ตอนที่ 1091
บทที่ 1091 ฉันจะรอพวกคุณกลับมา
October 22, 2026
ฟางยู่เชินมาถึงอิตาลี ได้พบกับเห้อซูหาน ก็พูดออกมาตามตรงไม่อ้อมค้อมว่า “มีเบาะแสคุณชายของคุณมั้ย”
“ตอนนี้ยังไม่มีครับ” เห้อซูหานส่ายหน้า สีหน้าเคร่งเครียด
ฟางยู่เชินขมวดคิ้วแน่น “สื้อสื้อก็ถูกจับมาที่อิตาลีแล้ว ไม่รู้ว่าถูกจับไปที่ไหน”
“หลังจากที่ฉันได้รับโทรศัพท์จากคุณชายรองแล้ว ก็ส่งคนไปที่สนามบิน แต่ไม่พบร่องรอยของพวกข่ายสื้อลินเลยครับ”
เห้อซูหานครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง “พวกเราอาจจะช้าไปก้าวหนึ่ง”
“คุณคิดว่าพวกเขาเอาตัวคนไปที่ไหน” ฟางยู่เชินถาม
“เบอร์เกนสถาบันวิจัยที่สำคัญที่สุดถูกทำลายแล้ว ส่วนสถาบันวิจัยอื่นก็ไม่พบศาสตราจารย์คูรี่ ดังนั้นฉันเดาว่าตอนนี้คุณหญิงน่าจะยังปลอดภัยดี”
สถาบันวิจัยทั้งหมดของเบอร์เกนเขาส่งคนไปจับตาดูทุกแห่ง แต่ก็ไม่มีการปรากฏตัวของศาสตราจารย์คูรี่
อีกทั้งหากต้องการก่อตั้งสถาบันวิจัยสักแห่งหนึ่งเป็นการชั่วคราวจำเป็นต้องใช้เวลาสักระยะ ช่วงเวลาก่อนหน้านี้ การทดลองก็ยังไม่สามารถทำให้สำเร็จชั่วคราว
ฟางยู่เชินได้ยินการวิเคราะห์ของเธอ ก็พยักหน้า “อย่างนั้นพวกเราจำเป็นต้องช่วยเหลือคนออกมา ก่อนที่พวกเขาจะเริ่มการทดลอง”
พูดมาถึงตรงนี้ ฟางยู่เชินมองไปรอบๆ ถามว่า “กู้เนี่ยนล่ะ”
“เขาไปสืบของที่อยู่ของคุณชาย”
“ผมสามารถช่วยเหลืออะไรได้บ้างมั้ย” ฟางยู่เชินถามอีก
เห้อซูหานยิ้มอย่างจนปัญญา “ตอนนี้พวกเราไม่รู้เลยว่าคุณชายและคุณหญิงอยู่ที่ไหน รอให้พวกเราเจอพวกเขาก่อน พวกเราค่อยเริ่มลงมือ”
ฟางยู่เชินพยักหน้า “ได้”
……
หลังจากเที่ยวบินของฟางยู่เชินขึ้นบินแล้ว ส้งหยาวก็กลับบริษัทเลย
พอเข้าไปที่ห้องทำงาน ก็มองเห็นเหลียงซินเวยกอดเถียนเถียนนั่งหลับอยู่บนโซฟา ส่วนเด็กผู้ชายอีกสองคนนั่งอ่านหนังสืออยู่ข้างๆอย่างเชื่อฟัง
“คุณลุงส้ง”
มองเห็นเขา เสี่ยวเป่าลุกยืนขึ้นมา
ส้งหยาวยิ้มอ่อนๆ จากนั้นก็กวักมือเรียกเขา “เสี่ยวเป่า มานี่”
เสี่ยวเป่าวิ่งไปตรงหน้าเขาอย่างเชื่อฟัง
ส้งหยาวนั่งยองๆเพื่อให้อยู่ระดับเดียวกับเขา พูดด้วยเสียงแผ่วเบาว่า “หนูปลุกคุณน้าให้ตื่น อาจะส่งพวกเธอกลับบ้าน”
“คุณน้าชายเล็กล่ะครับ” เสี่ยวเป่าถาม
ส้งหยาวลูบศีรษะเขา “ประธานฟางกับหม่ามี๊ของหนูไปอิตาลีด้วยกันแล้ว อีกสองสามวันถึงจะกลับมา”
เสี่ยวเป่า ร้อง“อ๋อ” หันไปเรียกเหลียงซินเวย
“น้าเวยเวยครับ น้าเวยเวย……”
ขณะที่สะลึมสะลือนั้น เหมือนกับว่าได้ยินชื่อของตนเอง
เหลียงซินเวยค่อยๆลืมตา แก้มเนียนอ่อนเยาว์ของเสี่ยวเป่าเข้ามาในสายตา เธอยกมุมปากยิ้ม “ทำไมเหรอจ้ะ เสี่ยวเป่า”
“คุณลุงส้งกลับมาแล้ว จะไปส่งพวกเรากลับบ้านครับ”
พอเหลียงซินเวยได้ยิน ก็รีบหันหน้ามา ตอนที่มองเห็นส้งหยาวก็รีบลุกขึ้นยืน
เธอลืมไปว่ายังอุ้มเถียนเถียนเอาไว้ จู่ๆลุกขึ้นมาแบบนี้ เถียนเถียนเกือบจะร่วงลงมา
“ระวัง!” ส้งหยาวพุ่งตัวไป รับเถียนเถียนเอาไว้ได้พอดี
เหลียงซินเวยตกใจจนหน้าซีดเผือด “ขอ……ขอโทษค่ะ ฉัน……”
“อื้อ……”
เถียนเถียนขยี้ดวงตาที่ง่วงหงาวหาวนอน
ส้งหยาวอุ้มเธอเอาไว้ให้ดี “พวกเราจะกลับบ้านกันแล้วจ้ะ เถียนเถียน”
“หม่ามี๊ล่ะคะ” เถียนเถียนมองเขา พลางเอ่ยถาม
“หม่ามี๊และน้าชายเล็กของหนูไปอิตาลีแล้ว ต้องอีกสองสามวันจึงจะกลับมา”
พอเถียนเถียนได้ยิน ก็ทำปากจู๋ขึ้นมาอย่างไม่พอใจ “พวกเขาออกไปเที่ยวกัน ทำไมไม่พาหนูไปด้วยนะ”
ส้งหยาวยิ้ม “พวกเขาไปทำงาน ไม่ได้ไปเที่ยว”
“อ๋อ” เถียนเถียนทำปากจู๋ ใบหน้าชายเล็กๆที่นุ่มเด้งยังคงไม่พอใจอยู่บ้าง
เหลียงซินเวยที่อยู่ข้างๆได้ยินว่าฟางยู่เชินไปอิตาลี ก็ตกใจ สัญชาตญาณเธอบอกว่าเรื่องนี้อาจจะค่อนข้างร้ายแรง
แต่ว่ามีเด็กๆอยู่ด้วย เธอก็ถามอะไรมากไม่ได้
ได้แต่อาศัยจังหวะที่เด็กๆขึ้นรถแล้ว เธอจึงได้ถามส้งหยาวเบาๆว่า “พี่สื้อสื้อไม่ได้เกิดเรื่องอะไรใช่มั้ย”
ส้งหยาวส่งรอยยิ้มปลอบใจเธอ “คุณวางใจเถอะ ไม่มีเรื่องอะไร ขึ้นรถเถอะ”
แม้เขาจะพูดแบบนี้ แต่ในใจของเหลียงซินเวยก็ยังไม่สบายใจ
ทว่าตนเองก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่กล้ำกลืนความวิตกกังวลลงไปข้างใน เปิดประขึ้นรถ