น่าฟังแบบนี้

ความรู้สึกที่ฟางยู่เชินมีต่อเธอแย่ไปทันที

เจียงสื้อสื้อก็รู้สึกคาดไม่ถึง พูดว่า “เสี่ยวอี้ น่าจะซักออกนะ เธอก็ไม่ได้ตั้งใจ”

เห็นเจียงสื้อสื้อช่วยหญิงสาวคนนั้นพูด สีหน้าเย่เสี่ยวอี้ยิ่งไม่ดี

“นี่มันเลอะคราบติดแล้ว เป็นไปได้ยังไงว่าแค่ซักก็ไม่เป็นไร?” เธอเช็ดไปด้วยแล้วมองหน้าเจียงสื้อสื้ออย่างไม่พอใจ

หญิงสาวเห็นเสื้อผ้าเลอะจนเปื้อนคราบสีแล้ว จึงพูดว่า “เท่าไหร่คะ? ฉันชดใช้ให้คุณ”

“หมื่นแปด” เย่เสี่ยวอี้พูดตัวเลขออกมา

ไม่เพียงแค่หญิงสาวตะลึง แม้แต่เจียงสื้อสื้อก็ตกใจ “หมื่นแปด?”

“ใช่ ทำไม?” เย่เสี่ยวอี้มองไปที่เจียงสื้อสื้อ ดูเหมือนรู้สึกแปลกใจที่เธอรู้สึกตกใจขนาดนี้ “นี่เป็นเสื้อที่ถูกที่สุดของฉันแล้ว”

เสื้อที่ถูกที่สุด?

เธอช่างใจป้ำจริงๆ

เย่เสี่ยวอี้จ้องหน้าหญิงสาว ยิ้มอย่างเยาะเย้ย “เธอจะชดใช้ให้ฉันไม่ใช่เหรอ? เงินสดหรือโอน?”

“ฉัน.......” หญิงสาวหน้าแดง จับมือตัวเองแน่น

หมื่นแปด เธอไม่มีปัญญาชดใช้จริงๆ

“พูดซิ” เย่เสี่ยวอี้ดูท่าทางของเธอแล้ว สีหน้าก็แสดงความดูถูกอย่างชัดเจน “ฉันว่าเธอไม่มีปัญญาชดใช้หรอก”

“ฉัน......ฉันแบ่งจ่ายชดใช้คุณได้ไหม?” หญิงสาวถามอย่างระวัง

“แบ่งจ่าย?” เย่เสี่ยวอี้เบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ “แค่หมื่นแปดเธอยังอยากแบ่งจ่าย เธอคิดอยากแบ่งกี่งวดละ?”

หญิงสาวยื่นนิ้วมือห้านิ้วออกไปอย่างระมัดระวัง

“ห้างวด?” เย่เสี่ยวอี้หัวเราะ ในเสียงหัวเราะเต็มไปด้วยความเยาะเย้ย “ถ้าจนขนาดนี้ ทำงานก็ระวังหน่อย ฉันนี่มันซวยจริงๆที่เจอเธอ”

ความอับอายอย่างรุนแรงถาโถมเข้ามา หญิงสาวตาแดงน้ำตาคลอ

เจียงสื้อสื้อทนดูไม่ไหวแล้ว ลุกขึ้นยืน “เสี่ยวอี้ เธอก็ขอโทษแล้ว ก็พูดแล้วว่าจะชดใช้เงินให้คุณ คุณไม่จำเป็นต้องพูดจาไม่น่าฟังแบบนี้”

“ฉัน......” เย่เสี่ยวอี้ถูกเธอสั่งสอนแบบนี้ รู้สึกเสียหน้า อยากเถียงแต่ก็ไม่รู้จะเถียงยังไง

“ผมชดใช้ให้คุณ เอาหมายเลขบัญชีมาให้ผม”

ฟางยู่เชินที่เงียบอยู่ตลอด เขามองหญิงสาวที่ตาแดงแล้ว ในใจก็รู้สึกแปลกๆ

“คุณจะช่วยเธอ?” เย่เสี่ยวอี้หันไป มองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ

ฟางยู่เชินไม่ได้ตอบ แต่ทวนคำพูดตัวเองอีกรอบ “เอาหมายเลขบัญชีให้ผม”

เย่เสี่ยวอี้จ้องหน้าเขาอยู่สักพัก พูดอย่างไม่พอใจ “ช่างเถอะ ถือว่าฉันซวยละกัน”

พูดจบ เธอก็นั่งลง เอามือกอดอก สีหน้าไม่พอใจ

เจียงสื้อสื้อกลัวเธอพูดอะไรที่ไม่น่าฟังออกมาอีก จึงรีบพูดกับหญิงสาวว่า “คุณรีบขอบคุณเข้า แล้วก็กลับไปทำงานได้”

หญิงสาวได้ยินแล้ว ก็ก้มตัวให้เย่เสี่ยวอี้ “ขอบคุณค่ะ”

เย่เสี่ยวอี้จ้องหน้าไปด้วยสายตาเย็นชา ทำเสียงพ่นลมออกจากจมูกอย่างเย็นชา

“คุณกลับไปทำงานเถอะ” เจียงสื้อสื้อยิ้มให้หญิงสาว

หญิงสาวพยักหน้า หันไปมองฟางยู่เชิน จากนั้นก็รีบเดินจากไป

บรรยากาศมีความครุมเครือและตึงเครียด

เจียงสื้อสื้อกับฟางยู่เชินสบตากัน ยิ้มพูดว่า “เสี่ยวอี้ ไม่ต้องโกรธแล้ว เรื่องเล็กนิดเดียว อย่ารบกวนอารมณ์เลยนะ”

“ไม่ใช่ เสื้อของฉันเปื้อนแล้ว ทำไมพูดไปพูดมาเหมือนฉันเป็นคนใจแคบ จงใจหาเรื่องเธออย่างนั้น?” เย่เสี่ยวอี้พูดความในใจเธอออกมาอย่างไม่พอใจ

เจียงสื้อสื้อยิ้ม “ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ฉันกับพี่ชายของฉันคิดว่าอารมณ์ดีสำคัญกว่า ไม่จำเป็นต้องมีเรื่องกับพนักงาน คุณว่าใช่ไหม?”