บทที่​1107 สถานการณ์​มันผิดปกติ​

ฝู้จิงเหวินไม่คิดว่าข่ายสื้อลินจะได้เบาะแสเร็วถึงขนาดนี้

ตอนที่​ได้รับโทรศัพท์จากเธอ เขาจึงแปลกใจมาก “ได้ข่าวแล้วเหรอครับ”

“ใช่ จะให้​ฉันไปหาคุณหรือคุณจะมาหาฉัน” ข่ายสื้อลินถามไปที่ปลายสาย

“ผมไปหาคุณเอง​ครับ”

ฝู้จิงเหวินกดวางสาย แล้ว​รีบหยิบเสื้อแจ็คเก็ต ก่อนจะรีบออกไปทันที

พอทั้งสองเจอกัน ฝู้จิงเหวินก็แทบรอไม่ไหวรีบถามออกไป “เขาอยู่ที่ไหนครับ”

“ฉันจะคุยหลังกินอาหารเย็นเสร็จ​ค่ะ” ข่ายสื้อลินก้มหน้า​มองเมนู แล้วพูดโดยไม่แม้แต่​จะ​เงยหน้า​ขึ้นมา​มอง​

ถึงแม้​ว่าเขาจะร้อนใจ แต่เขาก็รู้จักนิสัยของเธอดี ถ้าเขาถามต่อไปไม่หยุด​ จะต้อง​ทำให้​เธอไม่พอใจ​อย่างแน่นอน ถึงตอนนั้นเธอจะไม่พูดอะไรออกมาเลย

ฝู้จิงเหวินดึงเก้าอี้ออกแล้วนั่งลงตรงข้ามกับเธอ

“คุณอยากกินอะไร” ข่ายสื้อลินเงยหน้าขึ้นมองเขาเล็กน้อย​

“ตามใจคุณ​เลยครับ“

ฝู้จิงเหวินจะมีอารมณ์​มาคิดว่ากินอะไรดีได้ยังไง​กัน​ ตอนนี้เขาในหัวเขาเต็มไปด้วยความอยากจะรู้ว่า​จิ้นเฟิงเฉินอยู่ที่ไหน​เต็มไปหมด

“งั้นฉันจะช่วยคุณสั่ง”

หลังจากสั่งอาหารเสร็จ ข่ายสื้อลินก็ช่วยเขาเทน้ำมะนาวให้เขาหนึ่งแก้ว ก่อนจะยกยิ้ม “คุณ​อยากจะรู้มากเลยใช่ไหม​”

ฝู้จิงเหวินขมวดคิ้วเล็กน้อย “ในเมื่อคุณรู้แล้ว ทำไม​ถามทั้งๆที่รู้คำตอบอยู่แล้วด้วย”

ข่ายสื้อลินหัวเราะออกมา “ฉันแค่อยากรู้ว่าคุณจะทนได้นานแค่ไหน”

เธอยกแก้วน้ำขึ้นมาจิบดื่ม “เพราะขอแค่เป็นเรื่องของเจียงสื้อสื้อ คุณก็จะให้ความสำคัญ​มาตลอด​ เหมือนกลัวว่าจะลืมมันไป”

จะว่าไปแล้ว​ เธอรู้สึก​อิจฉาเจียงสื้อสื้อมากจริงๆ

ผู้หญิงธรรมดาๆคนหนึ่ง แต่กลับ​สามารถทำให้​ผู้ชายที่โดดเด่น​อย่างจิ้นเฟิงเฉินกับฝู้จิงเหวินหลงรักได้ในเวลาเดียวกัน

แต่ครั้งนี้ไม่ว่ายังไง​ เธอก็จะทำให้ฝู้จิงเหวินไม่สามารถไปเจอเจียงสื้อสื้อได้อีก

“นี่คือสิ่งที่ผมติดหนี้เธอไว้” ฝู้จิงเหวินก้มหน้า​ลง​เล็กน้อย​ เพื่อปกปิดความเศร้าในดวงตาของเขา

“ติดหนี้เธออย่างนั้น​เหรอ​คะ” ข่ายสื้อลินรู้สึกว่ามันตลกมาก “คุณเข้าร่วมทีมวิจัยของเบอร์เกนก็เพื่อเธอ แค่นี้ก็พอแล้ว คุณไม่ได้ติดหนี้เธออีกต่อไปแล้ว”

ฝู้จิงเหวินมองหน้าเธอเงียบ ๆ นานมากกว่าจะพูดออกมา“เรื่องของผมกับสื้อสื้อ คุณยังไม่มีสิทธิ์​จะเข้ามายุ่งวุ่นวาย​ได้”

“ฉันเข้าไปยุ่งวุ่นวายอย่างนั้น​เหรอ​” ข่ายสื้อลินพูดเยาะเย้ย​ด้วยความโมโห​ “ฝู้จิงเหวิน คุณ​คิดว่าฉันอยากยุ่งเรื่องของคุณจริงๆ​เหรอ คุณ​อย่าสำคัญ​ตัวเองไปหน่อยเลย”

พอพูดจบ เธอก็ดื่มน้ำในแก้วจนหมดในอึกเดียวด้วยความโกรธ

แต่ก็ยังยากที่จะดับความโกรธในใจของเธอลงได้

ฝู้จิงเหวินกลัวว่าเธอจะโกรธ​จนไม่ยอมบอกว่าจิ้นเฟิงเฉินอยู่ที่ไหน เขาก็เลยงรีบช่วยเธอเทน้ำใส่แก้ว

พอเห็นแบบนี้ ข่ายสื้อลินก็พูดถากถาง​ “ฝู้จิงเหวิน คุณนี่มันจอมปลอม​จริงๆ”

“คุณ​อยากจะด่าก็ด่ามาเถอะ” ฝู้จิงเหวินพูดอย่างเฉยเมย

วันนี้เขายอมให้เธอด่าได้ตามใจ ขอแค่เธอยอมบอกเขาว่าจิ้นเฟิงเฉินอยู่ที่ไหน

ข่ายสื้อลินยิ้มเยาะ “ฉันขี้เกียจ​จะ​ด่าคุณ”

หลังจากนั้น ทั้งสองคนก็นิ่งเงียบ​ ไม่มีใครเริ่มพูดขึ้นมาอีก

จนกระทั่งอาหารมื้อนี้จบลง ฝู้จิงเหวินถึงได้ยอมเอ่ยปาก​พูด​ “ตอนนี้​คุณบอกผมได้หรือยังว่าเขาอยู่ที่ไหน”

ข่ายสื้อลินขมวดคิ้ว แล้วเงยหน้า​มองเขา “ฝู้จิงเหวิน คุณรอให้ฉันกินข้าวเสร็จก่อนแล้วค่อยถามไม่ได้หรือไง”

ฝู้จิงเหวินพยักหน้า “ตกลง”

แต่ข่ายสื้อลินกินไม่ลงแล้ว เธอวางช้อนส้อมลง แล้วเช็ดปากด้วยผ้าขนหนูเปียก ก่อนจะพูดช้าๆ “จิ้นเฟิงเฉินไม่ได้ในมือของเบอร์เกนแล้ว”

“ไม่อยู่​แล้ว​อย่างนั้นเหรอ” ฝู้จิงเหวินขมวดคิ้ว “แล้วเขาไปอยู่ที่ไหน”

“ถูกผู้หญิงที่ชื่อว่าซ่างกวนหยวนพาไปแล้ว”

ซ่างกวนหยวนเหรอ

“ทำไมชื่อนี้ถึงคุ้นหู​แบบนี้” ฝู้จิงเหวินนิ่งคิดอย่างจริงจัง แววตาของเขาเป็นประกายขึ้นมาทันที “เธอก็เป็นนักวิจัยเช่นเดียวกัน”

“หืม” ข่ายสื้อลินเลิกคิ้วขึ้น​ “คุณรู้จักเธอด้วยเหรอ”